Chapter Three
1078 Words
Donya Esmeralda PoV:
Taimtim kong pinag masdan ang anak kong mahimbing na natutulog. Ang laki ng pinag bago nito, nasa mukha nito ang sobrang pag kapagod at kakulangan sa pag tulog dahil sa laki na ng eye bag nito. Ngunit nangingibabaw parin ang kalungkotan sa kaniyang mukha. Ang laki na din nang pag kabagsak ng katawan niya.
Naging mas malala pa ang nangyari sa kaniya nang mawala si Lexien kaysa kay Natalie. Talagang sobra ang pag mamahal niya kay Lexien na ang akala ko hindi niya kayang matutunang mahalin.
Sa limang taon, walang pag babago ma's lalong naging masalimuot ang buhay ni Marco.
Paulit ulit niyang tinangkang mag pakamatay dahil sa gusto niya ng sumunod kay Lexien. Sobrang sakit bilang ina na makita kong nahihirapan at nasasaktan ang anak ko.
Sinubukan kong idala siya rehab na akala ko mapapabuti ang kalagayan niya doon ngunit ma's lalong lang lumala.
Di ko na din alam kung ano at paano ko ibabalik sa dating Marco ang anak ko.
Ang dami na din nitong peklat, peklat ng salimuot niyang buhay sa paulit ulit niyang pagtangkang tapusin ang buhay niya, makasama niya lang ulit ang kaniyang minamahal.
Marahan kong hinaplos ang pisnge nito. At napatingala naman ako sa krus na nakadikit sa pader, at hinayaang mag si daloy ang mga luha ko.
"Mahirap bang bigyan ng pagmamahal ang anak ko at pinaparusahan niyo siya ng ganito. Meron nga nag magal ng tunay sa kaniya kinuha niyo naman agad."
"Anak? Patawarin mo sana ako nang dahil sa mga disesyon ko nag kakagaito ka."
Mga ilang minuto naman naramdaman kong gumalaw ang ang palad niya sabay ng pag mulat niya dahan dahan ng mga mata nito.
"A-anak?"
"M-mom?" hirap pang tawag nito sa akin
"Thanks God at gising ka na."
Ngunit bigla niyang tinabig ang kamay ko na nakahawak sa kamay niya.
"No!!. no.. no!! ." paulit ulit na sambit naman nito at nag lilikot pilit na bumangon.
Kaya agad na akong lumapit dito upang pigilan ito sa pag lilikot niya, dahil nagagalaw niya na ang dextrose na naka kabit sa kamay niya.
"Anak huwag kana muna mag lulumikot ang dextrose mo'y natatanggal!"
"Noo!!..Mom!!... hindi!!... " para na naman akong sinasakal sa nakikita ko sa kaniya ngayon. Naiiyak na agad ko naman itong niyakap.
"Anak?, please... kahit ngayon lang.., please huminahon kana muna sariwa pa ang sugat mo sa dibdib mo."
Narinig ko na naman ang pag iyak nito na parang kumukurot naman ng pino sa puso ko.
"Mom!!... dapat... dapat hindi na ako nagising pa!!... dapat nandon na ako sa lugar ni lexien!!... bakit... bakit nandito parin ako?!!"
Nakita ko pang dumugo ang kamay niya dahil sa dextrose sa kagagalaw niya.
"Anak Marco... huminahon ka nga muna dumudugo na ang kamay mo!"
"Mom' diba ngayon din ang araw ng pag kawala niya?"
"Hindi dapat ako nandito dapat nasa puntod niya ako ngayon..Palabasin niyo ako dito!! kaylangan kong pumunta sa puntod ng mahal ko!"
"Marco... pwede bang kahit ngayon lang makinig ka naman muna sa akin?!"
Ngunit ma's lalo pa itong nag pupumiglas.
"Yaya Luring tawagin mo na si Doc, bilis!"
"Si-sige po Ma'am!" nagmadali din itong lumabas ng kwarto.
"Marco kapag okay ka na saka tayo pupunta doon sa puntod ni Lexien at-
"No!!... mag... mag tatampo si Lexien kapag di ako pumunta doon ngayon!" at bigla niya ngang tinanggal ang dextrose na naka kabit sa kamay niya.
"Ahh!" inda niya pang napa hawak pa sa sugat sa dibdib niya.
"Marco ano ba?!!... ang sugat mo!"
"Mr. Buenaventura!" ang pagpasok naman ni Doctor at mga Nurse kasama nito.
"Doc?!, kaylangan siyang pakalmahain, dumugo na namang ang kaniyang sugat!"
"Nurse bilis!" sabi naman nito at may lumapit naman kay Marco na dalawang nurse na lalaki at hinwakan ito upang pigilan sa pag pupumiglas.
Isang babaeng Nurse naman na may hawak hawak na isang panturok at inabot ito Kay Doc.
"Ano ba!!.. bitiwan niyo ako!!"
"Mom! please.." pagsusumamo nito na mas dinudurog pa lalo ang puso ko. Marahan na hinaplos ko na lang ang pisngi niya.
"I'm so.. sorry Marco." tanging nasabi ko na lamang
Pag ka abot naman kay Doc agad naman nitong tinurok kay Marco sa kaniyang balikat.
Mga ilang minuto naman parang nang hina ito at dahan dahan nakatulog.
"Wag po kayong mag alala, isang pampatulog po Mrs. Buenaventura ang tinurok namin sa kaniya."
"Thank you Doc."
"Ibabalik pa ba natin siya sa rehab Mrs. Buenaventura?"
"No!... hindi na"
"Mas-
"Ma's lalo siyang lumalala kapag nanatili ulit siya doon?"
"Pero Mrs. Buenaventura kaylangan lang natin mag gugol ng oras at panahon para sa kalagayan niya at mapagaling-
"Ilang beses na natin siyang pina rehab pero wala man lang nag bago, ma's lalong lumalala lang, kaya wag na!"
"Mrs Buenaventura-
"Yaya Luring ikaw na muna ang bahala sa kaniya, pupunta muna ako ng opisina." ayoko hang marinig pa ang sasabihin ng Doctor na ito. Buti at natahimik naman na ito.
"Si-sige po Ma'am."
* * * *
Marco PoV:
Nandito na naman ako sa misteryosong lugar na di ko kilala nag lalakbay patungo sa kinaroroonan ni Lexien.
Misteryosong nagdadala ng punung puno ng emosyon at makahulugan. Ilang beses ko na itong napuntahan ngunit bumabalik ako sa lupa. Tanging nag papakita lang ang liwanag sa akin, ngunit hindi ako tinatanggap, hinahayaang makapasok man lang kahit saglit masilayan ko man lang ang loob nito.
"Lexien! asan ka?!!!.... nandito na ulit ako mahal ko!!..."
Lumingat pa ako sa paligid ko ngunit walang Lexien na nag pakita sa akin. Tanging mga huni lang ng ibon at iba't ibang uri ng hayop ang naririnig ko.
Nag patuloy parin ako sa paglalakad ko, hinahanap ang liwanag na sinasabi ni Lexien sa akin noon baka naroroon siya.
"Pleaase... please.. please mag pakita na kayo sa akin."
"Lexien!!" nang hihinang napaluhod na lang ako sa lupa. Nawawalan na ng pag asang makita pang muli ang minamahal ko.
Mga ilang oras na nanatili lamang akong na naka ganon, may biglang nakakasilaw na liwanag na lumitaw sa harapan ko.
Ang pag litaw naman ni Lexien.
"Le-Lexien!!.. mahal ko!!."
Naka ngiti lamang itong lumapit sa akin.. At humaplos sa pisngi ko, hinawakan ko naman ang palad nitong nasa pisngi ko parin ngunit di ko maramdaman ang init nito kundi lamig.
"Antayin moko sa baba ng lupa mahal ko.. doon tayo mag kikitang muli.."
"A-ano... anong ibig mong sabihin mahal ko?" naguguluhan na tanong ko dito, ngunit tumayo na ito at dahan dahan pumasok sa pintuan ng liwanag.
"Lexien!!.. dito ka lang!!... huwag kang umalis!!.. please!!.."
- Writer
