Thylane
“Huwag n’yo na munang galawin,” ang narinig kong utos ng aking ama sa mga guard sa kabilang linya. Hindi na natuloy ang ambang paglabas ng mga bantay.
Nanikip ang dibdib ko habang nakatingin sa mukha nito na nagkaroon na ng pagbabago. Ang balbas nito na makapal noon ay naglaho na, maging ang may kahabaan na buhok nito na mahalay tingnan ay naging malinis na sa paningin ngayon.
At ang mukha nito, bakas na bakas doon ang pagsisisi, lungkot, takot at saya habang hindi inaalis ang mata sa van namin.
Nasaksihan ko ang lahat ng iyon nang alisin niya ang kaniyang helmet habang nakahinto ang motorsiklo sa harapan ng van namin.
At base sa mukha nito ngayon ay alam ko na ang balak nito sa amin ngayon. Pero wala na akong pakialam dahil sira na ang imahe niya sa akin noon pa. Wala na
