"T-Thisa," mahinang tawag sa akin ni Linux. "Umuwi na muna tayo. Ngayon na kilala ka na nila, imposibleng papasukin pa nila ulit tayo."
Hindi ako kumibo. Nanatili akong nakatanga sa sahig, nanlalabo ang mga mata dahil sa luha.
Sariwang-sariwa pa rin sa utak ko ang nangyari kanina, kay Rozen na pinipilit abutin ang kamay ko para hawakan ngunit hindi niya magawa dahil sa mga taong humahatak sa kanya palayo sa akin.
Hindi ko alam kung maaawa na lang ako sa sarili o sa nangyayari sa buhay ni Rozen na pilit siyang kinukulong sa buhay na ayaw niya.
"Hali ka na, Thisa. Masyado nang mainit para mabilad dito. Pinagtitinginan na tayo ng mga tao. Magplano na lang kung paano tayo makakalapit kay Rozen," ani Linux na tumayo.
Ngunit bago pa man niya ako maakay patayo, isang kamay ang lumuhad sa har
