028
K A T H
Inayos ko na ang mga gamit ko at inilagay sa maleta. Handa na akong umalis pagkatapos ng ilang oras kong pag iyak sa kwarto. Hindi ko kayang mahiwalay kay Callum pero hindi ko din yata kakayaning makita siyang nasasaktan at nahihirapan. Gulong gulo siya, litong lito at hindi ko iyon kayang tiisin. Okay na ako yung masaktan. Sanay na din naman ako eh. May karapatan pa ba akong mag inarte? Mula bata ako nag titiis ako para kay nanay at ngayon mas pinili kong mag tiis para sa taong mahal na mahal ko.
Isang magandang regalo si Callum para sa akin kahit na nag simula pa kami sa mali. Ang mahalaga... kahit sa sandaling panahon naiparamdam niya sa aking mahalin. At kahit sa maikling panahon natutunan kong sumayo ng lubusan. Kaya ituturing ko itong pagkakakilala namin na isang regal
