-ŞURA EKİCİ
Kafayı yemek üzereydim. Geceden beridir uyuyamamıştım. Müzik kutusundaki balerin kız tablom adeta yok olmuştu. Evime hırsız girdiğini düşünmüştüm fakat her şey yerli yerindeydi. Sadece o yoktu ve birde o koku... Onun kokusu... Her şeyi unuturdum belki ama bunu nasıl unutabilirdim? Kafayı mı yemiştim yoksa? Aklımı mı yitirmiştim! Sanki dünyada sadece o mu böyle kokuyordu? Onun benim evimde ne işi vardı? Nasıl bulup da gelebilirdi ki? İyice kafayı yemiş olmalıydım. Bunun mümkünatı bile yoktu! İzmir'e gelip, evime girip birde üstüne tabloyu mu alıp götürecekti? Ne saçmaydı! Beni bulamazdı ki... Hem hala kendimi nasıl böyle değerli görebilirdim?
Göz yaşları içinde Çağatay'ın dizlerine kafamı koydum ve ayaklarımı karnıma kadar çektim. O da üzerimi örttü ve ağlamama izin verdi. Ma
