Kaya Soykan
Derya’yı gördüğüm o an, içimde sanki yıllardır susturulmuş bir şey uyandı. Kalbim, bana ait olmadığını bildiğim bir melodiyle çarpmaya başladı. Gözlerim ondan kaçmak istediği halde kalbim hızla çırpınarak bana ihanet etti. Gözlerimi o öfke dolu bakışlardan alamadım. İlk günden ondan kaçışımın nedeni buydu işte. Ben nişanlıydım. Onun gözlerine bakmak, kaderime yazılmamış bir hayatı düşlemek gibiydi. Ve şimdi düşlediğim o kaderi ellerimle mahvetmiştim.
Ben nişanlı bir adamdım. Ailemin yıllar önce söz verdiği bir nişanın ağırlığını taşıyordum. Sevgi değildi aramızdaki, aşk hiç değildi. Yalnızca eski bir dostluğun, çocuklukta verilmiş bir sözün adıydı. Ne zaman nişanlımın yüzüne baksam, içimde bomboş bir sessizlik yankılanırdı. Ama Derya’yı gördüğümde… işte o zaman ilk defa nefe
