chapter2
883 Words
Tamad kong sinusundan ang dalawang pinsan ko habang nasa mall kami.
It's already five o'clock in the afternoon at dapat sa ganitong oras ay
pauwi na kami sa village namin! Nako! Mapapagalitan na naman talaga
kami nito!
"Walk faster, Destiny!" ani Nempha noong makitang nahuhuli na ako sa
kanilang dalawa ni Andrea. Napailing na lamang ako at mabilis na
naglakad at tumabi sa kanilang dalawa.
"Ano ba kasi ang pinunta natin dito?" nakasimangot kong tanong kay
Nempha. "Daddy will scold me if I won't be home at exactly six!"
"Don't worry about it! Nakausap na namin is Tita Amanda, Destiny!
Nagpaalam na kami sa kanila ni Tito Dennis!"
"What?" Gulat na tanong ko sa dalawa. Really? Ano naman kaya ang
palusot ng dalawang ito sa mga magulang ko?
"Anyways, we're here to meet someone!" ani Nempha habang panay ang
lingon sa paligid namin.
"Someone?" Takarng tanong ko at ginaya ang ginagawa nila ni Andrea.
"Can you tell me kung sino ang kikitain ninyong dalawa?"
Sino naman kaya ang kikitain nila? Halos lahat ng kaibigan namin ay
schoolmates namin! Imposible namang 'di sila nagkikita-kita sa school!
"Aleph!"
Sabay kaming napalingon sa gawi ni Andrea noong may isinigaw itong
pangalan. Aleph? Who the hell is that?
"Andrea."
Napataas ang kilay ko sa lalaking papalapit sa
puwesto namin. Binalingan ko naman si Andrea at halos mapairap ako
noong makita ang ngiti nito sa
Napapikit ako sa sinabi ng pinsan ko. This is insane! Kung alam lang nila
mommy ang planong ito ng mga pinsan ko, tiyak kong hindi nila ako
papayagan dito!
"Let's go, girls?" ani Aleph at hinawakan ang kamay ni Andrea. What?
Anong ginagawa ni Andrea? Bakit nagpapahawak siya sa lalaking iyan?
Hindi na ako nakaangal pa noong hilain na ako ni Nempha. Nasa unahan
namin si Andrea at Aleph na ngayon ay kausap si Von Sirius.
"Nempha..."
"Cut it, Destiny. We are here to support Andrea."
"To support her? Nempha naman! We're teenagers here!"
"We're almost eighteen, dear!" ngisi ni Nempha na siya ikinailing ko dito.
Napatingin muli ako sa gawi nila Andrea. She's with Aleph and Von Sirius
who are obviously older than us! At pag nalaman ito ng mga magulang
namin, tiyak kong grounded kami nito!
Sa isang sikat na Tea House kami pumunta. Tahimik lang ako nakaupo
samantala panay ang taWa ng apat sa kung anong pinag-uusapan nila.
Pasimple kong tiningnan ang orasan ko at napabuntong-hininga na
lamang noong makitang may tatlumpong minuto pa bago kami tuluyang
makauwi.
"Destiny."
Napaayos ako nang pagkakaupo noong marinig ang tawagni Andrea sa
akin. Binalingan ko ito at walang emosyong tinitigan.
Kita ko ang alangang ngiti nito at tumikhim. I don't want to be rude to my
cousin but they really pissed me off right now! Paano nila nagawa ito? For
sure nagsinungaling sila sa mga magulang namin para lang makipagkita
sa dalawang ito!
"I'm not feeling well," sambit ko at binalingan din si Nempha. "Mauna na
ako sa inyong dalawa. Ako na ang bahalang magpaliwanag kay mommy."
"Destiny!" apila ni Nempha sa sinabi ko. "Sabay-sabay na tayong umuwi!"
"No. You two stay here. Ako na ang bahala sa pag-uwi ko," wika ko at
tumayo na.
"Teka lang, Destiny."
Hindi ko na pinansin ang dalawang pinsan ko. Dere-deretso akong
lumabas sa Tea House at naglakad na patungo sa exit ng mall.
llang minuto lang ang lumipas mula noong umalis ako sa Tea House
noong natigilan ako sa paglalakad. Mabilis akong bumaling sa gawing
kanan ko noong mapansin kong may tumabi sa akin.
Agad akong napalayo rito noong makilala ko kung sino ito.
"Hi," bati nito sa akin sabay ngiti.
"What do you want?" tanong ko sa kanya at humakbang ng isang beses
palayo sa kanya.
"Come on, Destiny. I won't bite," anito at ngumisi.
"But you're a jerk so it's the same thing."
Natigilan ako noong biglang tumawa ito. Hindi ko maalis ang paningin sa
kanya kaya naman ay napairap na lamang ako. What the hell, Destiny?
"Aalis na ako," paalam ko dito at nagsimula nang maglakad muli.
"Destiny, wait up!" habol ni Von sa akin at sinabayan muli ako sa
paglalakad. "It's been what? Two months?"
"Shut up, Von Sirius!" maring sambit ko at mas binilisan ang paglalakad.
Muling tumawa si Von hinabol muli ako.
"Come on, Destiny! Akala ko ba napatawad mo na ako? It was an
accident!"
"Shut up!"
"Hey, I said I'm sorry. That was really an accident," anito at hinawakan ako
sa braso.
"Don't touch me," mabilis kong inalis ang kamay niya sa braso ko.
"Nakalimutan ko na iyon kaya lubayan mo ako, Von!"
"Nakalimutan? Really?" he asked then move closer to me. Naalerto ako.
Mabilis alkong napaatras at lumayo sa kanya.
"Leave me alone, Von Sirius," mariing sambit ko at tinalikuran ko na ito.
Damn that man! Ni hindi ko na nga ito iniisip tapos siya naman ipapaalala
sa akin ang nangyari noon! Jerk!
"Destiny Amari!"
Nanlaki ang mga mata ko noong isinigaw nito ang pangalan ko! For Pete's
sake! Nasa mall kami ngayon!
"We're destined to meet again!" anito na siya ikinatigil ko. Mabilis ko itong
hinarap at pinagtaasan ng kilay. What the hell is he talking about?
"We'll meet again! That's for sure!" Pahabol pa nito at sumaludo sa akin.
He smiled again then started walking backwards.
Napailing ako dito.
Whatever you say, Von Sirius Henderson.
- Writer
