Yazar anlatımı...
Kaya’nın vurulmasından tam bir hafta geçmişti. Artık ilk günlere kıyasla durumu çok daha iyiye gidiyordu. Yatağa çakılı kalmıyor, yavaş adımlarla da olsa yürüyebiliyor, tekerlekli sandalyeye ihtiyaç duymadan oturup kalkabiliyordu. Yaralarının acısı bedeninde azalmıştı ama kalbindeki sancı hiç dinmiyordu. Çünkü aklı da, yüreği de hâlâ Derya’da kalmıştı. Her nefesinde, her adımında onu düşünüyordu.
Asker arkadaşları her gün yanına uğruyor, esprilerle, şakalaşmalarla moral vermeye çalışıyorlardı. Gülümsemeye çalışsa da Kaya’nın gözlerinde hep aynı boşluk vardı. O, bu savaştan tek parça kurtulmuştu belki ama Derya’nın sessizliği karşısında darmadağın olmuştu. Genç kadın onunla tek kelime etmiyor, hatta göz göze gelmemek için çabalıyordu. Onun varlığını görmezden geliyordu.
