Simply Yours (SPG)

Chapter 7

Umaga na ng magising si Krista, at sa pagdilat niya ng kaniyang mga mata ng nakakainis na mukha ng kaniyang Kuya Kohen ang bumungad sa kaniya.

"Kuya naman e..." Ungot niya at nagtalukbong muli ng kumot.

"Bangon na. You're coming with me," tugon nito habang hinihila ang kaniyang kumot.

"Coming with you? I don't have plans with you kuya so leave me alone," muryot niyang tugon habang mariing nakapikit.

"Pupunta ako ng bayan. Hindi ba't babalik ka rin naman do'n? Mas mainam pang sumama ka na lang sa 'kin," saad nito dahilan para siya ay mabilis na napabangon.

"Dapat sinabi mo agad!" May masamang tinging singhal niya rito.

"Aba—bakit parang kasalanan ko pa?" Hindi makapaniwalang tanong nito.

She eyed her older brother form head to toe, at umawang ang kaniyang bibig ng ngayon niya lang napansin na naka-formal attire pala ito.

Her older brother is wearing a one button navy suit and slacks, patterned shirt on the inside, a colored pocket square handkerchief, brown colored casual rolex watch, brown belt, and a pair of light brown wingtips shoes.

"Ang pogi ah?" Puri niya dahilan para ito ay matawa.

"Matagal na akong pogi ngayon mo lang ba nalaman?" Hirit nito.

She rolls her eyes dahil umaariba na naman ang kahanginan ng kuya niyang ito. Well, her older brother is indeed handsome because he got all of our father's features—and attitude.

"Dapat ikaw na lang 'yong pinutok—"

"Gabriella Krista Fortner!" Malakas na sigaw nito sa kaniyang pangalan dahilan para maisara niya ang kaniyang bibi, mahirap na. "Don't say that word! It's inappropriate and not lady like." Pangangaral nito.

"But Kuya Polaris said it," nakangusong pangangatwiran niya baka sakaling lumusot.

"Your Kuya Polaris is idiot that's why," maagap nitong tugon at kalauna'y nagpakawala ng isang malalim na hininga. "Huwag mo na ulit sasabihin 'yon dahil kung inulit mo pa pare-parehas tayong mapapalayas ni mom,"

Lihim siyang napangiwi at kalaunan ay napangiti nang dahil sa huli nitong sinabi. Her older brother may be old, powerful and dependent pero hindi pa rin magbabago ang katotohanan na takot ito sa kanilang ina na hindi raw makabasag pinggan sabi ng kanilang ama.

Well, lindi lang naman ang kuya niya ang gano'n kundi pati rin siya at ang kaniyang ibang mga pinsan. Sa totoo niyan malaki ang takot niya sa kaniyang ama at ina, most especially to her lolo na ni minsan hindi niya pa nakitang magalit sa kanila.

They say, that those people who always smiles and laughs is the worts when they're mad—at naniniwala siya roon, because she already witnessed it with her older brother and cousin's. They're like demons that has been free in leash when they're angry.

"Ano pa ang hinihintay mo? Maligo ka na sa labas na lang tayo kakain dahil anong oras na," saad nito, at ang kaniyang buhok na datin ng magulo ay mas ginulo pa.

Nakabusangot at walang magawa niyang sinunod ang utos nito. Wala na siyang magagawa e, kahit naman umayaw siya kukulitin at kukulitin pa rin siya nito hanggang sa mag-away silang dalawa dahil walang ayaw na magpatalo.

You see, kahit ang layo ng agwat ng edad nila sa isa't isa para pa rin silang mga aso at pusa. Wala e, tumatanda ng paurong ang kaniyang Kuya Kohen.

Naging mabilis ang kaniyang naging pagkilos, ang dating isang oras at kalahati niyang pagligo ay umabot lamang ng sampung minuto na siyang labis niyang kinagulat.

Paglabas niya ng banyo ay hindi niya na nadatnan pa ang kaniyang Kuya Kohen. Siguro nainip kakahintay sa kaniya kaya umalis na, knowing her brother.

She opened her huge walk-in closet at walang pag-aalinlangan niyang kinuha ang pinakauna-unahang damit na kaniyang nakita. Wala na siyang time para maghanap 'no, baka mamaya bumalik na naman ang kuya niyang may sapak sa ulo.

After she finished dressing up, she twirl in front of her room's huge mirror and a satisfied smile forms in her lips when she saw how pretty she is.

"Nice," she whispered.

She is wearing a hot pink colored silk mullet dress, light make-up, baby pink colored platform pump with three inches heels. Hindi na siya nag-abala pang magsuot ng alahas sapagkat wala na siyang time pagmaghalughog, ang besides bagay naman sa kaniya ang suot niya kahit walang accessories.

Nakangiting lumabas siya ng kaniyang silid at siya'y napatalon ng makita ang kaniyang Kuya Kohen doon.

"Kuya naman e!" Maktol niya na may halong pagpadyak. "Bakit ka ba sulpot nang sulpot?" Dugtong niya habang nakabusangot.

"Akala ko kasi bukas ka pa matatapos," paninuya nito.

Nanatili na lamang siyang walang imik dahil ayaw niyang makipagtalo rito. Mauubosan lang kasi siya ng lakas sa gobernador na ito.

"Ikot ka nga," saad nito na mabilis niyang sinunod.

She saw her older brother grinned and said, "Ganda ah? Siguro may crush ka sa bayan,"

She gasps in horror because of her older brother's remark pero sa hindi malamang dahilan, lumitaw ang nakangiting imahe ni Nigel sa kaniyang isipan na siyang mabilis niya namang iwinaksi dahil wala iyong patuturan.

"Matagal na akong maganda dzuh," inikutan niya pa ito ng mga mata at nagsimula ng maglakad papalapit sa elevator.

She can feel her older brother's presence behind her, at kahit hindi niya nakikita ang mukha nito alam niyang pinagtatawanan siya nito. Gano'n naman kasi palagi.

Sa pagbukas ng salaming elevator ay sabay silang sumakay roon. Her older brother starts on talking to someone using his cellphone, samantalang siya naman ay tahimik lamang na nakatitig dito.

"Yes, we'll be there. Kindly provide a huge pink colored umbrella for my sister," seryosong saad nito sa kausao sa telepono, ngunit ng magtama ang kanilang mga mata—isang matamis na ngiti ang iginawad nito sa kaniya.

This is what she's talking about her older brother being a psycho. Minsan sweet pero kadalasan itong siraulo, and she can't determine whether her older brother is faking it or no. O sadyang mabilis lang ito magbago at magpit ng emosyon?

"Thank you..." She mouthed and look away.

Sa muling pagbukas ng elevator, nakakabinging tawanan agad ang sumalubong sa kaniya. Mabuti na lang talaga at sanay na siya, kaya kahit papaano siya'y maayos pa.

Pansin niyang naka-ayos din ang mga ito, ang gagalang nilang tingnan pero ang mga bibig...walang preno.

"At talagang nandito pa kayo?" Dumagundong ang malakas at malamig na boses ni Kuya Kohen dahilan para mapatahimik ang mga ito.

Mabilis tumayo ang mga ito at nagsilabasan na ng mansyon, na siyang labis niyang kinamangha. Mamaya lamang ay makikita niya kung paano maging bato ang iba niyang mga Kuya.

Kulang nga pala sila ng dalawa, wala ang kaniyang Ate Farrah at si Piper na hindi niya alam kung saan nagpunta. Nasa farm na naman yata.

"What are we going to use?" Problemado't seryosong tanong ng kaniyang Kuya Pace. "Masyado tayong marami," dugtong pa nito.

"We'll going to use three limousines," sagot ng kaniyang Kuya Kohen. "But if you like, you can use your own cars for transportation."

"Never mind," my cousins replied and unison.

"We'll take the limo," Pinal na saad ni Kuya Faiz. "It'll be ugly if I ride my baby with tuxedos on,"

"I agree with you," maagap na tugon ni Kuya Polaris.

"Agree on what?" Kuya Faiz asked with forehead creased.

"I agree na you look ugly," nakangising ani Kuya Polaris at mabilis na kumaripas ng takbo papalapit sa isang kulay itim na limousine na mabilis namang sinundan ni Kuya Pace.

Samantalang si Kuya Faiz naman ay nanggagalaiting sumakay sa kulay puting limousine, kasama sila Kuya Flynt at Kuya Fane.

Pinanuod niyang umalis at umandar ang dalawang limousine bago paunlakan ang kaniyang Kuya Kohen na kanina pa siya pinagbuksan ng pintuan.

"Thank you," pasasalamat niya rito for being a gentleman.

With a smile, her Kuya Kohen replied. "You're always welcome disney princess,"

As their limousine starts to move ay nagsimula na rin magmuni-muni, naging abala na rin kasi ang kuya niya sa mga bagay-bagay lalo na't kasabay rin namin sa limousine ang lalaki nitong sekretarya.

They're talking about politics na siyang ayaw niya. All of the sudden, she misses the sticky texture of the dough beneath her finger.

She already misses her pastry shop kahit na halos tatlong araw pa lang naman siyang nawala. Bubbles is keeping her updated naman kaya panatag siya pero kahit gano'n, hindi pa rin siya mapakali hangga't hindi siya nagmamasa ng harina.

Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang lulang ng limousine, but the moment she hear those loud screams and laughter—it only means one thing.

"Look outside disney princess," her older brother whispered that she instantly obliged.

Her mouth parted when she saw many townsmen waiting for them—she meant her older brother. They are waving their hands, smiling widely and screaming her older brother's name.

"You're as popular as Piper kuya," Hindi mapigilang mungkahi niya.

"But you know who's the most popular of all?" Napatingin siya rito.

"Of course," she replied with a smile. "It is Ate Farrah,"

"Yes. She is," her brother replied softly. "Kahit na pang disney villain ng ugali no'n, marami pa ring nagmamahal do'n."

Hindi niya mapigilang matawa nanag dahil sa sinabi ng kaniyang kuya. And yes, the disney villain s***h kontrabida ay ang kaniyang Ate Farrah, at tanging ang kuya niya lang ang nakaisip ng bagay na iyon.

"We'll be heading to the platform first disney princess. Your Kuya Faiz will get you soon, so stay here okay? If anything happened stick with them." Paalala nito.

"Yes kuya," seryoso niyang tugon at tumango.

"Good," her older brother sigh and kisses her forehead. "Ayaw kong may mangyaring masama sa 'yo."

"Walang mangyayaring masama sa akin kuya, and besides ang dami ko kayang bantay," nakangiting wika niya at itinuro ang kaniyang limang pinsan na nakatayo sa labas ng limousine nila.

He heard her older brother sigh at walang salita itong lumabas ng limousine. May sinabi pa ito kela Kuya Faiz and she's guessing that it's about her safety again dahil panaka-naka siya nitong ninanakawan ng tingin, and after that her older brother walks away.

May masama nga bang mangyayari sa araw na ito? Sa puntong ito'y nag-iisip na siya ng kung ano-ano.

A knock from the limousines window bring her back to her senses. Nagpakawala muna siya ng isang malalim na hininga bago iyon binuksan.

"Do you like to walk around?" It's her Kuya Fane asking her with a smile but with an eyes full of concern.

"But aren't we here to support Kuya Kohen's campaign?" Kunot noong tanong niya.

"We are," pagsingit ng kaniyang Kuya Polaris. "But Kuya Kohen is busy at the moment. Kausap niya pa ang iba niyang mga kapartido kaya habang hindi pa nagsisimula...maglibo-libot muna tayo," paliwanag nito.

"A walk with you five sounds good," she replied, smiling.

"We know," Puno ng pagmamayabang ang boses ng kaniyang Kuya Flynt. "Sa pogi namang 'to?"

"Luh, anong konek?" Hirit niya at nagpasalamat sa kaniyang Kuya Faiz sa pagbukas ng pinto.

Laughter's echoes around as they starts on walking and teasing each other. Having her cousins as company is not that bad, sa totoo niyan she feels so safe and she also got princess treatment.

"By the way Kuya Polaris," tawag niya sa pansin nito.

"Hmm?"

"Where's Piper?" She asks out of curiosity.

"In our farm probably picking some oranges again," her Kuya Polaris replied, chuckling. "Good for her she founds something to ease her boredom."

"Pero mas masaya pa rin kung nandito siya kasama natin," nakanguso niyang ani.

"And that's for sure," pagsingit ng kaniyang Kuya Pace. "Wala e, nahumaling sa farm si disney princess Piper."

At ayon na nga, nagsimula na namang mag-asaran ang magagaling niyang mga kuya. At dahil sa laki ng mga hakbang nito, napag-iwanan siya but she doesn't mind it at all.

She stares at their back with a huge smile on face, they look like toddlers na ngayon lang pinayagan maglaro sa labas. Bad timing, she didn't bring her phone with her. She badly want to capture their reactions and laughter's.

"Ang tanga mo!" Malakas na sigaw ni Kuya Faiz ng kamuntikan ng madapa si Kuya Pace.

"Tangina naka tuxedo pero gustong manghuli ng alimango," gatong pa ni Kuya Polaris.

"Hindi na nga pogi bobo pa," pang-aasar pa ni Kuya Fane.

"Mga ugok!" Her Kuya Pace shouted and they starts on running around like a kid, good think there's a wooden chair in the corner.

"Wait," someone said, stopping her from sitting the wooden chair.

Annoyed, she faces the owner of the voice but her tongue got cut when she saw Nigel—smiling widely at her with sparkling eyes.

"Nigel..." She said softly even though it'a not her intention.

Nigel's name slips softly and swiftly off her mouth, as if it was made perfectly for her.

"Hi," Nigel greeted her with a smile. "You can seat now," dugtong nito.

"Huh? What do you mean?" Tanong niya.

Eh talaga namang uupo na siya kung hindi siya nito pinigilan.

"Seat now Krista," Nigel said softly.

Without a word and looking, she sits on the wooden chair. And to her surprise, her bottom feels soft and that's kinda strange because she's on a wooden chair—it's supposed to be hard.

"Are you comfortable?" Tanong nito habang nakatayo sa kaniyang harapan.

Tumingala naman siya at tumango bilang tugon sa tanong nito.

"I'm happy to know that," Nigel said softly. "I am quite surprise to see you here again and delighted at the same time..."

"Me too..." Nahihiyang pag-amin niya at umiwas ng tingin dito.

"You look beautiful today," Nigel said seriously that caught her off guard and makes her breathing hitch.

Mabilis siyang nag-angat ng tingin, at mas lalo lamang nagwala ang kaniyang puso ng makitang masuyo itong nakatingin sa kaniya.

"You look dazzling," Nigel said in a low soft voice that almost make her faint.

Hindi niya alam kung ilang beses na siyang lumunok ng mariin, pero kahit ano ang kaniyang gawin hindi pa rin talaga makalma ang kaniyang damdamin.

"T-thank y-you..." She horribly stutter.

"I am not delighted to say these words but, I need to go now. I have so many patients at the moment. You know...kids who loves candies and sweets like you," Nigel teases that makes her chuckle.

"Because I am not a kid," she replied boastfully.

"Really?" Nigel sounds so amused. "But earlier you look like one,"

Bahagya siyang napasulyap sa kinaroroonan ng kaniyang mga kuya nang dahil sa sinabi ni Nigel, at doon nakita niya ang mga ito na patuloy pa rin sa paghahabulan at tawanan.

"Really? Kasi sa mga mata ko sila itong mukhang bata," natatawa't umiiling niyang wika.

She gathers all her strength and courage to so that she can stare at Nigel's eyes without panicking and shaking.

"Go now, maraming bata ang naghihintay sa 'yo..." Malumanay niyang pagtaboy rito.

"Hmm? I'll see you around then," Nigel then swiftly held her right hand and kisses it.

Her eyes widen in shock and before she can even said a thing, Nigel runs off and disappears. Left alone, is her—with her heart beating crazily.

She's really in a big trouble.