ALİ
Zümrüt ile aramızdaki kırgınlık hâlâ tazeydi . Öyle taze ki , her nefes alışımda ciğerlerimi yakıyordu . Ne yapmam gerektiğini , nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyordum . Adımlarım kararsız , düşüncelerim darmadağınıktı .
Onu merak etmekten kendimi alamıyordum . Elim telefona gidiyor , sonra duraksıyordum . Sonunda dayanamadım , köşkün korumalarını arayıp sordum . " Görmedik , " dediler . Eve hiç gelmemiş . Oysa hastaneden taburcu olduğumuzdan beri yüzünü görememiştim . Bir sesini duymak , gözlerinin içine bakmak istiyordum .
Ama sanki aramızda görünmez dağlar oluşmuştu . Aşılmaz , yıkılmaz , keskin kayalardan dağlar ...
Bir zamanlar elimizi uzatsak birbirimize dokunabileceğimiz kadar yakınken , şimdi kelimeler yetmiyordu aramızdaki mesafeyi kapatmaya .
Ertesi sabah şirkete gittim
