“Ops, slowly… slowly… dahil may natutulog…” mahinahong sabi ni Peggy habang binabantayan ang kanyang tatlong pamangkin na maingat na pumapasok sa loob ng kanilang maliit na bahay. Hawak niya ang laylayan ng kurtina para di maingay ang pagpasok ng mga bata.
“Kaliwa, kanan, kaliwa, kanan…” sabay-sabay pang ani ng tatlo. Si Dan, ang batang babae na laging malikot pero matalino; si Den, ang matabang pamangkin na hindi tumitigil sa pagngata ng kendi; at si Din, ang bungal na batang lalaki na laging may baong kwento tungkol sa kung bakit laging nawawala ang kanyang ngipin.
Pagkapasok, napatingin si Peggy sa kanila, kunwari’y sobrang impressed. “’Yan, ganyan… perfectness! Kuhang-kuha nyo talaga ang turo ko sa inyo. Well, sino ba naman ang hindi makakakuha kung ang nagtuturo sa inyo’y may lahing
