Save Me From Inferno

XXI (EXPLICIT)

“You brought a tent? Alonzo, don’t tell me we’re sleeping in the middle of the woods?” bulalas ni Thalia bago pinanood ang kanyang asawa na itayo ang tent na kinuha nito mula sa likuran ng sasakyan. Kakabalik pa lamang ng lalaki at malapit na ring lumubog ang araw kaya naman nagmamadali nitong itinayo ang kanilang tutulugan.

Napahinto ito sa ginagawa at nilingon siya. “Ayaw mo ba? I can drive us back now—”

Ikinumpas niya ang kanyang kamay. “Huwag na. Nagulat lang ako. Hindi mo naman ako sinabihan, hindi tuloy ako nakapagbitbit ng insect repellent at sabon pati na rin shampoo.”

Tumawa lang ito. “Don’t worry about that. Nagbitbit ako.”

Nakampante ang nagwawalang puso ni Thalia. In fairness, maganda rin naman ang naisip na… date ni Alonzo. Maganda sa villa pero nakakasawa na rin doon. Isa pa, alam niya naman na sabik din ang lalaki na lumabas-labas kahit papaano. Ninakaw niya ang kalayaan nito noong oras na napagpasyahan niyang iuwi ito sa San Esteban at paniwalain na siya ang asawa nito, maliban sa pagtatangka ng kakambal nito sa buhay ng lalaki.

She knew she robbed him of his life. Yet, she could not bring her heart to tell him the truth and come clean about her sins. She just could not. Lalo na ngayon na nakikita niya kung gaano siya kamahal ng lalaki. Kahit na tiyak niya na kamumuhian siya nito sa oras na malaman ni Alonzo ang totoo, sa ayaw niya man o hindi.

Pinanood niya ito na tapusin ang kanilang tutulugan. Napaisip pa siya kung paano nabitbit ng lalaki ang tent pati na rin ang ibang gamit na bitbit nito paakyat sa talon kahit na mag-isa lamang. Saglit pa itong nawala. Nang bumalik ito ay may bitbit na itong ilang piraso ng sanga ng puno at isang palakol. Saglit siya nitong sinulyapan. “Hindi ka ba nilalamok, amore? Magsisibak lang ako ng kahoy tapos magpaparingas na ako ng apoy para na rin makapagluto na ako. Mauna ka nang maligo kung gusto mo.”

Ngunit siguro ay dala na rin ng takot niya na magtungo sa bunganga ng talon nang mag-isa, sa gitna ng pagkalat ng pusikit na kadiliman, ay nanatili na lamang si Thalia na nakaupo sa ibabaw ng malaking bato habang pinapanood ang lalaki. Nasamid siya sa kanyang iniinom na tubig nang hubarin ng lalaki ang suot nitong polo. At tuluyan na yatang nakalimutan ng kanyang puso na pumintig nang mag-umpisang magsibak ng kahoy ang lalaki, kung saan nakikita niya ang pag-igting ng mga muscle nito sa katawan, ang pagtulo ng pawis nito, at ang ngiting nakapinta sa mga labi sa hindi niya mawaring dahilan.

Nakagat niya ang kanyang pang-ibabang labi nang gamitin nito ang mga kamay nito upang paghiwalayin ang kahoy na may uka na sa gitna. Pagkatapos ay lumingon ito sa kanya, tatawa-tawa. “Thal, I can’t focus. Stop staring.”

Inirapan niya ito. “Hindi kita tinititigan, cabron. You’re damn delusional.”

“Yeah, right. Bago mo sabihin ‘yan, punasan mo muna ‘yang laway sa gilid ng labi mo.”

“Tubig ‘to, for your information!” inis na depensa niya sa sarili. “Bahala ka nga d’yan! Maliligo na ako!”

Tumalon siya pababa ng batong kinauupuan at nagmartsa palayo, tangan ang sabon at shampoo na binigay ni Alonzo sa kanya kanina lamang. ‘Ni hindi na naisipan ng babae na magbitbit ng tuwalya dahil nasa likuran iyon ng kanyang asawa. Isa pa, pakiramdam niya titigil nang tuluyan ang kanyang puso kapag lumapit pa siya sa lalaki. Ayaw niya namang ma-cardiac arrest kung sakali.

May iisa siyang dapat na hindi kalimutan, kahit na gaano pa katindi ang nararamdaman niya para sa lalaki, kagaya ng paulit-ulit niyang ipinapaalala sa kanyang sarili, si Alonzo ang naging dahilan ng pagkamatay ng kanyang mga magulang at kung bakit hindi niya na nahanap pa ang nakababata niyang kapatid. Hindi niya dapat iyon alisin sa kanyang isipan.

She should never fall in love with a murderer.

Nanginig si Thalia nang lumublob ang kanyang katawan sa mala-kristal na tubig ng talon. Nanatili siya sa mababaw na bahagi dahil hindi siya gaano kagaling na lumangoy. Upang mabilis na natapos ay hindi na siya nagtampisaw pa. Kaagad na niyang nilinis ang kanyang katawan para makapagpahinga na rin. Ayaw niyang…

Oo, gusto niyang takasan ang lalaki, pati na rin ang kanyang nararamdaman, kahit na nasa gitna sila ngayon ng kawalan at ito ang may hawak ng susi ng sasakyan.

Napakampay siya sa tubig nang makarinig ng mga yabag. Nang lingunin niya ang pinanggalingan niyon ay nakita niya ang matipunong pigura ni Alonzo, may bitbit na mga tuwalya at maliit na lampara. She let out a deep sigh as he walked towards her, grinning.

“Why are you so jumpy, amore? Ako lang ‘to.”

Inirapan niya na lamang ang lalaki at bahagyang lumangoy papalayo. “I guess I’m a little bit tired…”

Sinubukan ni Thalia na mapigilan ang paglaglag ng kanyang mga panga nang hubarin ng lalaki ang suot nitong shorts—pati na rin ang nasa ilalim niyon—bago ito lumusong sa tubig. Wala rin naman siyang suot na kahit na ano ngunit iba pa rin ang kanyang pakiramdam noong mga sandaling iyon. Kumalat ang init sa kanyang mga pisngi at mas lalong bumilis ang pintig ng kanyang puso. Lalong-lalo na nang lumangoy ito papalapit sa kanya at yakapin siya mula sa likuran. His member was pressing against the crack of her b*tt cheeks and—

“Hey, don’t swim away. Mahirap na, baka malunod ka.”

“Yeah, I know,” nanginginig na sabi niya bago ito hinayaan na mas lalong higpitan ang yakap nito sa kanya. “Hindi naman na ako bata, Alonzo Romano.”

Ang mga tawa nito ay tila musika sa kanyang pandinig. “Aww, my baby’s cranky… Dahil ba inasar-asar kita kanina? Sorry na…”

“Alonzo—”

Naputol ang kanyang sasabihin nang sa kanyang paglingon ay sinalubong siya ng maalab nitong halik. Mahina siyang napaungol nang iharap siya nito. Dumiin ang mga labi ng kanyang asawa sa kanya at aaminin niya, tuluyan nang nabura sa kanyang isipan ang tungkol sa kaugnayan nito sa pagkamatay ng kanyang mga magulang, o ang mga paghihinala at pinagdaanan niya noong bago ito maaksidente. Ganoon naman palagi, maski pa noon. Kaunting suyo lang ng lalaki, kaunting lambing, halik, yakap, yapos, umiikot na naman ang mundo niya. Nakatigil na naman ang puso niya para sa lalaki at tila ayaw nang maghanap pa ng iba.

“I’m sorry, amore…” Ngumiti ito. “Will you forgive me, baby?”

She rolled her eyes and let out an exasperated sigh. Ngunit sa kabila ng pagtataray ay tuluyan na siyang humarap upang matitigan nang maayos ang kanyang asawa. “Fine, fine… But just so you know, I’m just forgiving you so you’d make love to me.”

Tumawa naman ang lalaki. Ang mga halakhak nito ay umalingawngaw sa paligid. Napasinghap pa siya nang ikawit nito ang mga binti niya sa beywang nito at lumangoy ito patungo sa mababaw na bahagi. Iniupo siya ng lalaki sa may batuhan at sandali itong lumubog sa tubig. Pag-ahon nito ay mahina itong tumawa at sinenyasan siya na iabot dito ang sabon at shampoo. May pilyang ideya naman na tumubo sa isipan ng babae.

“Let me,” she whispered before creating a rich lather with the soap in her hands. Nakita niya pa ang paghigit nito sa hininga nang padaanin niya ang kanyang mga palad sa matipuno nitong katawan. Para siyang lalagnatin habang naglalakbay ang kanyang mga palad at alam niya na ganoon din ang nararamdaman ng lalaki. Tila kumukulo ang tubig sa talon noong mga oras na iyon. O mainit lang talaga ang temperatura ng kanilang mga katawan? Hindi niya alam. Ngunit iisa lang ang laman ng kanyang isipan, at tiyak na ganoon din ang kay Alessandro: kailangan nila ang isa’t isa.

“Spread your legs wide for me, amore,” bulong nito sa kanyang tainga bago mariing kinagat ang dulo niyon. Napasinghap siya sa sakit ngunit sinunod niya pa rin ang lalaki. Iniangkla niya ang kanyang mga hita sa magkabilang gilid ng bato upang bigyan ito ng maluwag na permiso. Mas lalo pang bumaba ang kamay ni Thalia. Nanunukso. Tila may hinahanap. Nang mapunta iyon sa ibabaw ng puson ni Alonzo ay hindi na ito nakapaghintay pa. Kinuha nito ang kanyang kamay at ipinahawak sa kanya ang—

“Mmph, Alonzo—” iyak niya nang maramdaman ang mga daliri nito sa kanyang gitna. Para bang iniinsulto siya at sinasabi na daliri pa lang nito ay kaya na siyang paligayahin. Mas lalo pang nalunod ang kanyang mga protesta sa isang piping reklamo nang siilin nito ng halik ang kanyang mga labi, kasabay ng pagbaon at pagsayaw ng kamay nito sa loob niya. May kahalo iyong sakit ngunit nakita na lamang ni Thalia ang kanyang sarili na mas hinihila ang lalaki papalapit sa kanya. Umigkas ang kanyang kamay. Taas, baba. Paikot at pamasahe sa dulo. Dumulas ang kanyang paggalaw nang maramdaman niya ang kung ano mang likidong kumawala mula sa kanyang hawak. Bagaman kaunti lang iyon ay sapat nang kumpirmasyon iyon para sa kanya; kung pagpapaligaya lang din naman ang usapan, hindi siya magpapatalo kay Alonzo.

“Amore…” bulong nito bago kinagat ang kanyang balikat. Mas dumiin ang pag-ulos ng mga daliri nito. Bumagal ang ritmo at ramdam niya ang panginginig ng mga iyon sa loob niya. Napangiti si Thalia. Bumaba siya mula sa pagkakaupo sa bato at itinulak ang kanyang asawa papasandal doon. “What— f*cking sh*t!”

Ngumisi siya bago pinadaan ang dulo ng kanyang dila sa kahabaan nito. Magkahinang ang kanilang mga mata habang ginagawa niya iyon at kita niya ang paghihirap sa mga mata ng kanyang asawa. She inhaled the sweet scent of his thing as she ran her tongue and lips on it, teasing him even more. Then, she swallowed it whole.

Pakiramdam ni Thalia ay nabanat nang todo ang kanyang bibig at lalamunan. Kung goma lang siguro ang bibig niya ay baka nawala na iyon sa pagka-elastiko. Kaagad niyang iniluwa ang kahabaan nito kasabay ng pakiramdam na tila ba nais niyang maduwal. Muli niyang pinagana ang kanyang mga kamay habang ang mga ungol naman ng kanyang asawa ay unti-unting tila ba naging alulong ng mabangis na hayop.

Nanlaki ang kanyang mga mata sa sunod na ginawa ng lalaki. Hinawakan nito ang kanyang ulo at marahas na ibinaon ang kahabaan nito sa loob ng kanyang bibig bago umulos nang mabilis. Napakapit siya nang mahigpit sa hita nito bago nakakuha ng lakas na umalis sa pagkakahawak ni Alonzo. Itinulak niya papahiga ang lalaki sa ibabaw ng malaking bato. Umahon si Thalia. Sa sumunod na sandali, nakasakay na siya sa ibabaw nito, sumasayaw sa saliw ng paghinga at paggalaw ng balakang nilang dalawa. Dinilaan niya pa ang kanyang mga daliri habang nakatitig sa lalaki. Hinawakan nito ang kanyang balakang at maririin ang sunod na ulos nito. Hinila niya papaupo ang lalaki upang magpang-abot ang kanilang mga labi. May namuo pang ga-butil na luha sa magkabila niyang mga mata nang siilin siya nito ng halik, kasabay ng paglalaro nito sa kanyang mga rurok.

“Oh, amore…” bulong nito sa kanya. “I know you’re scared, but let me in, Thalia… Let me come inside you… I promise it will feel good—- f*ck! F*ck, f*ck, f*ck!”

Nalunod ng kanyang mga ungol ang pagmumura ng lalaki nang itaas-baba niya ang kanyang sarili sa ibabaw nito, ang isang kamay ay nakahawak sa balikat ng lalaki habang ang isa naman ay nakahawak sa kanyang dibdib at tila ba pinapatikim sa lalaki. Bumaon ang mga ngipin nito sa kanyang balat. Naglaro ang dulo ng dila nito at nanukso. Alam niya na kapwa na nilang malapit na marating ang kanilang mga rurok kaya naman binagalan niya ang kanyang paggalaw. Tinitigan niya ang mga ginintuang mata ng kanyang asawa at itinukod ang noo niya sa noo nito.

Hinaplos ni Alonzo ang kanyang pisngi at mahinang bumulong, “Malapit na ako…”

Thalia just chuckled. “Fill me, mi amor… Give me everything that you got—ah!”

Napapitlag si Thalia. Naramdaman niya ang pagkalat ng mainit na likido sa loob ng kanyang sinapupunan, kasabay ng paglambot ng kanyang kalamnan. Nanlupaypay ang babae sa bisig ng asawa niya. Habol ang kanyang hininga, sa ilalim ng dagat ng mga bituin. Sa gitna ng masukal at liblib na talon na tiyak na silang dalawa lamang ang taong naroroon.

Hindi niya inakala na ganito ang kahihinatnan ng kanyang pag-uwi. Ngunit gaano man goyoin ni Thalia ang sarili na hindi siya nalulunod sa mapusok at mabangis na galaw ng kanyang asawa, iba naman ang isinisigaw ng kanyang puso at katawan.

“I love you, Thal…” narinig niya pang bulong nito bago lumungayngay ang kanyang ulo sa balikat nito, dala na rin ng pagod. “Ti amo cosi tanto…”