Chapter 42-44, Epilogue

2957 Words
Chapter 42-44 and Epilogue Marrying an Arrogant Billionaire -CNLove❤ Chapter 42 Marco POV I'm done checking and signing tons of papers in my table and decided to check the cctv in our house connected in my mobile phone. I suddenly missed her and want to check how she's doing. I gritted my teeth looking at Chanelle hitting my wife continuously. I ran fast to my car and drove as fast as I can. I have to save my wife and babies. Damn! That Chanelle is really pissing me off. I am aware of her feelings for me but for the sake of our friendship I kept myself blind and deaf. But I realized what I did was wrong, not entertaining her feelings resulted in her wrath for Trixie. Trixie did nothing wrong, she don't even remember what happened 18 years ago. It is all my mistake. I should've talk to Chanelle and settled everything. I entered the house and saw Manang crying and really shocked. "Señorito Marco buti na lang dumating na po kayo. Si Trixie..." She said while shaking "Nakita ko po Manang. I reviewed the cctv in my phone." "Stop it Chanelle." I almost shouted. "Oh Marco you're here......I really missed you." She said while trying to hold my hand. "Stay away from my wife. You crazy woman." I pushed her and checked my wife. She's not bleeding but she's unconscious. "Manang, pakialalayan po ako. Dadalhin ko si Trixie sa ospital." I looked at Chanelle. "I'm gonna make you pay for this really big time. It's way out of the line. I will use everything in my power to make you pay." ***************** "Doc how's my wife and my babies?" My voice is cracking. I can't even breathe properly. "Your wife and your babies are strong. Your wife needs rest and avoid so much stress. If this happens again next time I cannot assure their safety anymore, Mr. De Luna." "Thank you Doc." "I'll go ahead. When she wakes up she can continue her rest at home. Remind her to take her vitamins." My wife is still unconscious, even the doctor said she's safe from danger. I am worried about her and the babies. I can't afford to lose anyone of them. They are my life now. Trixie moved. Thank God she gained her consciousness. "Hmmmmmm. Marco." "Babe, I am here. Do you need something?" Her eyes started to water when she saw me. "Hush baby, I am here. Sorry I dragged you to this kind of mess." "Yung mga anak natin? Kumusta sila? Safe ba sila?" "Yes baby. They are strong like you." "Si Chanelle......" "Don't worry about her. I filed cases to make her pay for what she did." "Sino ako? Sino ka?" She asked as if she really wants to know something. "Sabi ni Chanelle anak daw ako ng katulong nyo? Bakit di ko daw maalala? Pero may bigla akong naalala nung ginapos nya ako at sinasaktan... Batang lalaki at batang babae na nakagapos. May isang lalaki na parang nasiraan na ng ulo ang nakatingin at tumatawa ng malakas." I think she remembered it. The impact of hitting her made her remember what she forgotten for the long 18 years. The right time has come. This is I am waiting for a very long time. "Trixie, my wife.. Are you sure you want to know everything right now? Pwede namang sa bahay nalang natin pag usapan." "Okay lang Marco. Gusto ko malaman yung totoo." "You were 6 years old by that time when your mom works for our family as a maid and I am 12 years old back then. You were with your mother when she worked for our family and we became childhood friends. Kasama din dun si Chanelle and Sky. Until one day, one of the business competitors of my dad lost his company and he blamed my dad for it. To get even, he went to our house disguised as a beggar and abducted us because we were playing in the garden. We were his hostage for a month. " "Kaya ka ba takot sa panali Marco?" "Yes. I experienced severe trauma when we were recovered from that old building. They let me undergone many sessions to help me recover and until now even 12 years had passed I am still taking medications. You and you're mother decided to go back to your province to help you recover also." "Eh si Chanelle? Bakit ganun na lang ang galit nya sa akin?" "Chanelle liked me since we were a child. She had a high expectation that we will end up together. She can't accept that you are my love and my life now Trixie." "Kilala mo na ako bago mo palang ako alukin ng pagpapanggap na girlfriend mo?" "Yes Trixie. When your mother decided to take you home in your province, I asked my parents to hire someone to look after you." "Bakit di ka nagpakilala man lang? Ibig sabihin ba kilala ka nila nanay?" "It's because you were living your life normally. I don't want you to experience the same way as mine. When I visited you in your house and talked to your father, I told him everything. But I asked them not to tell you yet because I am waiting for a perfect timing to tell it myself." "Sorry Marco. Hindi ko akalain na ganun na pala ang tinitiis mo sa sobrang haba ng panahon dahil sa akin. Salamat sa pagtiyaga. Salamat sa paghihintay. Salamat sa pagmamahal sa akin sa mahabang panahon kahit hindi ko alam." "It's okay babe. I can do anything for you." We hugged each other, full of love and without pretentions. Finally we talked about the things I am wishing everyday to happen. Chapter 43 TRIXIE POV Okay na ulit ako ganun din ang mga babies ko pero hindi ako matahimik ng malaman kong naka-detain ngayon si Chanelle dahil sa ginawa nya sa akin. Kahit ilang ulit mang nalagay sa alanganin ang buhay ng mga anak ko nangingibabaw pa rin ang awa ko para sa kanya. Nang malaman ko ang lahat ay naiintindihan ko ang pinanggagalingan ni Chanelle. Nagmahal lang sya ng sobra kaya nagawa nya yun. "Babe... pwede ba tayong pumunta kay Chanelle?" "Why would you do that, babe?" Kunot ang noo nyang tanong sa akin. "Gusto ko lang syang bisitahin. At kung pwede lang sana iurong mo na ang kaso na isinampa mo sa kanya, baka naman nagsisisi na sya." Tumahimik muna sya at nag-isip ng malalim. "Okay. If that's what you want." Nagready kami at pumunta sa presinto. Naabutan namin si Chanelle na kausap si Sky. Di pa man kami nakakalapit ni Marco ay lumambot ang ekspresyon ng kanyang mukha at nangilid ang kanyang mga luha. Dali-dali syang tumayo at niyakap ako ng mahigpit. "Trixie... I'm sorry." Sabi nya habang umiiyak. "Okay na yun. Kalimutan mo na yun. Ang mahalaga narealized mo yung mali mo. Lahat naman tayo nagkakamali." "You're too kind Trixie, that is why Marco is utterly inlove with you. Sorry for risking the lives of your babies because of my selfishness." "Nagmahal ka lang Chanelle, at yun ang akala mong tama." Bumaling naman sya kay Marco "Marco, I'm really sorry. I hope we can be friends again." "You think I can throw away a decade of friendship that easily?" Sagot ni Marco. Still masungit pero may pagpapahalaga pa rin sa pagkakaibigan nila. "Akala ko frienship over na." Sabat naman ni Sky. "Shut up Del Castillo." "Chill Marco, you're too serious as always." "Kelan ka pala manganganak Trixie?" Tanong ni Chanelle habang hinihimas ang tiyan ko. "Medyo matagal pa 4 months palang sila eh." "Medyo matagal pa nga. Take care of yourself for your babies." "We'll go ahead Chanelle. I already fixed the papers so you can go home too." "Thanks Marco for another chance." "Don't thank me. Thank my wife. It's her decision." Tumingin lang sa akin si Chanelle at ngumiti. "And you Del Castillo, it's your turn to shine." Sabi ni Marco kay Sky habang may nakakalokong ngiti. ******** Habang nasa sasakyan kami tinanung ko si Marco kung ano ba ang ibig sabihin nya kay Sky. "Babe, anong ibig sabihin nung sinabi mo kay Sky?" "Hmmmm. Del Castillo is in love with Chanelle." "Talagaaaaaa? Kailan pa? Bakit hindi na lang nya ligawan ?" "He is silently loving Chanelle since we were kids. About courting? Parents of Chanelle chooses her man-to-be. She just follow orders from her parents." "Ayyyyyy.. nakakalungkot naman." "Don't be sad. If something is meant to be, it will happen the way it should be just like our love story." Medyo kinilig naman ako sa sinabi nya. Tunay ngang kung ano ang para sayo kahit pigilan ng kung sino at kahit gano katagal mapupunta pa rin sayo. Chapter 44 Kabuwanan ko na ngayon. Ilang araw na lang ang hihintayin namin at masisilayan na namin ang aming tatlong anghel na kaloob sa amin. Nagdesisyon naman si Marco na dito muna pagbasyunin si Wendy para daw malibang ako at maka-adapt ng maayos sa post-partum depression na kadalasang nararanasan ng mga bagong panganak. Binayaran ni Marco ang pagsara pansamantala ng salon ni Wendy para may income pa din sya. Hindi pa makapasyal sina nanay dito dahil may pasok pa ang mga kapatid ko. Pero nagsabi naman silang gagawa sila ng paraan para mapasyalan ako kapag nakapanganak na ako at pwedeng umabsent muna sa school ang mga kapatid ko. Mas naging masaya ang bahay nung andito na si Wendy. Pakiramdam ko mapapaanak ako ng wala sa oras sa kakatawa dahil sa kanya. "Ang bongga mo na girl ! Madam na madam ka na." "Grabe ka hindi naman." "Sus pa-humble ka pa. Dati-rati kaliwa't-kanan ang raket mo para may maisuporta sa pamilya mo at maka-ipon para sa pag-aaral pero eto ka na ngayon kahit paupo-upo nalang madaming datung, ikaw ba naman ang makapag-asawa ng yamanin na matagal na palang naghihintay sayo." Medyo nalungkot ako nung nabanggit nya ang tungkol sa pag-aaral. Nakakapanghinayang lang na hindi muna matutuloy ang pagbabalik-eskwela ko dahil tiyak magiging busy ako sa pag-alaga ng mga anak ko. "Sayang nga kasi hindi ako nakabalik ulit sa pag-aral pero ayos lang hindi man binigay ni Lord yung unang plano ko binigyan nya naman ako ng mas higit pa sa hinihiling ko noon." "Proud at sobrang happy ako para sayo girl. Makakabalik ka rin sa pag-aaral at sigurado ng may pang-aral ka na dahil andyan ang asawa mo na susuporta sayo at madadagdagan pa ang magiging inspirasyon mo." "Masaya rin ako bakla dahil sa sobrang dami ng nangyari sa buhay ko..sa lahat ng ups and downs ng buhay ko lagi kang nandyan. Sana lagi pa rin kitang kasama hanggang maging tanders na tayo." "Ano ba yan bakla pinapaiyak mo ako. Nagiging MMK na ang usapan natin. Anyways, daks ba o juts si Papa Marco." Biglang pag iiba ni Wendy sa usapan. "Hoy Bakla! Ano ba yang tinatanong mo." Feeling ko biglang pumula ang mukha ko sa tanung nya. "Oh..oh.. oh.. bakit namumula ka? Saka bakit ka naman mahihiya sa usapin na yan eh nakabuo nga kayo ng triplets. Masharap ba sya?" Sobra yung tawa ko sa huling tanong nya. Kahit kelan tong baklang to puro malisya pa rin ang naiisip. "Syempre noh." Simpleng sagot ko. "Waaaaaaaaaahh ! Trixie...ikaw ha lumalabas na ang wild side mo. Dati manang na manang ka sa ganung usapin pero mataas na ang level of confidence mo ngayon." Sabi nya habang tawa ng tawa. "Aaaaahhh Bakla.. ang s-sakit ng tiyan ko manganganak na ata ako." Sabi ko sa kanya habang hawak ang tiyan ko. "Jusmio marimar.. anong gagawin ko Trixie? Kaya nga ayaw kong magpakalalaki dahil ayaw ko ng mga ganitong eksena." "HAHAHAHAHAHAHA Charot lang yun baks. Di pa ako manganganak. May one week pa akong hinihintay bago manganak." "Hinampas nya ako ng mahina sa braso. "Naku Trixie kung hindi ka lang buntis kanina pa kitana-jombag. Alam mo namang hindi ako sanay sa mga ganitong bagay." "Hahahaha sorry na bakla." "Ehemm... you look having fun?" Biglang dumating si Marco. "Oh Papa Marco!!! You're hereeeeeeee !" Sabay yakap ni Wendy sa kanya. "Hep ! Hep! Ako ang asawa di ba?" Sabi ko kay Bakla habang pinaniningkitan sya ng mata. "Possessive ka ghorl? Nakiyakap lang eh." "Bakit naman ang aga mo umuwi babe? Magtatanghali pa lang ah?" "I don't like staying at work today and I suddenly missed you. I'm gonna stay here with you." Sabi nya sabay halik sa labi ko. Wala ata tong pakialam kahit andito si Wendy. "Sana na-inform kayo na nandito ako ano? Napaka-sweet naman talaga. Mamaya susugurin na tayo ng mga langgam." "MANGANGANAK NA AKOOOOO!" sigaw ko kina Marco at Wendy. "Naku Trixie ! Tigilan mo na yang kalokohan mo nininerbiyusin na naman ako." "Totoo nga pumutok na ang panubigan ko..." "Hala ! Totoo nga.. tara na papa Marco dalahin na natin sya sa ospital." MARCO POV Shit ! My wife is giving birth today. I can feel my heart beating so fast. I am nervous and excited at the same time. I carried her to the car and rushed to the hospital. Nurses carried her through a stretcher. She is now in the delivery room. I can't relax. What if something happened to her ? What if she can't survive the delivery process? No ! I can't lose her. I keep on walking back and forth because of nervousness. "Papa Marco kanina ka pa lakad ng lakad, ako ang nahihilo sa ginagawa mo. Kaya ni Trixie yun saka magagaling naman ang mga doctor dito." "How can I calm down Wendy? She's still in the delivery room." "OA ka din nuh? Mas OA ka pa sa manganganak. Ano ba akala mo tumatae lang si Trixie dun? Syempre medyo matagal yun dahil triplets yung ilalabas nya." I tried to calm down a bit. Wendy is right. I need to wait patiently. I am silently praying to keep them safe. "Papa Marco anong gender pala ng mga babies nyo?" "We don't know yet. Trixie wants it a surprise. We will know today. But instincts tell me they are boys." "Daddy's instinct ganern?" "Yes." The doctor came out in the delivery room.and wait?! He is a guy. It means she saw my wife's down there while giving birth? "Congratulations Mr. De Luna, your wife gave birth to a healthy cute triplets. They are all boys." He said while smiling I frowned my eyebrows and asked him. "You were the doctor assisted my wife in giving birth to my children??" "Yes, Mr. De Luna." "And you saw her down there?" "Yes." I grabbed his collar in temper. "You don't have a female doctor here?" "No female doctor is in duty today. I'm sorry about that." "Doc pasensya na ha masyado lang siguro tensed si Marco, first time dad kasi." "Okay. I'll go ahead." The doctor left and I'm still frustrated. He saw what should be mine alone. "Chill ka lang papa Marco ! Ang mahalaga ligtas ang mag-iina mo. Infairness sa instincts mo ha? Tumpak." We went to see my children in the nursery room. They are very healthy. "Anong pangalan nila Marco? Meron ka naman sigurong prepared na pangalan sa kanila dahil expected mong lalaki sila." "Their names..... Calyx, Carlisle, and Caleb." ********* TRIXIE POV Nagising ako na nasa private room na ako. Nakabantay lang sa akin si Wendy at Marco. Ang hirap pala manganak pero worth it lahat ng pagod at hirap ng masilayan ko na ang mga anak ko. Mas nakadagdag pa ng saya ko ang makita ko si Marco na nagniningning ang mga mata dahil sa labis na katuwaan masasabi ko na isang pamilya na nga kami. "Bakit ganun? Puro ikaw lang ang kamukha Marco? Ang unfair.... ako ang nagdala sa kanila ng siyam na buwan at nagpakahirap umire tapos wala man lang nakuha sa akin?" "Naku bakla baka kasi sya ang mas nag-enjoy nung ginagawa nyo ang triplets. Sabi kasi ng matatanda kung sino daw ang mas nag enjoy yun daw ang magiging kamukha ng anak." Sagot ni Wendy. "Well... Aren't you happy they got my precious genes?" Sabi ni Marco habang patawa-tawa. "Precious genes ka dyan. Baka nga mapagkamalan pa akong yaya lang nila dahil ikaw lang ang kamukha." "No babe, that would never happen. It's too early to say that they got everything from me; they're still babies you know." "Wala pa pala akong naisip na pangalan para sa kanila." "Bakla prepared yang asawa mo. Masyadong malakas ang daddy's instinct. Expected na daw nyang lalaki sila kay nagready na ng pangalan... Calyx, Carlisle at Caleb daw ang pangalan nila." Napangiti ako ng sabihin ni Wendy ang pangalan ng mga anak ko. Bagay na bagay sila. Kunsabagay magaling naman talagang mamili itong si Marco. Sana lang lumaki silang mababait at di kasing-sungit ng daddy nila. Walang mapagsidlan ang nag-uumapaw kong kaligayahan ngayon. Isa na akong ganap na ina na may tatlong cute na mga anak at isang masungit, possessive pero mapagmahal na asawa. EPILOGUE MARCO'S POV Today our triplets are celebrating their first birthday and christening. Trixie doesn't want a luxurious celebration. We prepared a simple celebration in our house. We only invited few people including our family members and close friends and chose them to be the god mother and god father of our triplets. My mom decided to live in our house to play with the triplets often. They become the source of her happiness. I admit I never go to church often but I am really thankful for what he has given me. I am thankful for having the triplets and most especially the woman I am loving since I was 12 years old and promised to love until our lifetime. A lot of things happened, some are happy, sad and painful but it turns out very well. Seeing my growing family is my new definition of happiness. "Happy 1st birthday and Christening De Luna's Triplets!" Chanelle exclaimed. "Picture muna tayo para may remembrance." Wendy requested. God gave me things more than I deserve. I was a selfish, mean and arrogant billionaire who changed because of love. No amount of wealth, power, titles or even a tragic past can equate the happiness that comes from a simple life together with the people who matters the most. ----THE END----- Thank you for reading.❤❤❤❤
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD