Nang makaratig ako sa subdibisyon ng nanay ko, hindi ako pinapasok ng mga bantay. Kahit na anong sabi ko sa kanila na kilala ako ng hinahanap ko, ayaw pa rin nila. Kinausap ko pa nga sila nang masinsinan at halos lumuhod na ako para lang magmakaawa sa kanila.
“Kuya kakausapin ko lang naman siya, mukha bang may magagawa akong masama? Mukha ba na kaya ng katawan ko?' tanong ko sa kanina.
“Sorry po talaga madam. Tumawag na kami kanina, pero ang sabi ay wala silang inaasahan na sino mang bisita. Isa pa, hindi ka raw nila kilala,” saad nito. Kanina pa rin nila pinagpipilitan sa akin ang mga salita na ito. Kanina pa rin ako pilit nang pilit sa kanila na kahit saglit lang ay pagbigyan ako, kahit na samahan pa nila ako para malaman nilang hindi ako gagawa nang masama.
“Umuwi ka na lang ma
