Winter (Seasons of Love Series#2)

Chapter 3

BEFRIEND

"What happened to your face?" Pambungad na tanong sakin ni Elyse pagkarating ko sa classroom.

"Why?" Balik tanong ko sa kanya kasabay ng pagkuha ko ng aking phone para gawin itong salamin. Tinignan ko ang mukha ko sa screen at agad nakuha ang ibig niyang sabihin.

"You got dark circles!"

"Well, it is because I spent my weekend in nightclubs." At saka naupo sa upuan habang matamang pinapasadahan ang mga kaklase sa harapan. Kaunti pa lang kaming naririto at ito ang nagpapatunay na maaga akong pumasok. And it made me proud of myself. Akalain mo, kaya ko rin pa lang gumising ng maaga para pumasok sa university.

"And you didn’t even invite us?" Si KC na nasa unahan ko nakaupo pero inikot pa talaga ang kanyang ulo para lang maharap ako.

"Inimbita lang ako no’ng Friday and as for Saturday, I’m with my sisters." Sagot ko habang nilalabas ang mga make-ups mula sa bag ko. Pagkalipas ng ilang sandali, nagsimula na kong magretouch.

"So sisters bonding pala kayo nung sabado."

"It must be pretty good to have sisters." Komento ni Aira na sa pagkakatanda ko ay nag-iisang anak lamang.

"Not at all since there was Summer who always get on my way."

"Lahat naman tayo may kapatid na kinaaayawan." Naiiling na ngiti ni Elyse na sinundan ng tawa ni KC.

"Not at all since I don’t have one." Aira chuckled. Nangingisi na lamang akong tumingin sa kanila pagkatapos ay binalik na ang lahat ng make ups sa bag. Kasabay noon ang pagdating nina Aris. Hindi ko naman sana sila mapapansin kung hindi lang sila maingay. At hindi lang din naman ako ang napalingon.

"Ang hina mo naman, dude!" Ani Kyle kay Elias.

"Gago! Di mo ko katulad!"

"Whoa! Painosente pa nga!" Sabay tawanan sila habang mahinang sinasapak ang balikat ni Elias. Naiiling kong tinanggal ang tingin sa kanila nang mapagtanto kung ano ang mga pinag-uusapan nila. Ano pa nga ba? Syempre babae! Minsan kasi ay nasa unahan ko lang sila o kaya nasa likuran o minsan sa tabi ko pa kaya madalas kong naririnig ang pagkukuwentuhan nila tungkol sa mga babaeng nakakasalamuha nila sa bar or sa ibang college department.

"Hi Winter!"

Though agad din bumalik ang tingin ko nang batiin ni Kyle. I greeted him back through simple gestures like nodding once and smiling sweetly.

"Let me ask you a question-"

"No!" I cut off as I raised my palm. However, I put it down before I continue to speak. "As long as it wasn’t quantum physics."

"It’s not," he chuckled. Bahagyang tumaas ang kilay ko saka sinenyasan siya na tumuloy. "What are you going to do when someone serving you a food right in your front? Are you going to eat it or just ignore?" Sabay tingin kay Elias nung binanggit niya ang huling salita.

I shifted my weight a bit then crossed my arms and gave a thought about what gonna be my answer. "Uhm…if it was expensive and beautiful then it must be tasty so you should eat it. You know, things that came in package shouldn’t be ignored."

"See? That’s why I like you because we have the same way of thinking." Kyle winked then looked at Elias and act like he’s somewhat disappointed. Ang iba naman na kasama nila like si Andrew at Hyden ay nangingisi lamang habang nakabaling sakin.

Aris scoffed. "That way of thinking can make you eat a poison and end up dead."

Tumaas ang kilay ko kasabay ng paglagpas niya samin.

"Then I wonder why you're still alive?" I fired back that made him paused in the middle of taking a seat.

And I can say that there's no satisfying moment than seeing Aristotle Mirabueno being flabbergasted. Lakas kasi magkomento, eh siya nga itong nangungunang kandidato. Sa harapan ko pa talaga aaktong banal. What the hell!

After a while, his side lips rose up in mockery as his pair of eyes sharpened. But then, I'm Winter Arguelles. I'm not someone who easily get scared or threatened. So I throw him a sweet, meaningful smile. Para inisin siya lalo. Akala ko nga ay papatulan niya ko pero hindi. Sa halip, umismid na lamang siya at tumuloy sa pag-upo sa kanyang upuan.

"Ba't ba lagi na lang kayong nagbabangayan?"

Tumigil ako sa pagsisintas ng sapatos para tingalain si Lily. Nadatnan ko siyang nakasandal sa barandilya ng hallway habang ang tingin ay nakadirekta sakin.

"Instead na ako, siya ang tanungin mo. I also don't know what's his problem..."

Huminto ako sandali sa pagsasalita para tumayo at yayain siyang magpatuloy sa paglalakad patungong cafeteria. Tahimik siyang tumungo pagkuwa'y sumunod sakin. Inantay ko rin na mapantayan niya ko bago muling nagsalita.

"O baka 'yon lang talaga ang paraan ng pagpapansin niya?"

I saw from my peripheral view how she almost bursted in laughter. Nang sulyapan ko siya, tinikom niya ang kanyang bibig at nanunukso akong tinapunan ng tingin. Akala ko nga ay hindi siya nagsasalita but she did.

"Alam mong tonong assumera ka di ba?"

"What?" Irap ko. "You don't trust my charisma?"

"Not that I don't trust your charisma, it's just you two is obviously won't work. Like a water and fire." Sabay tulak sa pintuan ng cafeteria. Bahagya niya pa kong sinilip bago tuluyang pumasok sa loob. Sumunod naman ako pagkatapos ko siyang ismiran.

Kakagaling lang namin sa gymnasium. May audition kasi roon para sa cheerdance competition. Sinamahan ako ni Lily kaya ililibre ko siya ng lunch.

However, I can't help but wonder why there's still a lot of students around. Eh sa pagkakatanda ko, ala una na kami natapos sa audition. Dapat ay kaonti na lang ang mga estudyante rito sa cafeteria since kanina pa ang lunch time. Nakakagulat na marami pa ring tao. Nahagip ko pa nga sina Darius sa kabilang sulok na kumakain pa lang. Kaya after kong magbayad ng inorder ni Lily, nagpaalam ako sa kanya na makikisit in ako kina Darius. Good thing, nandito pa rin sina Cindy kaya doon siya pumunta at sumama.

"Hi Aki!" Bati ko kay Achilles sabay upo sa bakanteng upuan sa harap niya. And like usual, kinunotan niya lang ako ng noo. Suplado talaga!

"Aren’t you had friends?"

"Why?" I instantly asked back at Aris. "Are you going to ask me out since you didn’t acknowledge me as a friend?" Pagkatapos ay kumuha ako ng isang piraso sa French fries niya at diretso itong nilagay sa bibig. He stared at me in a way that I’m looked like insane. May konting kirot sa dibdib pero hindi naman masakit. Alam ko naman kasi kung saan ako lulugar.

Meanwhile, napaubo naman ang katabi niyang si Elias habang si Darius ay mahinang tumawa. Mukhang tuwang-tuwa na nawawalan ng sasabihin ang pinsan niya. Ako naman pagkatapos ay inunahan na ang pag-iwas ng tingin kay Aris and instead, pinagtuonan ng pansin ang pagkain sa mesa at umaktong hindi apektado sa reaksyon niya.

Buti na nga lang, after ng ilang minuto ay may napagbalingan ako ng atensyon. Nagkataon na napadako ang tingin ko sa counter at natanaw ang isa sa mga dahilan kung bakit pinipili kong huminga.

"You know him?"

Siniko ko si Darius na katabi ko lang para makuha ang pansin niya. Besides, kompyansa ako na kilala niya ang isang ‘to since mas malawak ng bahagya ang sphere of influence niya kaysa sakin. Huminto siya sa pagkain para balingan ako, nagtatanong. Hindi ako nagsalita. Sinenyas ko lang sa kanya ang taong tinutukoy ko.

"What about him?"

Nagpalumbaba ako habang titig na titig sa lalaki. "He’s handsome so definitely, he’s good at everything. He seems rich too."

"Of course, he was." Darius smirked.

"So you know him?"

"Yeah. He’s our cousin."

Matamang nagsalubong ang kilay ko. "My gosh! Pinsan niyo rin? Ang kalat naman ng lahi niyo."

"Ganon talaga kapag nagmamahalan ang mga magulang."

I hissed in disbelief and barely sipped from my red tea.

"Then it was easy for me to get to know him. You will help me right?"

"I’m telling you this for your own good, Winter. Keiros isn’t someone you can easily get—"

"So Keiros was his name?" Singit ko, isinawalang bahala ang iba pang sinabi ng kausap. Ganon din ang bahagyang pagbaling sakin ng mga kasama. "It's beautiful."

Darius growled in disapproval. "No, Winter! Just take that girl as an example." Sabay turo sa babaeng nasa likuran ng pinsan niya. She has this fluffy cheek, wavy hair with full bangs and also petite.

"What about her?" Taas kilay kong usisa.

"She liked my cousin for about nine, ten years, I guess but looked at that jerk, he ignored her all the time."

"I don’t think so." Tanggi ko habang ang mata ay nananatili sa dalawa na kasalukuyang may sariling kuwentuhan sa kanilang grupo. Keiros was with his two comrades while the girl was busy talking with her four friends. And although she seems busy, I can’t help but notice how she repeatedly took glances at Keiros.

"He just used to it. On the attention he had from her." I continued. "People’s value for a thing lessened when they got used to it and when they found new, it’s naturally for them to get curious."

Pagkatapos ay nilipat ko ang aking tingin sa mga kasama. Mukha namang nakikinig nag mga ito pero mga halatang walang balak magsalita.

"What I’m saying is that girl is an old shoes and I’m gonna be the new one so if you were Keiros, what do you prefer? An old, faded shoes or the new edition?"

I even arched my brow, motioned them to answer me but seems that all of them cut their own tongue. Ilang segundo na kasi ang lumipas, wala man lang nagsasalita para sumagot. Pinag-isipan ko pa man din ang analogy ko. Sayang naman kung walang feedback.

But then, seeing Achilles looking at me with disagreement, it puts me into a bright idea.

"Szcharina is also like that."

My side lips almost rose up when I saw how his expression quickly changed. Mabilis na umigting ang kanyang panga kasabay ng pagdilim ng kanyang tingin at nakakatawang isipin na isang banggit lang sa pangalan ng kapatid ko, nasira na agad ang kanyang postura. It made me assume that it’s not yet end for them.

"Blake liked her for six years but looked…" I purposely paused just to strengthen my stares at him. Pinag-ekis ko rin ang aking braso saka sumandal sa backrest ng upuan at malalim na bumuntong hininga. "…she fall for someone she recently met and put herself into a relationship that only lasts for three months."

Mabilis akong siniko ni Darius at inilingan. Although bumaling ako sa kanya, hindi pa rin nakatakas sa aking pandinig ang matamang pagbulong ni Aris. So I immediately shifted my attention on him with glaring eyes. He arched his brow and looked at me in arrogant manner instead. Pretending that he do nothing. Again.

"You want help?"

Napatigil ako sa paggawa ng plates ko at agad na tiningala si Rain. Bago ko makita ang mukha niya, nauna kong nakita ang hawak niyang inumin. It was her favorite drink together with another familiar bottle. Iminuwestra niya iyon sa harapan ko na ikinangiti ko. Kasabay ng pagtanggap ko sa inumin, ang pag-upo niya sa aking harapan.

"Hindi na. Kaya ko na ang isang ‘to." Talking about the help she offered, I choose to refuse. Ito lang din naman kasi ang dahilan kung bakit ko pinili ang architecture. I love visual arts the way I do with dancing. So there’s no reason that I would find plates harder.

"Okay. If you say so." Ngiti niya saka sinenyasan ako na ituloy ang ginagawa. I nodded and before I continue, I gave her a small smile. Bahagya ko pa ngang pinilig ang ulo ko para tanggalin ang mga tikwas na buhok na humaharang sa aking pisngi bago tuluyang nagpatuloy.

"It seems that Era betrayed you."

"Don’t exaggerate. She’s with her group mates."

"Ow? Akala ko kasama ang boyfriend niya eh."

"They’d seldom seen to be together especially here. How can you say that they would end up together?"

Sinulyapan ko ang kapatid para kibitan siya. And as reaction, she protruded her lips and shifted her weight lightly.

"How about you? Where’s your cousins?"

"Why?" I evilly smirked. "Do you want me to call them? Looks like you missed one of my cousins." Pagkatapos ay napahagalpak ako sa tawa nang makita ang pagbagsak ng kanyang ngiti. Kahit kalian talaga ‘tong si Szcharina, ang sarap pagtripan. Ang bilis pang lokohin kahit matalino naman psh!

Nag-iwas siya ng tingin kasabay ng pagsimangot niya. Ako naman ay nagpatuloy sa ginagawa habang nangingiti.

Next week pa naman ipapasa itong plates pero ginagawa ko na ngayon. Wala sina Darius since may pinuntahan sila. Ayoko rin naman sumama kina Cindy dahil wala ako sa mood makipagsocialize. So I end up being alone in picnic grove in the middle of lazy afternoon. Good thing, dumating si Szcharina kaya hindi na ko nag-iisa.

Napahinto ako nang maramdaman ang paghaplos ng kanyang palad sa aking buhok. Kasabay ng pagkunot ng aking noo, ang pagtingala ko sa kanya. A small smile escaped from her lips as she motioned the scrunchie in her grip. Tumayo rin siya maya-maya at pumunta sa likurang banda ko. I can’t help but smiled when she tied my hair into a messy bun.

"You’re too passionate that even your hair paints too." she commented with a chuckle. Mahina rin akong tumawa pagkuwa’y muling pinagpatuloy ang ginagawa. Siya naman ay bumalik sa kanyang puwesto at pinagpatuloy rin ang panunuod sakin.

I don’t know how long we’ve been together. Basta nung quarter to two o’clock na, nagpaalam na siya sakin para bumalik sa COB. I don’t have any class anymore so I finished my plates before going home.

Kinabukasan, sabado ng hapon, umalis ako sa mansion at minaobra ang sasakyan papuntang MOA. Luckily, I got my Infiniti back so I don’t need to borrow a car from Rain. Ni hindi na nga ako nagpaalam sa mga kapatid since malilate na ko sa date namin ni Kurt. I forgot that we have plan today that’s why I stay up last night and ended up waking up in the afternoon. Kaya tuloy nagmamadali ako sa pagpunta roon lalo na’t sinabi niyang nandoon na siya.

"I’m sorry, I’m bit late." Agap ko pagkatapos kong patakan ng halik ang kanyang pisngi.

"No." Iling niya saka iminuwestra sakin ang wrist watch na Rolex. "You’re just in right time."

I sweetly smiled then took a sit in front of him. Bumalik din siya sa pag-upo at bahagya akong hinarap.

"Should we eat first or movie?"

"We can do it both at once." I winked that made him chuckled. Napangiti na lang din ako nang makita ang ngiti niyang makalaglag panty. This is the reason why I liked him the moment we met. His complete set of teeth was shown when he smiled genuinely. Isa pa, ang dali niyang pangitiin. Hindi katulad ng ibang lalaki d’yan na akala mo’y pinagsukloban ng langit at lupa.

And then, his image suddenly popped up in my mind. Hindi nga lang nagtagal dahil mabilis kong pinilig ang aking ulo para iwala ito. I also cursed myself to death for thinking absurd things. Gad! Nababaliw na ko!

"Are you okay?"

Napabaling ako kay Kurt pagkatapos sa kamay naming magkapilipit. For the second time, tiningala ko siya at bahagyang tinunguan. He stared at me like he’s somewhat trying to read my mind so I gave him a smile constitutes assurance. Good thing, after a while, he halted from staring at me and smiled.

We spent hours in watching movie, another hour in eating different variety of foods in food court and decided to spend time more in boutiques. Of course, kahit date ‘to, hindi pwedeng mawala ang shopping. Don nga kami tumagal to the point na hindi ko na namalayan na gabi na pala. Masyado akong abala sa pagpili ng mga susuotin niya at ng mga susuotin ko rin. We even buy a matching sweater as if our relationship will last long. Kung malalaman lang ‘to ng mga kapatid ko at ng close friends ko sa Sydney, malamang ay pagtatawanan nila ko. I’m being ironic kasi!

"Look who’s I’m seeing right now?!"

The moment my eyes landed in front, I saw Darius right away. Napapreno ako sa paglalakad at mabilis na pinasadahan ang mga taong nasa harapan. There’s Aki and Aris beside Darius, kapwa may mga kapit ang kamay. Aki was holding his phone while Aris has shopping bag in his grip. At kahit hindi ko tanungin kung ano iyon, kita naman sa branding pa lang na sapatos ang laman no’n.

Tinanggal ko ang tingin roon at saka tumingala sa kanila kasabay ng pag-ekis ko sa aking braso. "I might think that we’re fated to each other."

"Oh man! It’s bad to say it in front of your boyfriend." Darius chuckled then glanced at Kurt. "He might think that I liked you."

I barely smirked and glanced at Kurt as well.

"Darius Mirabueno."

Darius even extended his hand but Kurt didn’t accept it. Tinignan niya lang ito na may madilim na ekspresyon pagkatapos maya-maya, nag-angat ang gilid ng kanyang labi.

"I know you."

"Really?"

I didn’t know how Darius reacted to Kurt’s attitude because my eyes remained on him. I have a hunch that he just didn’t know Darius in name. It seemed that he has a personal issue to him.

"But I don’t know you."

"I should go." Napabalikwas ako sa kinatatayuan nang lingunin ako ni Kurt. Bago pa man ako makareact, muli na naman siyang nagsalita. "I just remember that I have things that need to be done."

Pagkatapos ay agad niya kong tinalikuran. Ni hindi na ko binigyan pa ng pagkakataon na magsalita o kumaway man lang sa kanya bilang paalam.

"What’s was his name?"

"Kurt Daniel Alvarez. BS Biology from Penuela University." Sagot ko saka tinigil ang panunuod sa paglayo ng boyfriend para lingunin si Darius. "I liked him when he smiles. It made him look like nice and gentleman—oh! he was!"

Achilles furrowed his forehead. "Why don’t you follow him?"

Humagalpak ako ng tawa na s’yang dahilan para tignan ako ng dalawa sa paraang tumitingin sila sa baliw na tao. Pagkalipas ng ilang sandali, huminto ako at bahagyang nagpunas ng luha na akala mo’y naiyak sa kakatawa.

"I don’t chase man, Babe!” Sabay bigay sa kanila ng hawak kong shopping bags. Hindi na pinansin ang pagsalubong ng kilay ni Aki, marahil dahil sa paraan ng pagtawag ko. "Carry it for me."

"Tss! Ginawa pa nga kaming tagadala." Reklamo ni Darius bago pa ko makatalikod sa kanila. ‘Yung dalawa naman kahit walang sinabi, matalim naman ang titig sakin. Hindi ko man kita pero ramdam ko ang pagtusok nito sa aking likod habang naglalakad. Psh! So mean!

• • • • • •