Prensesi Kurtar

5. Bölüm

Ne olacağını bilmiyordum. Bir yanım kaçıp gitmek istiyor ve alışagelmiş hayatıma devam etmemi söylüyordu. Diğer yanım ise önümdeki on, belki de yirmi adımı aşıp Fatih'in oturduğu masaya gitmemi ve alışagelmiş hayatımı terk edip bilmediğim bir serüvene yelken açmamı istiyordu.

Hangi yanımı dinleyecektim?

Ben Rüya Yıldız o prenses kıyafetleri üzerinde olmasa bile bir prensesçesine büyütülmüş o kızdım ama artık elimde hiçbir şey yoktu. Param bile yok sayılırdı.

Buraya kadar gelmişken korkup kaçmayacaktım bu yüzden kaç adım olduğunu bilmediğim mesafeyi açıp Fatih denen o adamın masasına ilerledim. Zaten az önce o koyu kahve gözleri üzerimde olduğu için masanın başında dikildiğimde şaşırmadı. Hiçbir şey demeden karşısındaki sandalyeye oturdum ve çantamla telefonumu masanın üzerine bırakıp yüzüne baktım.

"Merhaba."

Sadece başını milimlik bir şekilde sallayarak selamımı alması sinirimi bozsa da kendime hakim olup ona bu konuda tek kelime bile etmedim. Bu benim için büyük bir başarıydı. Sinirimi bozan bir şey olduğu an söylemeden duramazdım.

Fatih de sinirimi bozan bir insandı.

Yani işim epey zordu.

"Asya nasıl?" diye sordum. Sorabileceğim en mantıklı soru buymuş gibi gelmişti.

"İyi," dedi tekdüze bir sesle. "Sözleşmeyi getirdim. Dikkatlice okuyup imzalamanı istiyorum." Çantasından çıkarttığı mavi kapaklı bir dosyayı masanın üzerine bırakıp bana doğru ittirdiğinde gözlerimi devirmemek için kendimi epey sıktım ama başaramadım ve gözlerimi devirdim. Dosyanın şeffaf kapağını açıp ilk sayfada yazılanları okumaya başladığımda çantasından mavi tükenmez bir kalem çıkartıp onu da dosyanın yanına bıraktı.

İlk sayfa, klasik bir sözleşmeye benziyordu. Herhangi bir sorun göremediğimde diğer sayfayı çevirdim. Genel olarak çalışma saatlerinden, mesai ücretlerinden ve maaştan bahsediyordu.

Diğer sayfa ilk sayfaya göre işlerin biraz daha değiştiği bir sayfaydı.

"Eğer eve erken dönmezsen Asya'nın yanında kalacağım?" diye sordum bakışlarımı ona çevirirken. Koyu kahveleriyle göz göze geldiğimde garip bir his beni sarmaladı ama ne türden bir his olduğunu çözemedim. Sadece bu his hiç hoşuma gitmemişti.

"Evet. Asya evde yalnız kalamayacak kadar küçük ve yanında sevdiği birinin varlığını istiyor."

"Beni sevdiğini nereden biliyordun?"

"Hangi çocuk prensesleri sevmez?" dedi ve arkasına yaslanıp kollarını göğsünde bağladı. "Hem de ona prenses olduğunu söylemişken. Seni seviyor ne yazık ki bu yüzden sana bu sözleşmeyi getirdim. Yoksa profesyonel bir bakıcı tutardım yeğenime."

"Yani Asya beni istediği için mi bu masadayız?" diye sorduğumda başıyla beni onayladı. Bu çocuk ileride benim gibi olursa hiç şaşırmazdım çünkü benim babam da her istediğimi gerçekleştirirdi. Şimdiyse kredi kartlarımın hepsini kapattırmış, arabamı da elimden almıştı.

"Asya'yı gerçekten çok seviyor olmalısın," diye mırıldandığımda derin bir nefes aldı.

"Asya zor bir çocuk. Sadece biraz olsun mutlu olmasını istiyorum."

Neden zor bir çocuktu hiçbir fikrim yoktu. Muhtemelen bir gün öğrenirdim ama şimdi üstelemedim ve önümdeki anlaşmayı okumaya devam ettim.

"Ne olursa olsun sitenin dışına çıkmak yasak." Maddesini sesli okuduğumda bu olağan bir şeymiş gibi sakin bir şekilde yanıtladı beni.

"Güvenlik için."

"Yani güvende değiliz?" Tek kaşımı kaldırıp sorgulayan bir ifadeyle ona baktığımda sinirleri geriliyor olmalıydı ki adem elması titredi.

"Sadece tedbir için. Asya bir yere gitmek istiyorsa yanında ben olurum ama siz ikiniz sitenin içinden çıkmayacaksınız. Hatta bahçeden dışarı çıkmasanız bile olur."

Kafayı yemiş olmalıydı.

Ama tabii ki bu yorumu sesli bir şekilde yapmadım. Yaparsam başıma ne gelirdi kestiremiyordum.

"Yine de o bir çocuk. Bu kadar sıkılmasına gerek var mı?"

Fatih, koyu kahve gözlerinde ifadesizlikle yüzüme bakarken cevabının hiçlik olduğunu anlayarak çenemi sıktım ve laf sokmamak için kendimi tutarak önümdeki sözleşmeye döndüm. Gün içinde yapılacaklar ve Asya'yla asla yapılmayacaklar madde madde yazılmıştı. Hepsini aklımda tutmam epey zor olacaktı.

Diğer sayfaya geçtiğimde minik yazıları okumaktan gözlerimin ağrıdığını hissetsem de dikkatimi dağıtmamaya çalışarak maddeleri tek tek okumaya devam ettim. Herhangi birini atlayıp da hayatımın hatasını yapmak istemiyordum.

"Evde olanlar evde kalır derken neyden bahsediyorsun?" Merakla bakışlarımı ona çevirdiğimde ellerini masanın üzerine yerleştirdi ve parmaklarıyla masada ritim tutarken ciddiyetle yüzüme bakmaya devam etti. Ondan yayılan soğukluk, yaz ayında olmamıza rağmen beni üşütürken çaktırmamaya çalışarak yutkundum.

"Çok basit. Evde geçen konular, olaylar, gördüklerin hepsini evden çıktığın an aklından sileceksin. Tek odağın Asya olsun, gerisi seni ilgilendirmeyen şeyler."

"Yani kanlı el olayı gibi olayları görmezden gelmemi istiyorsun?" diye sordum kaşlarım çatılırken.

"Kanlı elle evde gezdiğimi görürsen eğer yanıma gelmemeni istiyorum."

Anladığımı belli edercesine başımı salladım. O evde tam olarak ne dönüyordu acaba?

Sanırım bunu öğrenecektim.

Tekrar önümdeki sözleşmeye döndüğümde aklımdaki sorular giderek çoğalıyordu ama sorabileceğim kişi Fatih değildi. Cevap vereceğini düşünmediğim için kendimi yormama gerek yoktu.

Son maddeyi okuduğum an kaşlarım olabildiğince çatıldı ve bakışlarımı Fatih'e çevirdim. "Zor durumda kalırsam kendimi senin sevgilin olarak tanıtmak da ne? Böyle madde mi olur?"

"Güvenliğin için," dedi az önceki gibi.

"Yani güvende değilim?" diye sordum tekrardan. Sert bir nefes alıp alt dudağını ıslattığında sinirleri bozulmuş gibi gözüküyordu. Onun mu benim mi daha çok sinirim bozulmuştu bilmiyordum çünkü bu madde direkt olarak tehlike zihnimin çanlarını çalmasına neden oluyordu.

"Tedbir için Rüya."

"Hiç öyle gelmiyor," dediğimde arkasına yaslandı ve parmaklarıyla ritim tutmayı bırakıp dudağının ucunda minik bir tebessümle yüzüme baktı. "O zaman imzalama anlaşmayı."

İmzalamak zorunda olduğumu çünkü çoktan babama rest çektiğimi biliyormuş gibi görünüyordu.

Masanın altında elimi yumruk yapıp ona sert bakışlar atarken boğazımı biri sıkıyormuş gibi hissediyordum. İçimdeki kötü hisler masadan kalkıp gitmemi ve rastgele bir iş bulmamı teklif ediyor, hatta yalvarıyordu ama ben bunu yapmadım. Sözleşmenin yanına bıraktığı mavi tükenmez kalemi sağ elime aldım ve imzalamam gereken sayfalara tek tek imzamı attım.

Gazam mübarek olsundu.

Bundan sonra başıma geleceklerden habersiz ve bu habersizlikten de korkarak dosyayı ona doğru ittirdiğimde kalemi de ona yuvarlamış, arkama yaslanmıştım.

O da imzalaması gereken yerleri imzaladı ve sözleşmenin bir örneğini çıkartıp bana verdi. "Hayırlı olsun."

Umarım hayırlı olurdu.

"Ne zaman geleyim?" diye sorduğumda masanın üzerindeki telefona uzandı ve tarihe baktı.

"Yarın başlayabilirsin. Asya genelde 10 gibi uyanıyor. Sen 9 gibi evde olursan iyi olur. Kahvaltıyı yalnız yapmaktan nefret ediyor. Onunla oturup birbirinizi tanımaya çalışabilirsiniz."

"Sen de olacak mısın?" diye sorduğumda ona sen diye hitap etmem garibine gitmiş olmalıydı ki tek kaşı saniyelik kalktı. Sanırım egosuna zarar falan vermiştim.

Bir şey demesini beklerken kendini frenlemiş gibi sessizliğe büründü ve boğazını temizleyip sorumu yanıtladı. "Hayır. Ameliyatım var."

Bu iyi bir şeydi. Evin içinde onun varlığını hissetmek beni biraz olsun gerebilirdi.

Tabii bir çocukla yalnız kalmak da beni gerecekti. Tek çocuk olduğum için hiç küçük çocuklarla yalnız kalma gibi bir şansım olmamıştı. Asya nasıl bir çocuktu tam bilmiyordum. Evet, prensesleri seviyordu ve beni de sevdiğini söylemişti ama bütün gün onunla vakit geçirmek beni gerecekti

"Tamam, yarın sabah orada olurum," dedim ve aklıma gelen şeyle duraksadım. "Aynı ev değil mi?"

"Sana konumu atayım," dedi ve telefonuna uzanıp birkaç yere bastı. Bana mesaj geldiğinde başımla onu onayladım.

"O zaman artık gitsem iyi olur," diyerek ayaklandım.

"Seni bırakabilirim."

"Evim buraya yakın," diyerek teklifini reddettim. "Teşekkür ederim yine de."

Ona elimi uzattığımda birkaç saniye boyunca elime bakmış, ardından o da ayaklanıp benimle tokalaşmıştı. "Ben teşekkür ederim Rüya."

Elimdeki elektrik akımını görmezden gelerek ona son kez baktım.

O zamanlar, o elektrik akımını her zaman hissedeceğimi bilmeyerek elimi çekmiştim ama ileride bu gerçekle yüzleşecektim.