"Okay ka lang? I mean, it's obvious that you're not okay..."
Napaupo kaagad ako sa kama noong nakita na tumabi sa akin si Georgia. Kanina pa ako umiiyak. Ewan ko nga ba, sinabi ko namang unti-untiin ko iyong nararamdaman ko. Sinabi ko naman na kaya ko namang tanggapin si Hawk sa buhay ko bilang tatay lang ng anak ko. Sabi ko kakayanin ko.
Pero nang nakita ko iyong reaksyon niya kahapon... para bang... para bang pinapatay ako ng paunti-unti.
"D-di ka pumasok?" Namamaos na tanong ko.
Napaiyak na naman ako, pigang-piga na ang puso ko sa sakit. Mahapdi na ang mga mata ko. Kahit nga pinapadede ko si Kensin kagabi ay walang tigil iyong mga luha ko.
"Nag-aalala ako sa'yo. Kaya... pinuntahan kita rito. And then..." ginagap niya ang kamay ko. Mas lalo tuloy lumakas iyong hagulhol ko. Gusto ko
