Lumipas ang ilang taon.
Kung may isang bagay akong natutunan matapos ang gabing iyon, iyon ay ang katotohanang hindi habang buhay mananatiling pareho ang isang tao. May mga sugat na tila hindi gagaling, ngunit kapag hinayaan mong lumipas ang panahon, unti-unti mong mapapansin na hindi na pala kasing sakit ng dati. May mga alaala ring akala mo ay habang buhay mong dadalhin, ngunit darating ang umaga na maaalala mo sila nang hindi na nanginginig ang dibdib mo.
Ganito rin ang nangyari sa akin.
Hindi agad.
Hindi madali.
At hindi dahil isang araw ay nagising ako at biglang nawala ang lahat ng sakit.
Maraming gabi akong umiyak. Maraming umaga akong pumasok sa paaralan na mabigat ang pakiramdam. May mga pagkakataong gusto kong balikan ang mga lumang larawan, sulat, at regalo, ngunit pinipig
