Chapter 17: Lost Embrace
1662 Words
Yuffie’s POV
Lumayo ako dahil hindi ko na kaya ang sakit ng aking narararamdaman. Bigla akong nahulog nang tuluyan kay Master Myoujin. Minahal ko na ito at gumawa ako ng paraan upang maibalik ko ang kuwintas na minana niya sa kaniyang lola. Nagmakaawa ako sa sindikatong kumuha ng kuwintas at nang malaman nilang sa mga Aki Family ang kuwintas na iyon ay ibinalik nila sa amin. Natatakot pala sila sa pamilyang Aki dahil kaya nila silang patayin ng isang pitik lamang ng kanilang kamay. Hindi ko maintindihan kung bakit lagi akong nahihilo at nagsusuka. Isang araw ay dinala ako sa clinic nina Fiona at Alice at doon ako nagpahinga. Pinuntahan naman ako ni Master Myoujin subalit parang napakasakit ng loob ko sa kaniya.
“How are you? Why do you always avoid me?” pagalit na tanong niya sa akin.
“Masakit lamang po ang pakiramdam ko master.”
“Alam kong hindi totoo iyan, you are jealous of Megumi, right?”
“H-Hindi naman po ako nagseselos master.”
“So, ano ang dahilan? Sasabihin ko sa iyo ito, you have no right to love me because you know what we have agreed!”
“A-Alam ko po master. Huwag po kayong mag-alala alam ko ang kaparusahan ko. Alam ko rin po ang katayuan ko sa buhay mo.”
Hinalikan niya ako sa labi at nagsimula na siyang galawin ako. Bawat paggalaw niya sa itaas ko, nasasaktan ako. Bawat pagdampi ng labi niya sa katawan ko, gusto ko rito na lang siya sa aking tabi pero alam kong hindi maaari.
“Do not cry, just follow my command. I’m happy,” sambit nito atsaka na siya umalis sa aking harapan.
Pero ang hindi nito alam ay sobrang sakit na. Sa totoo lang nagseselos ako kay Megumi kasi mahal niya ito. Nagseselos ako kasi pagkatapos naming mag-ssexxx, kausap niya mismo sa harapan ko. Kaya umaalis na lang ako at mas pinipili kong maglakwatsa upang iwasan ko siya. Hindi na rin ako nakipag-usap kay Ji Hoon dahil lumipat na siya ng eskuwelahan at bumalik na ng Korea. Napansin ni Fiona at Alice na parang lumalaki raw ang aking tiyan. Madalas akong kumain ng gusto ko at nauubos ang allowance ko dahil sa pagkain.
“Yuffie, can you try pregnancy test maybe you’re pregnant,” saad sa akin ni Fiona.
Natigilan ako sa pagkain at binilhan nila ako ng pregnancy test. Bumili sila ng dalawa at nang sinubukan ko ito, naging dalawa ang guhit.
“Oh my, oh my, you are pregnant Yuffie,” gulat na gulat na saad nilang dalawa sa akin.
Umiyak ako nang umiyak at hindi ko alam ang gagawin.
“Maybe, sabihin mo na kay Master Myoujin ang magiging anak ni’yo,” malungkot na wika sa akin ni Fiona.
Balak ko naman sanang sabihin kay Master Myoujin sa kaniya ang aking kalagayan. Pero narinig ko ang pinag-uusapan nila ni Maki sa video call. Tumapat kasi ako malapit sa pinto upang mag-ipon ng lakas ng loob.
“Oh, kumusta kayo ni Yuffie?” tanong ni Maki sa kabilang linya.
“I enjoy when do something.”
“How about Megumi, tinatanong ka niya sa akin kanina.”
“Sabihin mo, I love her. Yuffie is my slave and I don’t love her anymore remember mo ang kasalanan ng nanay niya sa’kin.”
“Kung ganyan lang din pala ang tingin mo sa kaniya, you should just give her to me.”
“We’re not done playing yet. I will give her to you, soon.”
Napakasakit ng narinig ko at hindi na ako pumasok sa aming classroom. Kinuha ko ang kuwintas sa bag ko dahil balak ko sana i-surpresa ito sa kaniya. Kinaumagahan ay ipinatawag niya ako dahil naiinip daw siya at dahil hindi pa raw tumatawag si Megumi sa kaniya. May nangyari sa amin dahil iyon ang utos niya sa akin na paligayahin ko siya.
“M-Master, may ibibigay pala ako sa’yo,” umiiyak na saad ko sa kaniya.
Kinuha ko ang kamay niya at inilagay ko ang kuwintas sa palad niya.
“P-Paano mo nakuha ito?” pagtataka ni Master Myoujin sa’kin.
Kinuwento ang lahat sa kaniya at ngumiti ako sa kaniyang harapan kasabay nito ang pagyakap ko nang napakahigpit sa kaniya.
“T-Thank you po, master,” wika ko sa kaniya at hinalikan ko siya sa kaniyang labi.
“Para saan?”
“Sa lahat.”
At saka na ako tumayo at nagbihis. Hinimas ko ang tiyan ko at lumuha.
“Let’s have lunch together, later.”
Tumango lang ako at saka na ako umuwi sa amin. Lihim kong kinuha ang mga forms ko school sa kanila upang balak ko nang hindi na mag-aral pa. Sinabi ko sa aking nanay ang aking problema at nagpasya na itong umuwi na kami sa probinsiya. Alam ng nanak ko na ako ang kabayaran sa kasalanan niya kay Master Myoujin.
“Huwag kang mag-alala anak, aalagaan natin ang anak mo. Aalis na tayo rito upang makalimutan mo ang mga nangyari sa’yo. Patawarin mo ako, anak.”
Umiyak nang umiyak ang aking nanay sa aking harapan. Nagpasya na akong hindi na pumasok ng paaralan dahil biktima raw ako ng unwanted teenage pregnancy.
End of POV
DANIELA’S POV
This past day I notice my son na parang wala siya sa kaniyang sarili. He was always exhausted and crying. NIlapitan ko siya at bigla niya akong niyakap nang napakahigpit. Nakakapagtaka dahil hindi naman ganito ang ugali ni Myoujin. For the first time, I have seen him crying.
“Son, why are you crying? What happened?” pag-aalalang tanong ko sa kaniya.
“It’s hurts mom.”
“Why?”
“I never saw Yuffie again. I looked for her everywhere but I couldn’t find her. I hurt her mom, if she only knew that I love her so much. I really miss her.”
Niyakap ko ang anak ko at hindi ko maisip kung bakit umalis bigla si Yuffie. Ibinalik nito ang kuwintas ng aking anak at hindi na ulit siya nagpakita sa kaniya.
“Hindi ba nagbalikan kayo ni Megumi?”
“Na-realize ko na hindi ko siya mahal, mom. Yuffie is everything to me!”
Nagalit ang aking anak at saka ito nagwala. Inawat siya ng kaniyang daddy.
“Yamete kudasai, Myoujin!” sigaw ng kaniyang daddy sa kaniya.
Tumulong na rin kami sa paghahanap kay Yuffie dahil napapansin kong nababaliw ang aking anak. Ipinangako namin sa kaniya na ipapakasal ko sila pagtuntong nila ng eighteen years old. They are both young pero para sa aming anak na si Myoujin, we will do everything. My son is wise and intelligent, umasa akong babalik ang kaniyang katinuan kung makikita naming si Yuffie. Alam kong may mabigat na dahilan si Yuffie dahil sinaktan siya ng aming anak. Mahal din ni Yuffie ang aming anak, pero huli na ang lahat.
“You are mine, Yuffie!” saad ng aming anak habang yakap-yakap nito ang damit ni Yuffie.
Kinausap ng kaniyang daddy si Myoujin at napaluha.
“Nihon ni kaerimasu. Moushiwake arimasenga, Yuffie wa mitsukarimasen deshita,” umiiyak na wika ng aking asawa sa kaniya.
Humihingi ng tawad ang aking asawa dahil hindi namin nahanap si Yuffie at nagpasya kaming babalik na muna kami sa Japan.
“Yuffie ga daisuke desu. Kare ga sagase!” sigaw ni Myoujin sa amin.
“I know you love her. Pero hindi na siya babalik, Myoujin!” umiiyak na saad ko sa kaniya.
Umiyak nang umiyak si Myoujin sa amin.
“SORRY YUFFIE, I LOST YOU! SORRY FOR EVERYTHING, I LOVE YOU!” umiiyak na sigaw ng aking anak.
Nang araw ring iyon nagpasya kaming bumalik muna ng Japan upang ipagamot si Myoujin. Habang nasa airplane kami hindi ko mapigilan ang maiyak.
“She told me that she loves me but I denied her love for me. I already chose Megumi over her, nagsisisi ako mom. But I will look for her to apologize,” umiiyak na wika niya sa akin.
“Son, ang importante magpagaling ka. Para sa takdang araw na magkita kayo, makapag-pa-sorry ka.”
“Yuffie is mine, mom!”
“Yes, she’s yours.”
Dumating kami sa Japan at umiyak ang lolo niya.
“Myoujin—” umiiyak na saad ng kaniyang lolo.
“Yuffie-chan, Oji-chan, watashi wa kare o mitsukeru koto ga dekimasen,” umiiyak na wika ni Myoujin sa kaniya.
Snasabi niya sa kaniyang lolo na hindi raw niya mahanap si Yuffie. Napapaiyak ako sa kalagayan ni Myoujin. Niyakap namin siya at nagpatawak ang kaniyang lolo ng espesyalista ng sakit sap ag-iisip. Ilang buwan siyang nagre-recover at mabuti na lang ay bumalik siya sa dati. Lagi niyang kasama si Maki at hindi ko muna siya pinayagan na bumalik sa Pilipinas.
Hindi ko namalayan na six years na pala ang lumipas at binatang-binata na si Myoujin. He is the new CEO of our company and marami siyang business na ginawa. He is ready to coming back to the Philippines. Finally, nawala na sa isip niya si Yuffie kahit banggitin namin siya sa kaniyang harapan. He is the head of Yakuza at may illegal business pa rin. Pero alam kong matalino siya kaya hindi na ako nag-aalala sa kaniya. Nagbalikan muli sila ni Megumi at successful na ang life nilang dalawa. Pero wala pa ang usapan kailan sila magpapakasal.
“Past is past mom, maybe Yuffie is happy now. I will not look for her anymore.”
Ngumiti siya sa akin at saka na kami sumakay ng airplane pabalik sa Pilipinas para bisitahin niya ang mga negosyo niya roon.
End of POV
Samantala si Yuffie ay nanganak na at limang taong gulang ang anak ni Myoujin sa kaniya. Kamukhang-kamukha ni Myoujin ang bata at balak ng dalaga na bumalik sa Manila upang magtrabaho kasama nito ang kaniyang anak. Sapagkat si Aling Cossang ay nag-asawang muli at mayroon ng sariling pamilya.
“Yujin, halika na anak. Sasakay na tayo ng bus,” tawag ni Yuffie sa kaniyang anak.
“Opo, mama!” tugon naman ng kaniyang anak.
- Writer
