ไม่รู้ว่ารัก

บทที่ 1 ไม่(เคย)อยากเป็นพี่ ในปีที่พอฤทัยอายุเต็มเจ็ดขวบ คุณพ่อกับพี่ปีบซึ่งตอนนี้เธอเรียก แม่ เต็มปากแล้วนั้น ได้ต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้านถึงสองคน น้องแฝดชายหญิงถือกำเนิดขึ้นโดยวิธีทางวิทยาศาสตร์ตามใจพัชรที่อยากมีลูกโตพร้อมกัน ไม่มีลำดับขั้นให้วุ่นวาย เธอจำได้ดีว่าทุกคนตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ เกินหน้าเกินตาใครหนีไม่พ้น พัชร เสถียรฐิโกศล ผู้ยืดอกประกาศตนเป็นพ่อลูกสามอย่างภาคภูมิ ปู่ภีมเป็นอีกคนที่ถึงกับน้ำตาคลอยามเห็นหน้าหลานครั้งแรก เจ้าตัวน้อยในห่อผ้าห่างกับบรรดาพี่ๆ หลักสิบปีเป็นลูกของปานนลินแก้วตาดวงใจพ่อ พานให้ยิ่งรู้สึกว่าต้องประคบประหงมเป็นพิเศษ ทว่าโครงการประทานชื่อขึ้นต้นด้วยปอปลาอันเป็นลายเซ็นประจำบ้านที่เตรียมมาให้หลานกลับต้องพับเก็บทันทีเมื่อลูกเขยตัวดีชิงตัดหน้าเสียก่อน “ลูกผมก็ต้องพอพานสิครับ ลูกพีช พิชญ์กับลูกแพร์ แพรพิชชา” มันกางกระดาษยับยู่ยี่เต็มไปด้วยลายมือขยุกขยิกใส่หน้าเขา “ผมปรึกษาซินแสมาแล้ว” ปานนลินเห็นบรรยากาศมาคุจึงรีบแทรก “ตัวพีเหมือนกันไงคะพ่อ” ภีมสะกดกลั้นความไม่พอใจ ยิ้มอ่อนให้ลูกสาวที่นั่งพิงหัวเตียงผู้ป่วยพักฟื้น หน็อย แอบไปทำลูกแฝดมารอบหนึ่งก็แล้วทั้งที่คนรอบข้างค้านหัวชนฝา เขากับภรรยามีประสบการณ์มาก่อน เข้าใจความเสี่ยงและความยากลำบากลึกซึ้งเชียวละ แต่อะไรที่ขัดใจพ่อตาได้ ลูกเขยจอมแสบไม่เคยพลาด “ต่อไปนี้น้องพอจะช่วยคุณแม่เลี้ยงน้องนะคะ” นลินผู้เป็นยายจูงหนูน้อยมายืนข้างเตียงให้เห็นหน้าน้องใกล้ๆ “ค่ะ” พอฤทัยพยักหน้าอย่างว่าง่าย “พี่พอ ลูกพีช ลูกแพร์” หล่อนเริ่มอธิบายบทบาทง่ายๆ “ลูกพีช ลูกแพร์” เด็กหญิงพูดตาม “ใช่จ้ะ” “อาปีบ!” เสียงแหบห้าวเหมือนเป็ดดังขึ้นพร้อมใบหน้ายียวนของปราณ วัยสิบหก กับปราปต์ วัยสิบสี่ โผล่จากหลังบานประตู “อ้าว มากับใคร” “เลิกเรียนก็เรียกแกร็บมาเองฮะ” ปราปต์ตอบ “ไหนน้อง” ปราณที่ขณะนี้หุ่นเพรียวสูงขึ้นหลายสิบเซนติเมตรอย่างนักกีฬาบาสถามหา “ลูกแพร์ผู้หญิงอยู่กับปู่ ลูกพีชผู้ชายอยู่กับอานี่” หลานชายขยับมาดูชัดๆ “โห ตอนเราเกิดก็ตัวแดงงี้เหรอ” “ใช่สิยะ อาน่ะเลี้ยงพวกเรามากับมือ” “คราวนี้อาปีบมีลูกของตัวเองก็จะสนใจพวกเราน้อยลง” ปราณแกล้งทำหน้าเศร้า “น้อยๆ หน่อย วัยสาวของฉันหมดไปกับการขับรถรับส่งพวกเธอ” ปานนลินส่ายหน้า “สมใจลุงละนะ” อดีตลูกชิ้นแซวพัชร “แล้วคนนี้ทำไมไม่รอพี่ฮะ” ปราปต์เดินมาลูบศีรษะพอฤทัย ชั้นประถมเลิกเรียนไวกว่ามัธยมครึ่งชั่วโมง เขากะจะมาโรงพยาบาลพร้อมพอฤทัยแท้ๆ “คุณยายรับมาดูน้องค่ะ” พูดจาเสียงแผ่วไม่ฉะฉานยังแก้ไม่ได้เช่นเดิม “อ้อ แล้วจะกลับกับพี่ไหม” พอฤทัยหันหานลินสลับกับปานนลินขอความเห็น “ปราปต์จะกลับยังไงล่ะลูก” ย่าบัวถาม “แกร็บแหละฮะ ปราปต์จะพาน้องกินข้าว อาบน้ำ สอนการบ้านเอง ย่าไม่ต้องห่วง ดูท่าปู่คงอยากกินข้าวเย็นที่นี่ใช่ไหมฮะ” “ดีมาก” ปานนลินยิ้มพยักหน้า นับว่าความทุ่มเทของเธอไม่เสียเปล่า หลานชายรู้จักดูแลน้องแทนเวลาอาลาคลอดด้วย “ปะ กลับดีกว่า” ปราณทำหน้างงใส่น้องชาย เพิ่งมาถึงไม่กี่นาที ได้ตัวพอฤทัยแล้วก็จะกลับเลยว่าซั่น[1] “กลับก็กลับ ปราณมีนัดซ้อมบาสกับพ่อด้วย” สองหนุ่มจึงบอกลาปู่ย่าและพ่อแม่มือใหม่ “พี่อุ้มไหม” พ้นประตูปราปต์ก็ก้มถามตุ๊กตาตัวน้อยที่สูงไม่ถึงอกเขา “มึงให้น้องพอเดินเองบ้างเหอะ” ปราณบ่นอย่างรำคาญ “ก็น้องพอเดินช้า ก้าวไม่ทันเราหรอก” “เลยแก้โดยการอุ้มเดินเนี่ยนะ” “เออดิ” ว่าแล้วก็ย่อกายอุ้มพอฤทัย “ตัวเบาชะมัด ต้องกินเยอะๆ รู้ไหม” “ค่ะ” “เถียงพี่บ้างก็ได้นะ” ปราปต์กลั้วหัวเราะ บอกสอนอะไร เธอก็รับปากค่ะเสมอ มันเขี้ยวนักเชียว จึงก้มหอมแก้มฟอดหนึ่ง “ไม่ใช่น้องแล้ว คุณย่าบอกวันนี้เป็นพี่พอแล้วค่ะ” หนูน้อยเข้าใจว่าเขาก็ต้องเรียกเธอ ‘พี่’ “เป็นพี่ของสองคนนั้น ไม่ใช่พี่ของพี่เสียหน่อย” เขาแก้ให้ “ยังเป็นน้องของพี่จ๋าเหรอคะ” “อื้อ เป็นน้องพอของพี่” “น้องหิวจัง” เธอทำท่าลูบท้อง “หือ ยังไม่ได้กินอะไรเหรอ” “ยังค่ะ” “เดี๋ยวแวะเซเว่นให้ พี่ปราณขอแวะซื้อขนมแป๊บ” ตะโกนบอกพี่ชายที่เดินนำหน้า “เออ ดีเหมือนกัน ร้อนอย่างกับนรก อยากกินไอติมสักแท่ง” ปราณผละไปยืนเลือกหน้าตู้ไอศกรีมขณะที่ปราปต์พาพอฤทัยไปหยิบขนมปังหมูหย็องของโปรดที่ชั้น “มือพี่ไม่ว่าง น้องพอต้องหยิบเองแล้วละ” เธอหยิบให้ตัวเองชิ้นหนึ่ง เผื่อเขาอีกชิ้น “ได้แล้วต้องทำไง” “ขอบคุณค่ะ” ยืดตัวหอมแก้มพี่เพราะพี่ชอบให้ขอบคุณแบบนี้ พอได้ของกินครบทั้งสามก็มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความตะขิดตะขวงใจของปราณ ความรักที่น้องชายเขามีต่อพอฤทัยชักแปลกเข้าทุกวัน [1] ว่าซั่น เป็นภาษาอีสาน แปลว่า เอางี้เลยดิ เอาจริงเหรอ