“KUYA, let’s make a bon fire!” out-of-the-blue na sabi ng kapatid ko pagbalik namin sa beach house.
“What for?”
“Masarap tumambay sa tabi ng beach while having a bon fire,” sagot niya na para bang iyon ang pinaka-obvious na rason sa unreasonable niyang request.
“Mukhang maganda nga ‘yang naisip mo, Ru-Ru. Magkakaroon din tayo ng time para magkakwentuhan,” segunda ni Lu-Lu.
“Masyadong matrabaho iyon. Maghahanap pa tayo ng tuyong kahoy,” palusot ko
“Tan-Tan, may mga lumang kahoy sa bodega na puwede niyong gamitin.” sabi ng kasambahay naming si Tatay Isko nang mapadpad siya sa sala.
Si Tatay Isko ang nag-alaga kay Papa noong maliit pa siya tuwing pumupunta siya rito. And that goes for me and Ru-Ru, too. Kaya naman, malapit talaga ang loob namin sa kanya. Parang lolo na rin ang turing na
