Winter (Seasons of Love Series#2)

Chapter 11

SWEET AND SOUR

"Sa una lang yan sweet at isang away lang, maghihiwalay na agad yan."

The very bitter, number one basher of us, Darius Mirabueno, once said. I glanced at his way, confused. Hindi ko alam kung bakit nagbubulong-bulong na naman siya na parang bubuyog.

Nadatnan ko siyang kakaiwas lang tingin mula sa kamay ni Aris na nakadantay sa hita ko. Actually, kakapansin ko lang nito. Masyado akong abala sa pakikipag-usap kay Elias tungkol sa plates na gagawin.

My left brow rose up as my eyes turned on him.

"You're dress is too short..." walang emosyon niyang turan sabay hila sa hem ng dress ko para takpan ang aking hita.

Isang matamis na ngiti ang kumawala sa aking labi. Hindi ko na itatanggi. Kinilig talaga ako sa ginawa niya at sa pagiging overprotective niya sakin. Kahit pasimple lang iyon dahil hindi naman siya expressive na tao, nakakatunaw pa rin ng puso. Yeah! It was cringe to watch or hear but sweet to feel.

If you are asking what was my true feelings about Aris, hindi ko rin alam. Sanay akong pumapasok sa relasyon na hind kinukwestyon kung ano ba talaga ang disposisyon ko. I dated a lot of man but I never said that I love them.

Well, sabihin na nating nasabi ko na rin ‘yon pero I didn’t mean it. Because in the first place, I don’t know what does it mean. I don’t think too na kapag kinikilig ka o nakakaramdam ka ng kasiyahan habang kasama siya, matatawag ng pagmamahal iyon. I felt affection but not love at all. Hindi pa ko nakakaramdam ng ganon sa kahit isa sa mga ex ko.

Kaya hindi ko rin talaga alam kung ano ba talaga si Aris para sakin. Ang bagay lang na sigurado ako, pagsisisihan ko na hindi ko siya pinadaan sa buhay ko...

"How shameless!"

Umasa akong hindi ko na makikita pa si Yvonne. After all, isang linggo na rin siyang nowhere to be seen kahit sa cafeteria o football field. Besides, si Aris lang naman ang dahilan kung bakit nakikita siya rito sa CAFA dati at since naghiwalay na sila, wala na siyang dahilan pa para pumunta rito.

Nakakagulat na makita siyang nakatambay sa hallway na halatang nag-aabang. Alam kong ako ang sadya niya pero hindi ko na lang pinansin. Mahigpit na bilin sakin ni Aristotle na wag na kong makikipag-away, lalo na sa ex niyang ito. Nag-oo ako ng walang pag-alinlangan. Yvonne was good and civil. At least, that's how I know her. Hindi siya warfreak. Hindi siya mang-aaway lalo na sa harap ng maraming tao dahil may image siyang iniingatan.

Kaya nagtiwala ako na hindi siya gagawa ng bagay na ikakasira niya. I didn’t expect that she would stoop low just to get my attention.

"She looked well and fine as if she didn’t snatch someone’s boyfriend." Dugtong pa niya sa malakas na boses. Sapat lang para makuha niya rin ang atensyon ng mga schoolmate namin sa paligid.

I halted in walking and sighed heavily. Kinalma ko ang aking sarili pero hindi talaga ako magaling mangasiwa ng ugali ko. Lalo na ang pasensya ko.

Hinarap ko sila, bakas ang kawalan ng interes sa aking mukha. "Why would I steal to someone not even on my level and far lower to me?"

"That’s my point. I’m far lower than you but you eagerly covet what’s mine."

I sneered at her claims. "I didn’t covet anything from you, not him because he’s not a thing that requires ownership. He broke up with you after finding out that you’re a fake and liar. So stop putting the blame on me."

"Bakit ako titigil? Ikaw naman talaga ang may kasalanan! Kung hindi ka lang nakialam sa relasyon namin, hindi sana kami maghihiwalay. You even use my friend just to make him jealous. How dare you to show your feelings when we’re already dating!"

"And admit it!" Singit ni Kiana. "Even your friends know how vulgar you are while flirting with Aris."

Halos sarkastiko akong mapatawa dahil sa narinig.

"You two were surely a besfriend huh? Is this you all can do? How unlucky!"

"What?!—"

I interrupted her right away. Hindi na binigyan pa ng pagkakataon na magreact.

"You both volunteering on social welfare programs but…" I paused and crossed my arms. "Does everyone know how you talk behind other’s people back and belittle them for being less privilege? How you both proud for trampling those average girls who liked your friends? And…"

I gazed at them from head to toe. Afterwards, my side lips rose up in irony.

"Where is your proof that I wrapped my legs around anybody? Tell me, what makes man get into my bed? You seemed knowledgeable than me."

Umawang ang bibig nila pareho, halatang hindi inaasahan na ibabalik ko sa kanila ang naging atake nila. Panandalian lamang dahil agad din silang nakabawi.

Yvonne gritted her teeth and one more word to say, she’s well-prepared to bite me. Si Kiana naman ay nag-aamba na. Kung ano man ang binabalak niyang gawin, ayoko ng alamin pa.

Nagdecide na ko na wag na silang patulan pa. I noticed that I wasted much time dealing with their dramas. So I decided to leave them after uttering a sigh in dismay, just enough to inform them that my hands were off from their bullshits.

Pero nakakailang hakbang pa lang ako nang may humila sakin. Iritado ko iyong nilingon na agad kong pinagsisihan dahil sa pagsalubong sakin ng isang sampal. I was shocked but got to pull myself after a moment.

A flare of anger formed within me. My vision went black and I couldn’t manage myself but to slap her back. She groaned in pain. Mabilis siyang dinaluhan ni Kiana. Hawak-hawak ang balikat ng kaibigan, nilingon niya ko gamit ang nanlilisik niyang mga mata. Maya-maya lang ay sinugod niya ko.

Syempre hindi ko hahayaan ang sarili na masaktan nila kaya lumaban ako. I defend myself despite the fact that I’m lacking. Dalawa man sila at nag-iisa lang ako, hindi pa rin ako pumayag na hindi makaganti sa bawat pagsabunot at kalmot na ginagawad nila sakin.

"Hey enough!"

May nag-aawat na samin pero hindi pa rin kami tumitigil. Ayaw nilang bumitaw sa pagkakasabunot sakin kaya bakit ako hihinto?

Imbes mas diniinan ko pa ang pagkakasabunot ko sa kanila. Dahilan para pareho kaming mapadaing sa sakit na binigay ng isa't isa. f**k!

"Hey! Tama na 'yan!"

"Girls, enough!"

May humawak na sa magkabilaang kamao ko na nakabaon sa ulo ng magkaibigan. Pilit nitong pinapabitiw ang aking kamay sa mga hawak-hawak na mga buhok. Ramdam ko rin ang pagdantay ng iilan pang kamay sa aking ulo. Mukhang pinapabitiw na rin ang dalawa.

Hindi ko alam ang nangyayari. Ni hindi ko nga alam kung bakit nakapikit ako na para bang mawawala ang sakit kapag hindi ko nakita kung paano nila tanggalin ang anit ko.

Buti na lang, pagkatapos ng ilang beses na pagsubok na paghiwalayin kaming tatlo, nagtagumpay na ang mga umaawat. May kanya-kanyang tao na humila rin samin palayo sa isa't isa. But even we’re already jailed by unfamiliar arms, we still trying to reach each other like a wild animal.

"Bwisit kang malandi ka!" Ani pa ni Yvonne na ikinakulo lalo ng dugo ko.

"Mas malandi ka gago! Wag kang papatalo!"

Halos nasagi ko na ung dalawang lalaking umaawat sakin pero nawalan na ko ng pakialam. Nagpupumiglas na ko. Gustong gusto kong makawala para masaktan ko ang bruhildang'yon. Nanggagalaiti ako sa galit at inis!

"Tama na, Yvo!" awat ni Kiana sa kaibigan.

Gutay-gutay na ang buhok niya ganon din ang damit niya pero hindi kasing lala ng akin. Kahit hindi tumingin sa salamin, sigurado akong mukha akong papel na nilukot ng ilang beses at tinapon sa basura.

It was two versus one after all. Swerte ko na sa parte na kahit dalawa na silang pinagsama, ung lakas nila ay kapantay lang ng lakas ko. Kaya parang nakikipag-away lang din ako sa sarili ko. Sa mas baliw kong sarili.

"Give it a rest, Scythe Winter!"

Kung hindi lang humarang sa harapan ko si Autumn, hindi ako titigil sa pagpupumiglas. Taas-baba ang pagtahip ng aking dibdib habang ang mga pawis ay naglandasan mula sa aking noo.

Napalinga ako sa paligid. Saka ko lang napagtanto na napapaikutan na kami ng mga usisera’t usiserong schoolmates.

"It wasn’t my fault. Sila ang nauna." I briefly explained. She looked at me then to Yvonne and Kiana who’s acting like a victim again. Tanga na lang ang maniniwala na kaya ko silang kantiing dalawa. For Pete’s sake, wala na bang bago?

"What is this commotion all about?"

The voice screams supreme authority. Hindi ko pa alam kung sino pero natinag na ko sa kinatatayuan ko. Ganon din si Yvonne na ngayon lang ata natauhan at napagtanto ang kaguluhan naming dalawa.

Humawi ang mga estudyante para bigyan ng daan ang nagsalita. With domineering aura and physique, USSG President walked towards us. If we're just in different circumstances, I'd be the happy woman right now. He was my first crush in Mirabueno bloodlines after all. And at last, I'm able to meet him. Sa maling pagkakataon nga lang.

"We were very sorry for this mess." Autumn politely said. Ikinatikhim ko iyon kasabay ng pagwaksi ko sa mga kamay na kumukulong sakin. Binitawan naman nila ako. Mukhang nakampante at nahinuha nilang wala na kong balak pang sumugod.

Inayos ko ang aking damit. Sinuklay ang aking buhok gamit ang aking mga daliri, isinawalang bahala ang panititig sakin ng kapatid.

"It was all her fault! Pumunta lang naman kami dito para kausapin si Aris pero ikinagalit niya iyon. Inaway niya kami kaya humantong sa ganito."

I bursted out in laughter filled with sarcasm. It made Autumn's lips hang open. Ilang beses siyang kumurap, naguguluhan. Sa huli, nagtikom siya ng bibig at umiling.

Keiros looked at me coldly. Siguro iniisip niyang nasisiraan na ko ng bait.

"Really huh? Wala na ba kayong naiisip na bago kundi ang magpaawa? Tanga na lang ang manini—"

"Watch your mouth, Winter Arguelles!" mariing paalala sakin ni Autumn na may kasamang matalim na tingin. Napatikom ako ng bibig at napahalukipkip.

"What happened?"

Napairap ako nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. Hindi ko siya nilingon, hindi katulad ng ginawa ng iba, pero nakikita ko siya mula sa gilid ng aking mata. Naglalakad palapit sa pinsan niya habang palipat-lipat ang tingin sakin at sa ex niya. Sa huli, pumirmi ang tingin niya sakin, nanantya.

"Isn't it obvious, Mr. Aris Mirabueno?" Keiros peevishly replied to his cousin. Dahilan para kainin ko ang sinabi na hindi ako lilingon sa nobyo at i-isnob lamang siya.

"Two girls again huh! People might think that you’re overpowering this university."

"It’s just a misunderstanding, Keiros." Katwiran ni Aris pagkuwa'y bumaling sa gawi ko. Nagtaas ako ng kilay lalo na sa narinig.

Again? Ibig sabihin, marami ng nangyaring ganito dahil sa kanya? Arghh! Naiinis ako! Naiirita ako na malamang nasali pa ako sa listahan ng mga nakikipag-away para lang sa kanya. Isipin pa nila, isa rin ako sa mga baliw na baliw sa lalaking 'to! Like what the f**k?!

"Really Aris? Then I just misunderstood that you two were already dating?" Sarkastikong atake ni Yvonne na s'yang dahilan para lingonin namin siya. Pero si Autumn sandali lang dahil binalingan niya agad ako, gulat na naguguluhan. Naalala kong hindi ko pa pala nababanggit ni isa sa mga kapatid ko ang tungkol sa relasyon namin ni Aris.

I stared back at her with doe eyes. The reason why her gaze narrowed into a squint. Napanguso ako pagkuwa'y dumapo ang tingin sa nobyo.

"That's not what I'm talking about. It's what you did. Stop making excuses and apologize to my girlfriend instead."

Oo na, kinikilig na nga! Hindi ko lang pinahalata. Dapat ay consistent ako sa pagiging galit, hindi pwedeng makitaan ako ng ngiti. Ano na lang sasabihin nila di ba? 'Na nagkukunware lang ako o kaya marupok? Konting asukal lang, tumamis na agad.

"Why would I? It's all your fault! How could you date her right after we broke up?!"

They said that the guilty one would definitely dodge their eyes in this situation and yes, we did. Kagat ang ibabang labi, malikot na umiikot ang aking mata para hindi makatinginan ang kapatid. Nahagip ko pa nga ang pag-awang ng kanyang bibig dahil sa pagkagulantang sa narinig. Ganon din si Keiros na bigong bumuntong hininga at umiling. Mukhang di na ata alam ang gagawin sa pinsan.

"How could you do this to me? It's just one mistake but you leave me right away. You didn't even bother to hear my explanation..." dagdag pang wika ni Yvonne, ngayo'y nasa mahina at basag na boses.

Hindi ko maiwasang taasan ng kilay lalo na't makita ang pagkahinto niya at pag-alinlangan na magsalita. Maya-maya lamang ay isang mapait na ngiti ang kumawala sa kanyang labi.

"Is it because you got all of me?"

My mouth swung open the moment I heard it. But not because I was shocked. Hindi lang ako makapaniwala na sinabi niya ang bagay na iyon. Hindi ko maiwasang magtanong kung para saan? What was her purpose? Magpaako ng responsibilidad?

Sumulyap ako kay Aris at nakita ang pag-igting ng kanyang panga. Kahit siya, hindi rin makapaniwala na binulgar ang kalokohan niya.

"Do you really need to say it?" I asked coldly. "Why don't you just talk about it behind our back like you always do?"

They looked at me but my eyes remained on Yvonne. Nakatingin din siya sakin, namamasa ang mata at parang iiyak na anumang oras.

My side lips rose up in mockery as I crossed my arms and uttered a disappointed sigh.

"I don't know what you're trying to obtain but it is too much? Do you really need to stoop low just to get what you want?"

Natigilan siya at akma nang magsasalita subalit hindi ko siya hinayaan.

"You clearly know that he's an asshole but you spread your legs and now what? Asking for responsibility?"

She looks offended but I don't care! I owned my mouth and no one can ever stop me from telling what's inside my head. Kahit sinaway na ko ng kapatid at ni Aris, patuloy lang ako sa pagsasalita.

"Pinilit ka ba niya? Hindi di ba? Akala ko pa naman matalino ka, tanga ka rin pala!"

"Enough, Winter…"

Humarang na sa harapan ko si Aris at sinenyasan ako na tumigil na. I did stop but not because I was scared with his cold, dark eyes. I just know that I’m already too much. My words were excessively sharp that it made Yvonne shed tears.

Marahas akong nagpakawala ng hangin at pinanatili ang iritadong mukha. But deep inside, I was invaded by guilt. Seeing someone crying because of me is also hurtful in my part. Hindi ko maiwasang tanungin ang sarili. Nasobrahan ba ko? Masyado ko ba siyang minaliit?

I knew well that I only speak the truth. That I was reasonable. However, saying my opinion in mean way is almost became my habit. Mahirap na para sakin na pigilan ang sarili kapag nagsimula ng umarangkada ‘tong matalim kong bibig…

"When did you two started going out?"

Mula sa pagkakapalumbaba sa labas, dumako ang tingin ko sa kapatid na kasalukuyang nagmamaneho.

Hindi na kaming tatlo pinatawag sa dean’s office sa kabila ng gulong ginawa namin sa CAFA. Bukod sa napakiusapan ni Aris ang pinsan, nagkasundo rin kaming tatlo na wag ng paabutin ang nangyari sa kanya-kanyang department. Thankfully, walang prof na napadaan ng mga oras na ‘yon kaya matatakpan namin iyon na hindi kami magkakaroon ng problema.

Aris supposed to drive me home but as you can see, I’m with Autumn at the moment. Mukhang nakalimutan na ng isang ‘yon ang pinangako niya pero okay lang. Sobrang ganado ko nga eh! Ganado ako na hindi siya pansinin.

Baka may chance pa talaga na magkabalikan sila ni Yvonne since hinatid niya pa talaga iyon sa infirmary para ipagamot. Sinabi niyang mag-uusap pa sila kaya nga siya nagpaiwan sa university. Kahit pilit kong sinasabi sa sarili ko na intindihin siya, na mag-uusap lang naman sila, hindi ko magawa. Naiirita talaga ako! Ni hindi niya man lang nakuha ang totoong nararamdaman ko.

Napasinghap ako pagkuwa’y pinilig ang aking ulo para iwala ang mga bagay na nagpapakulo sa dugo ko. Binalik ko rin ang tingin sa labas kasabay ng pagsandal ko sa backrest ng front seat.

"Is that even important now?" I languidly asked back to Autumn. I don’t get why she’s making my relationship with Aris a big deal. Naiintindihan kong nagulat siya pero hindi ko ini-expect na ganto siya kainteresado. Eh dati naman, wala siyang pakialam kung sino man ang makakadate ko.

"Of course! Isang buwan pa lang ang nakakalipas, Scythe. It’s too early to date him. Aris even known as notorious playboy. I’m worried that—"

I glanced at her, almost smirking in irony. "Don’t jumped too far ahead, Autumn. We’re just dating. It’s not that we’re going to marry each other in the future."

Her lips parted in shock.

"So you’re both dating without the intention of marrying? What are you doing, then?" Her brows converged with suppressing annoyance. It felt new seeing her losing a small portion of her delicacy and composure. "Playing around?"

"That’s not what I mean. I’m just saying that I can handle this. Hayaan mo na ko."

She sighed heavily. Akala ko wala na siyang sasabihin dahil binalot na kami ng katahimikan pagkatapos. Hindi ko inaasahan na ang katahimikan pa lang iyon ay hudyat ng malaking pasabog.

"Do you like him?"

Mahina akong tumawa pero agad din akong tumigil nang marealize ang nginig sa aking boses. Marahil napansin din iyon ni Autumn lalo na’t seryoso siyang sumulyap sakin.

"Of course!" I replied to save my ass. "He’s my boyfriend—"

"Let me change my question." She cut me off. The reason why my mouth left hung open. One second and I able to recovered my sanity.

I glared at her and about to rant when she asked something, enough to push me into total stupidity. I was speechless. I couldn't do anything but looked at her as if she's a psychopath.

"Do you love him?"

• • • • • •