Tahimik nilang tinahak ang pasilyo patungo sa silid ni Romina. Walang imikan, walang kahit anong tunog maliban sa marahang yabag ng kanilang mga paa sa makinis na sahig. Pero kahit walang nagsasalita, ramdam ni Alessandro ang bigat sa dibdib ng asawa. Kanina pa niya nakikitang pigil na pigil nito ang sariling luha.
Pagkapasok sa silid, hindi na nag-atubili si Romina na maglakad papunta sa kama at umupo roon. Dahan-dahan niyang tinanggal ang suot niyang hikaw at ipinatong sa nightstand. Halatang ninanamnam pa rin niya ang bawat salitang binitiwan ni Silvia kanina.
Sumunod si Alessandro at umupo sa tabi niya. Ilang saglit pa siyang nanatiling tahimik, parang hindi alam kung paano sisimulan ang pag-uusap. Sa huli, napabuntong-hininga siya at mahina niyang sinabi, “Pasensya ka na.”
Hindi ku
