Tahimik na nakaupo si Romina sa loob ng silid ni Alessandro, naririnig niya lamang ang marahang tunog ng orasan sa pader. Sa kabila ng madilim na mundo niya, ramdam niya ang malamig na presensya ng lalaking kaharap niya. Ilang saglit na katahimikan ang lumipas bago siya nagtanong, isang tanong na matagal na niyang gustong itanong ngunit hindi niya nagawang gawin noon.
"Pero Alessandro," mahina ngunit matatag ang kanyang tinig, "bakit ako? Nga ako? Marami naman na babaenh bulad dyan? Bakit ako? Kilala ba kita? Nagkita na tayo? May atraso ba sayo ang ama ko?"
Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki habang nakatayo ito sa may bintana, nakatanaw sa labas. "Gusto mo ba talaga malaman?" tanong nito, tila ayaw pag-aksayahan ng emosyon ang usapan.
Sa loob ng kanyang dibdib, naramdaman ni Romina a
