De Schrijver - De Avonturen Van Azakis En Petri

Tell el-Mukayyar – Flits in de hemel

Tell el-Mukayyar –

Flits in de hemelIn het basiskamp van dokter Elisa Hunter was het kleine katje Lulù, nadat ze uit de armen van de archeologe was gesprongen, nerveus beginnen rondsluipen met haar blik op de hemel gericht. De zon ging onder en een prachtige, bijna volle maan stond al hoog aan de horizon.

‘Lulù, wat is er aan de hand?’, vroeg Elisa een beetje bezorgd, terwijl ze naar het onrustige katje keek.

‘Ze zal wel verdrietig zijn omdat ze doorheeft dat onze vrienden weg zijn’, merkte Jack laconiek op, terwijl hij haar probeerde te troosten door haar zachtjes onder haar kin te aaien.

De kleine kat leek aanvankelijk te genieten van de aandacht, spinde en wreef met haar neus tegen de grote hand van de kolonel. Maar plotseling verstarde ze, maakte een vreemd geluid en draaide haar ogen recht naar de bleke satelliet van de aarde. Elisa en de kolonel, geïntrigeerd door dat bizarre gedrag, draaiden zich instinctief ook in dezelfde richting. Door wat ze na enkele ogenblikken zagen, stokte bij hen allebei de adem. Een abnormale gloed leek zich om de maan te wikkelen. Een schitterend wit licht, dat zich ongeveer tien keer verder dan de diameter van de satelliet uitstrekte, vormde een soort kroon eromheen. Het duurde maar een paar seconden, maar het was alsof er in de schemering nog een zon aan de hemel was verschenen, die het hele gebied verlichtte met een beslist onnatuurlijk licht.

‘Maar wat in hemelsnaam...’, kon de verbijsterde kolonel slechts fluisteren.

H abnormale licht verdween net zoals het was verschenen en alles leek weer precies zoals voorheen. De maan was er nog en de zon vervolgde lui haar daling achter de duinen die tegen de horizon afgetekend waren.

‘Wat was dat?’, vroeg Elisa verbaasd.

‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Ik was even bang dat de maan ontploft was.’

‘Het was echt ongelooflijk’, riep de kolonel uit terwijl hij, met zijn open hand boven zijn wenkbrauwen, de heldere hemel afspeurde op zoek naar aanwijzingen.

‘Azakis.... Petri...’, zei Elisa plotseling. ‘Er moet iets met hen gebeurd zijn, ik voel het.’

‘Ga door. Misschien was het gewoon het effect van het starten van de motoren van hun schip.’

‘Dat is niet mogelijk. Dat leek op een echte explosie. Jij zou over die dingen toch meer moeten weten dan ik, niet?’

‘Lieverd’, zei de kolonel geduldig, ‘om de effecten van zo'n explosie vanaf deze afstand te zien, moeten er minstens honderd atoombommen tegelijk op de maan zijn ontploft, of misschien wel duizend.’

‘Wat is er dan gebeurd?’

‘We zouden het aan onze militaire vrienden kunnen vragen. Ik maak tenslotte nog deel uit van ELSAD. Met al die apparatuur die altijd op de hemel gericht is, zal zo'n gebeurtenis hen zeker niet ontgaan zijn.’

‘Zelfs Lulù merkte het op.’

‘Ik denk dat dit katje veel slimmer is dan wij twee samen.’

‘Katachtigen zijn een superieur ras’, zei Elisa terwijl ze de kitten weer oppakte. ‘Had je dat nog niet door?’

‘Ja. Ik denk dat de oude Egyptenaren ze ook aanbaden, bijna als godheden.’

‘Precies, schat’, zei Elisa, blij dat de discussie zich op een terrein had bewogen waarin ze goed thuis was. ‘Bastet, bijvoorbeeld, was een van de belangrijkste en meest vereerde godheden van de oude Egyptische religie, afgebeeld als of met het uiterlijk van een vrouw met een kattenkop of direct als kat. Oorspronkelijk was Bastet een godheid van de zonnecultus, maar mettertijd werd ze meer en meer een godin van de maancultus. Toen de Griekse invloed zich uitbreidde tot de Egyptische gemeenschap, werd Bastet definitief een maangodin, omdat de Grieken haar identificeerden met Artemis, de personificatie van de 'rijzende maan'.’

‘Oké, oké. Bedankt voor de les, eminente doctor’, zei Jack ironisch, terwijl hij de zin met een lichte buiging benadrukte. ‘Maar laten we nu proberen te begrijpen wat er daarboven in hemelsnaam is gebeurd. Ik zal een paar telefoontjes plegen.’

‘Altijd lieverd, ik ben er altijd voor je’, antwoordde Elisa, die haar stem langzaam verhief terwijl de kolonel wegliep in de richting van de laboratoriumtent.

Lulù, nu weer rustig, genoot met gesloten ogen van de aai die haar menselijke vriendin zonder karigheid uitdeelde.