DAMONG MARIA

Chapter 11

Hindi makatulog si Romeo. Naaalala niya kasi ang unang beses na nakita niya ang magandang mukha ng babaeng nakakuha ng atensyon niya. Napakaliit ng hugis ng mukha, maputi at malaporselana ang balat. Itim na itim ang kulay ng buhok na may kahabaan.

May mapupulang labi at maamong mga mata. Nag-i-imagine siyang hinahalikan at nakakulong sa bisig niya ang dalaga habang nakahiga sila sa damuhan ng hardin. Kinakamada niya ang katawan na wari'y isang uri ng halaman na kailangan niyang diligan at punlaan ng mainit-init niyang romansa.

"Ah!" Napabulalas siya habang kinakalikot niya ang ibabang parte nito.

Ang malarosas na pagkabirhen nito at ang mamasa-masang katas ng unang labas nito. Nalalarawan sa mukha nito ang pagkasabik na tikman ang kanyang masidhing pagnanasa.

Ang hiwa nitong naghihintay palamanan ng tumitibok niyang pag-aari. Ang kaisa-isang kayamanang matagal na niyang ginagamit sa pagpapaligaya ng kababaihan.

At sa oras na iyon, sa mukha lang nito nakatutok ang atensyon niya at sa hubad na katawan nitong naghihintay ng halik ng langit. Ibinaba niya ang kanyang pantalon. Hinapit ng hita nito ang kanyang baywang wari'y sabik na matikman ang dulot niyang ligaya.

Inilagay niya ang sarili sa tapat ng naglalaway na hiyas nito. At sinabing. "Akin ka lang, aking Damong Maria."

Saka niya ipinasok, naramdaman ang hapdi ng unang pagsasanib at napabuntong hininga. "Ang sarap mo! Sa unang pagkakataon, nakatikim ako ng ganitong kasarap na sariwang mani."

Kinabayo niya ang dalaga ng walang kapaguran at hinalikan ang nakabukang bibig nito habang ibinabaon niya sa kailaliman ng p********e nito ang nagwawala niyang p*********i.

Habang bumibilis ang bugso ng panghahalay niya at di siya nakuntento na nakuha niya lang ito ng isang beses, ginamitan niya ng iba't ibang uri ng posisyon sa pagtatalik.

Pinatuwad, pinatalikod at kinarga sa kandungan habang hawak niya ang baywang nitong tumataas baba sa ari niya. Sumisigaw, umungol at humiyaw.

"Romeo! Romeo! Wag mong tigilan! Ahhh!!"

Napabuga siya ng marahas na hangin habang tumatagaktak ang pawis niya sa buong katawan. Nagising siyang tirik na tirik ang ari at basa na ang kumot na nakatapi sa harapan niya. Agad siyang napabangon at tiningnan ang sarili.

"Tang ina!" Napamura siya nang makita ang inilabas niya sa brief niya.

Natatawa at iiling-iling niyang tinungo ang banyo para linisin ang sarili. Matapos niyang kusutin ang mantsa sa pundyo ng kantsunsilyo niya ay nagpalit agad siya. Isang kumportable at gawa sa cotton na boxer ang isinuot niya.

Sinilip niya ang sarili at natatawa. Ngayon na lang siya ulit nagkaroon ng ganitong klaseng panaginip. Napailing siya at bumalik na sa kama. Masyado kasing tahimik sa kwarto niya kaya naging malikot ang imahinasyon niya.

Napangisi siyang tumingin sa kisame at matagal na nakatanga roon.

"Darating ang araw na magkakatotoo ang panaginip ko. Kapag nangyari yun, Akin ka na, Maria. Wala nang pwedeng tumikim sa 'yo." Sambit niya habang unti-unti na siyang nilukob ng antok.

***********************

Maagang nagpunta sa hardin si Romeo para simulan ang paglilinis at pagsasa-ayos ng mga punla na idadagdag niya sa hardin.

Hindi kasi siya masyadong nakatulog kagabi at talagang ginagambala siya ng imahe ni Maria sa panaginip. Wari'y nagsasabing dakmain niya at dalhin sa tugatog ng langit.

Sadyang nalilibugan siya kapag naaalala ang panaginip kung saan nakuha at nabinyagan niya ang dalisay at puro nitong katawan. Hindi siya mapakale, gustong gusto na niyang makuha ang dalaga pero paano? Ni hindi niya makita o masilayan ang ganda nitong nagtatago sa makakapal na pader ng mansyon.

Napabuntong hininga siya at tumingin sa kalayuan. Tapos sa langit na tila ba nananalangin ng isang ulan.

"Romeo!"

Napukaw ng tawag na iyon ang diwa niya. "Bakit, Dina?" Isa iyon sa mga katulong na napapa-cute sa kanya.

"Hindi pa kasi umuuwi dito si Manang Celia, nagkita ba kayo sa bayan? Ang sabi kasi niya, may mabibilhin lang siya." Usisa nito habang nakalagay ang kamay sa dibdib.

"Nagkita kami pero, pinauna ko na siya. Bakit, di pa ba siya bumabalik hanggang ngayon?" Isang araw na rin ang lumipas mula nang gabing pumunta ito sa lodge niya at nakuha niya ang pagkadalaga nito.

"Hindi pa nga eh, naku, ano na kayang nangyari dun?" Pag-aalala nito.

Mas bata ito kay Celia at sa pagkakatanda niya, magka-barrio ito at ang dalaga.

"Pwede na nating i-report sa pulis na nawawala siya. Gusto mo bang samahan kita sa istasyon ng pulis mamaya?"

"Sige! Nag-aalala talaga ako sa kanya eh, sa 'kin kasi siya ibinilin ni Aling Nena."

Tumango na lang siya. "Hintayin mo 'kong matapos dito, lalakad tayo. Mabuti pa, ipaalam mo na rin kay Hector para alam din niyang nawawala si Celia."

"Tumawag na 'ko. Sabi ni Manang Adela, wala raw dun si Hector. Ibinigay na lang yung cellphone number niya sa 'kin, kaso wala naman akong cellphone."

"Ako na ang tatawag." Tinanggal niya ang gloves niya at kinuha ang phone sa bulsa niya. Nag-ring ang numero ng matagal bago may sumagot.

"Hello," malalim ang hugot ng hininga ni Hector na animo'y tumakbo ng malayo.

"Hector, good morning, may sasabihin sana ako tungkol sa isa sa katulong dito."

"Ano yun?"

"Di pa kasi umuuwi si Celia buhat ng isang araw, pumunta siya bayan ang sabi ni Dina, may binili lang daw. Isang araw na namin siyang hindi nakikita. Naisip kung i-report na sa pulis pero, isasangguni ko muna sa'yo."

"Ganun ba? Baka naman naabutan na ng gabi sa bayan at doon na nagpalipas ng gabi. Baka kapag nag-report tayo sa pulis, bigla naman siyang sumulpot. Eh di katawa-tawa lang tayo. Hintayin n'yo lang, palipasin mo ng ilang oras pa. Kapag hapon na at wala pa siya, saka na tayo pumunta ng pulis."

Tumango-tango siya. May punto ito. "Sige, magbabakasali na lang kami ni Dina na hanapin siya. Kapag di namin siya nahanap sa loob ng buong maghapon, didiretso na kami sa pulis."

"Gawin n'yo yan kung nakakasigurado kayong nawawala siya, baka naligaw lang kung saan o napunta sa ibang bahay." Saka ito tumawa.

Napatingin siya sa cellphone niya matapos nitong ibaba ang tawag at nagtaka. "Bago yun ah, tumatawa si Hector." Bulong niya sa sarili.

"Ano daw ang sabi, Romeo?" Agad na pumunta sa gilid niya si Dina.

"Maghintay daw tayo hanggang mamayang hapon, kung di natin siya mahanap, saka tayo dudulog sa pulisya."

"Naku! Sana walang nangyari kay Celia." Puno ng pag-aalalang sambit nito.

Humanga naman siya dito. Sa kabila ng magaspang na pakikitungo ni Celia ay kitang kita pa rin ang pag-aalala at pag-unawa nito sa ka-barrio.

"Walang mangyayari sa kanya, magtiwala ka." Ipinatong niya ang kamay niya sa balikat nito.

"Sana nga," malungkot na usal nito.

????

"Mmm...ugh," mahinang ungol ni Celia habang uminat.

Kasalukuyang nakahiga siya sa sahig na gawa sa kawayan at hubo't-hubad.

Napangiwi siya sa sobrang sakit ng katawan at mahapding parte ng p********e niya. Napatingin siya sa maliit na orasang nakasabit sa dingding na gawa sa sawali at sa bintana na indikasyon na tanghali na.

Napaupo siya at nangiwi dahil sumasakit ang kasu-kasuaan niya wari'y lalagnatin siya. Nagkalat ang baru-baruan at nahalo ang damit niya sa kumpol na damit sa sahig. Marumi ang buong kubo, may agiw at maalikabok ang bawat sulok ng bahay.

Kaunti lang ang kasangkapan na nakahambalang sa may maliit na mesa sa bandang kusina. Napahiyaw siya nang dapuan ng hangin ang balat niya. Tiningnan niya ang sarili. Puro pasa at bakat ng halik ng kung sino. Animo'y ginahasa siya ng sampung kapre.

Napangiwi siya habang inaalala ang mga sandaling halinhinan siyang ginagapang ng lalaking lumapastangan sa kanya. Halos oras-oras siyang pinagsasasaan at pinagpaparausan. Walang dudang buntis na siya dahil sa sunod-sunod na paggamit sa kanya ni Nestor. Ang adik at tambay sa bayan na nangingikil at nanghuhuthot sa mga tindera sa palengke.

Isang pagkakamali na matali sa lalaking walang asenso sa buhay at ni sa panaginip, ginusto niyang ito ang makatuluyan niya. Naniningdig ang balahibo niya. Kahit pa ito ang makabuntis sa kanya, hindi naman ito ang ituturo niyang ama.

Napangiti siya sa naisip na masamang balak. "Maghintay ka, Romeo. May araw ka rin sa 'kin."

Tumayo na siya at kasalukuyang naghahanap ng makakain. Magdadalawang araw na siyang hindi nakakakain ng matino. Kamote at mais lang kasi ang kayang ipakain sa kanya ni Nestor.

Naghalungkat siya ng kaldero't kaserola. Walang mg laman ultimo tutong, ubos. Napailing siya. Maging ang pinagkainan sa paminggalan, nagkalat.

"Ano ba namang klaseng bahay 'to!" Bulyaw niya. Nainis siyang hindi man lang siya iniwanan ng makakain ng lalaking iyon.

Padabog niyang tinungo ang kwarto at hinanap ang kanyang mga damit na noong isang araw pa niya suot. Isinuot niya at nagbalak nang umalis. "Wala talagang mapapala sa lalaking puro hangin ang laman ng utak, mabuti na lang at wala siya, makaka-alis na 'ko." Usal niya habang pinagtatiyagaan ang damit na puno na ng mantsa ng mahaba nilang pagtatalik.

Palabas na siya ng masalubong ang lalaki na may bitbit na itak at panggatong nakahambal sa likod nito. "Sa'n ka pupunta?"

Nilagpasan niya ito. "Uuwi na 'ko!"

"Teka sandali! Magluluto ako, 'wag ka munang umalis," hawak nito ang kamay niya.

"Ayoko! Uuwi na ako! Isang araw na akong nandito, hindi ka pa ba nakukuntento?" Singhal niya saka niya pinigtas ang pagkakahawak nito sa kamay niya at nagmamadaling tumalikod.

"Sandali! Celia ko!"

"Wag mo 'kong ma-Celia, Celia dyan!" Mataray na asik niya.

Biglang nag-iba ang anyo ng mukha nito na naging mabalasik at walang pakundangan siyang hinila at isinadal sa kawayan na bakod. "Hindi ka makakaalis nang basta-basta na lang! Narinig mo ha!" Mariing pagbabanta nito at tinutukan na naman siya ng itak.

Nanlamig bigla ang katawan niya at nahindik sa takot na maitak ang mukha o katawan niya. "Huwag! Pakiusap!" Naluluha niyang sigaw ng inambahan siyang tatagpasin ang ulo niya.

"Kung ganun, sumunod ka sa 'kin at mabubuhay ka." Nakangisi nitong sambit habang sinisinghot ang leeg niya.

"Parang awa mo na, Nestor. Kailangan ko nang umuwi. Baka hinahanap na nila ako," pakiusap niya habang naluluha.

"Mamaya na, paliliguan muna kita. Gusto mo bang maligo sa batis?" Mahinang usal nito habang dinidikit nito ang hubad na pang-itaas na katawan sa katawan niya.

Dahil maliit siya at napinid sa sulok ay di siya nakapumiglas. "Nestor, pagod na pagod na ako," mahinang inggit niya habang kinakapa na naman nito ang dibdib niya.

"Gusto kong lumangoy kasama ka, halika, sa batis tayo magpalipas ng init." Bulong nito sa tenga niya. Gusto na niyang maiyak sa sobrang kawalan ng kontrol sa sitwasyon.

Dahan-dahan siya nitong inakay sa daanaang papuntang batis na malapit lang sa gubat. Malawak iyon at maraming sanga-sangang daan patungo sa palayan, sa taniman ng cacao, maisan at sa iba't-iba pang daanan ng tubig. Isa kasing dike iyon na ginawang irigasyon para sa plantasyon.

Doon siya gustong pagsamantalahan ng lalaking ibinahay siya ng isang araw para pagparausan. Nagsisisi siyang pinatikim niya ito ng katawan niya dahil naadik at nawili nang pagnasaan siya. Hinubaran siya ng dahan-dahan, itinapat sa maliit na talon mula sa bukal saka siya halinhinang ginapang. Nakahawak siya sa baging ng puno habang nakaibabaw ito sa kanya at ginagawa ang lahat ng kababuyan sa katawan niya. May minsang ipinasak ito sa ari niya na tila maliit na ugat. Napahiyaw siya hapdi at minsan, habang nakapasok ang ari nito ay inilulusot pa nito ang isang daliri sa loob ng ari niya.

Napapakapit siya sa sakit. Ito lamang ng nasisiyahan sa pinaggagawa sa kanya.

Nang malaon ay nasanay na rin ang katawan niya sa bigat nito at sumasabay na siya sa pag-unday at pag-araro nito sa katawan niya. Napapangiti ito at saka ginagap ang mukha niya at hinalikan ng matagal saka sila sabay na nagparaos.

"Akin ka lang, Celia. Hindi ako papayag na may ibang aangkin sa 'yo." Bulong nito habang magkadikit pa rin sila. "At kung may bata mang mabuo, paninindigan ko, basta wag ka lang mawala sa'kin."

Napasimangot siya at bumulong sa isip niya. Hindi ikaw ang palalabasin kong ama ng bata! Si Romeo! Si Romeo lang ang pakakasalan ko!

Saka siya ngumiti ng sumilip ito sa mukha niya. "Oo, sa 'yong sa 'yo lang ako, Nestor."

Ngumiti ito at nag-umpisa na namang angkinin ang katawan niya.

Napapaikot na lang ang mata niya. Nananalanging makatulog ito sa pagod at nang makasibat na siya. Yumuyogyog ang puno maging ang daluyong na dumadampi sa katawan nilang nagsasanib, sa kasakiman at sa pagnanasa.

**************************

Hindi ba nagawi si Manang Celia dito?"

"Ay, hindi Dina. Matagal nang hindi nakakapunta dito 'yon. Bakit?"

"Wala po, Aling Marta. Kapag nakita n'yo siya, pakitawagan na lang po ang telepono ng villa. Salamat po." Umalis na sa harap ng sari-sari store si Dina.

Siya naman, nagtanong-tanong sa mga dumadaang mga tao sa bungad ng palengke. "Tatang, nakita n'yo ba ang babaeng ito?" Hawak niya ang larawan ni Celia na ipinahiram ni Dina at ipinakita sa matandang lalaki.

"Dili Bai, ngayon ko lang nakita 'yang babaeng 'yan."

"Ganun po ba, salamat ho," saka niya inulit sa sumunod na babaeng may hawak na bayong. Naubos na yata niya ang mga taong pumapasok sa palengke kakatanong sa nawawalang dalaga.

Halos naikot na nila ang buong palengke. Nanggaling na rin sila sa kalapit na pamilihan at pati nga sa sabungan maging sa malapit na resort at sa bahay na tinuluyan niya noong isang gabi. Walang nakakita o nakakilala sa dalaga maliban sa lalaking room attendant na nakilala siya.

"Hindi ba, kasama mo siya noong isang gabi? Nagpunta siya sa kwarto mo, tapos..."

"Kaya nga hinahanap namin siya kasi mula non, di na siya nagpakita." Matabang na pagsagot niya. Mukhang nasaksihan pa nitong ikinama niya si Celia.

Kungsabagay, hindi naman nito alam ang ginawa nila sa loob. Hindi na lang siya magpapahalatang guilty siya. Baka kasi sa sobrang nasaktan niya ang damdamin nito, naisipan na lang nitong lumayo. Kagaya ng nobya niya.

"Hindi ko na siya nakita pa mula nang gabing umalis siya. Galit pa noong tinanong ko kung okay lang siya. Nag-away ba kayo sir?"

Napaismid siya at tumalikod na. "Salamat na lang sa tulong."

Naglalakad na siya nang tumatakbo papunta sa kanya si Dina. "Romeo! Nakita na siya?" At napayakap pa sa baywang niya habang nagtatalon sa saya. "Nakauwi na siya! Tumawag si Aling Marta, kasi tumawag si Ma'am Harriet na pinauwi na tayo kasi nahanap na si Manang Celia!" Walang kapreno-prenong lahad nito.

"Saan naman daw siya nagpunta?" Kusa niyang inilayo ang katawan nito. Mahirap na, kahit alam niyang dalaga ito, hindi siya pumapatol sa menor de edad.

"Sa plantasyon, may binisita lang daw na kaibigan. Si Kakai yata, kababata niya kasi iyon na nakatira na malapit sa maisan. Doon na siya pinatulog hanggang sa kaninang tanghali. Nakatulog daw kasi ng mahaba kaya di na nakapasok at nakabalik sa villa." Pagpapatuloy na kwento nito.

"Talaga?" Pero nagdududa siya. "Kung nandun lang pala siya sa malapit, bakit di siya tumawag?"

"Ewan, tanungin na lang natin siya pagkauwi natin. Tara na!"

Excited si Dina na umalis kaya bumalik na sa villa.

Matapos ang mahaba-habang biyahe, nakauwi na rin sila. Inabot na sila ng dapit-hapon sa kakahanap sa magaling na babaeng iyon. Nakasimangot siya nang harapin sila ni Harriet. Pinagalitan pa nito si Dina dahil kalahating araw ding nawala at nabakante ang mga gawain nito. Hindi siya umiimik habang nakatingin sa matandang babae na kung maka-asta, akala niya may-ari ng pamamahay. Saka bumaling siya kay Celia na nakangiti pa habang pinagagalitan ang kaibigan.

Wala man lang itong ni kahit katiting na konsiderasyon. Samantalang kaya lang naman umalis siya kasama si Dina para hanapin ito. Minasama pa ng pinakapinuno nila na halatang gigil lang na idamay siya.

"Uli, uli, 'wag ka nang aalis nang hindi nagsasabi, naiintindihan mo, Dina?!"

"Opo," naiiyak na sambit ni Dina saka humarap sa kanya.

"At ikaw naman, 'wag mo nang gagatungan ang mga kagagahan ng mga tauhan dito. Hindi ka binabayaran para makinig sa mga kalukuhan nila. Nakuha mo ba?"

Lumayas na siya at tinalikuran ito.

"Hoy! Kinakausap pa kita! Bastos ka ah!"

"Wala akong oras makinig sa pagtatalak mo, kung may gusto kang iparating, sabihin mo ng harapan hindi yung gagawa ka pa ng dahilan para lang mayro'n kang idadakdak sa 'kin. Pare-pareho tayong mga utusan dito! Kagaya ko, trabahador ka lang din!" Saka niya tuluyang nilayasan.

"Aba't hoy! Sino ka ba sa tingin mo! Humarap ka nga! Di pa ako tapos sa 'yo!"

Pinagsarahan na lang niya ng pinto ng kwarto niya at hinagis sa kama ang hinubad na damit.

Mayamaya ay may kumatok na ng sunod-sunod. Malakas na tuktok na animo'y malaking halimaw ang kumakatok.

Nainis siya kaya hinarap niya at pinagbuksan niya. "Ano ba?!" Angil niya.

Napasinghap ang matandang babae at napatingin sa hubad niyang katawan.

Natulala nang makita ang dibdib at masel-masel niya saka umiwas ng tingin. "S-sa, s-sa susunod..." Utal-utal na sambit nito

"Ano?!" Banas na sigaw niya kaya napaigtad ito.

Pinagtitinginan na siya ng mga katulong sa likod ni Harriet.

Napalunok ito ng malalim saka nagsalita. "Sa susunod na sumagot ka sa'king ng pabalang, isusumbong na kita kay Donya Azon, patatalsikin ka niya..." Napatingin ito sa ibabang parte ng katawan niya.

Nakapantalon pa rin naman siya kaya hindi naman siya nakakahiya. Ito ang nakakahiya dahil sa tanda nito, pinagnanasaan pati siya.

"At magsuot ka nga ng damit kung haharap ka sa tao! Bastos ka talaga!" Saka ito tumalikod at umalis na.

"Ikaw kaya ang gumagambala sa kwarto ko," pilosopong bulong niya saka niya isinara ang pinto.

Napailing siya. "Kailan ba ako patatahimikin ng matandang iyon?"

Gusto yatang makaisa sa 'kin.

Napangisi siya. "Hindi, 'wag. Di pa naman ako nababaliw o gipit na gipit para pumatol sa matanda." Natatawang sambit niya sa sarili.

###########

Mabilis na pumasok sa kwarto si Dina at nagpalit ng damit. Baka kasi masigawan na naman siya ng matandang dalagang amu-amuhan nila.

Matagal na kasing naninilbihan sa pamilya Aswaldo ang matanda kaya mahaba na ang sungay. Ang tawag nga niya sa matanda ay Matandang Hukluban. Natatawa na lang siya kapag tinatawag niya sa isip niya ang naturang matandang dalaga.

Dali-dali siyang lumabas mula sa banyo na kakabit sa kwarto nilang pangkatulong kung saan, dalawa silang magkasama ni Celia.

Nabungaran niya itong nakatanaw sa salamin at masayang humahanap ng maganda nitong anggulo at tila ba nasisiyahan sa suot na maid's dress.

"Anong nangyayari sa 'yo? Okay ka lang ba?" Usisa niya habang nagpapatuloy ito sa pagpasada ng palad nito sa bandang ibaba ng palda nito at sa bandang baywang kung saan inaayos ang apron nitong nakatali doon.

Ngumiti lang ito at di siya pinansin.

"Bakit nga pala di ka umuwi kahapon? Noong isang araw ka pa nawala ah."

"Wala, naglibang lang. Saka day off ko naman ng dalawang araw,"

"Hindi kaya, sa Sabado't Linggo ang––"

"Nakipagpalit ako kay Grasya, may lakad daw kasi, siguradong magkikita lang yun at nobyo nito sa bayan tulad ko."

"Oh! May nobyo ka na Manang Celia!" Gulat na gula siya.

"Oo naman, di naman ako kagaya mo 'no," pagyayabang nito.

"Ang swerte ng nobyo mo, marami kang katangian na sa 'yo niya lang makikita."

"Talaga," nag-hum pa ito at umikot saka humagikgik.

"Siguro kaya ka masaya kasi nag-ano kayo ano?"

Tumingin ito ng matalim pero nagbago bigla. "Oo, maraming beses pa, at hindi mo lang alam kung gaano siya nasiyahan sa 'kin."

"Basta mag-ingat ka lang, baka mabuntis ka, ayaw na ayaw pa naman ni Madam ng may sabit na, madalas na kasing magde-day off at madalas bumale."

"Hindi yun! Magtiwala ka, hindi ako mapapaalis dito."

"Basta, binalaan na kita, kahit tatlong taon lang ang tanda mo sa 'kin, menor de edad pa rin ang tingin ko sa 'yo."

"Menor de edad pa ba ang bente uno anyos?!" Saka nito tinapik ang pisngi niya. "Magtigil ka nga, para ka nang si Harriet kung magsalita."

Inayos niya ang sarili dahil ginulo nito ang buhok niya. "Basta, mag-ingat ka pa rin. Ipakilala mo rin ako sa nobyo mo minsan kapag nagsabay tayong mag-day off."

Tumawa ito at ipinatong ang kamay sa balikat niya. "Kilalang-kilala mo siya," at bumulong sa tenga niya. "Wag ka nang mabibigla kung mas mataas na ang magiging posisyon ko sa hacienda na 'to. Maghintay ka lang."

Saka siya tinalikuran at nagpo-pose sa salamin. Naguluminhanan na siya kaya iniwan na lang niya. "Baka gutom lang 'yan. Hahatiran kita ng pagkain." Presenta niya habang minamasdan niya itong panay ang hawak sa tiyan nito. Di na lang niya pinansin at lumabas na lang siya ng kwarto.