Hindi ko alam kung anong oras na akong nagising, pero sobrang bigat ng pakiramdam ko na para bang hindi na rin kaya ng mga mata ko ang dumilat. Ang bigat ng katawan ko para kumilos. Sa katunayan nga ay hanggang ngayon hindi pa rin ako tumatayo sa kinahihigaan ko. Si Madam Deborah na lang ulit ang nagdadala ng pagkain sa akin. Kaya mas lalo akong nakakaramdam ng hiya sa kaniya.
“Inumin mo na muna ang gamot na ito,” saad ni Madam Deborah matapos niyang marahaan ako na iupo para lang alalayan ako na inumin ang gamot na ibinibigay niya sa akin na sa totoo lag ay ayaw ko na ring inumin. Kung hindi lang niya ako inalalayan ayt halos pati paglunok ko ng gamot ay siya na rin ang mag-asikaso sa akin. Syempre nakakahiya naman talaga ang ginagawa ko. Lalo pa na kahapon ayos pa naman ako.
“Mukha
