เพชรในเงา

ตอนที่ 1 ทางเลือก ณ โรงพยาบาลหรูติดอันดับของเมืองหลวง หญิงสาวใบหน้าหวาน หุ่นบางสูงโปร่งในชุดกระโปรงเดินผ่านประตูเข้ามา ท่าทางของเธอดูร้อนใจมาก คิ้วโก่งได้รูปขมวดน้อย ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแสดงถึงความกังวล เธอตรงไปที่ลิฟต์และกดยังชั้นสิบสอง ซึ่งเป็นส่วนของผู้ป่วยใน หญิงสาวเคาะประตูห้องหนึ่งก่อนเปิดเข้าไป คนป่วยบนเตียงเป็นชายสูงวัย ท่าทางใจดี ใบหน้าอิดโรย “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงร้อนใจพร้อมสำรวจร่างบิดาไปด้วย “ไม่เป็นอะไรมากหรอก หนูอย่าห่วงไปเลย” “แล้วทำไมถึงล้มได้คะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ตอนที่พยาบาลโทรไปบอก ไอซ์ตกใจแทบแย่” “หน้ามืดนิดหน่อย ทำคีโมใหม่ ๆ ก็แบบนี้” เขาบอกด้วยน้ำเสียงปกติ “แล้วพยาบาลไม่ได้ดูแลคุณพ่อหรือคะ” “ดู แต่ตอนนี้พ่อเข้าห้องน้ำ แล้วก็เกิดอาการวูบ แต่ตอนนี้พ่อไม่เป็นอะไรแล้ว” “คุณพ่อต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” อัญพัชร์พูดเสียงสั่น พ่อของเธอเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย ซึ่งต้องรักษาด้วยการทำคีโมบำบัด แต่ผลการรักษาไม่ค่อยดีนะ เพราะร่างกายไม่ตอบสนองยาเท่าที่ควร วัชระยิ้มอ่อนให้ลูก เขาจับมือลูกสาวคนเดียวไว้แล้วบีบกระชับ “พ่อไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก ยังไม่เห็นหนูรับปริญญาโทเลยนี่” เขาเอ่ย คำพูดนั้นทำให้อัญพัชร์หน้าหม่นลง “ไอซ์คิดว่าจะหยุดเรียนแล้วค่ะ” เธอบอกเสียงเบา “หยุดเรียน? ทำไมล่ะ หนูมีปัญหาอะไร ไม่เข้าใจตรงไหนหรือ ถามพ่อหรือถามคนที่บริษัทได้นะ” “ไอซ์จะออกมาช่วยงานที่บริษัทค่ะ” เธอบอกด้วยสีหน้าและน้ำเสียงมั่นใจ ขณะที่บิดาส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “พ่อดีใจที่หนูคิดถึงบริษัทแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้ พ่ออยากให้หนูเรียนให้จบก่อน เพิ่งจะเรียนไปได้แค่เทอมเดียวเอง พ่อไม่อยากให้หนูหยุดกลางคัน” “ก็เพราะเพิ่งเรียนไงคะ ไอซ์ถึงอยากหยุด ดีกว่าไปหยุดตอนที่เรียนไปเยอะแล้ว ไอซ์อยากช่วยแบ่งเบางาน อยากดูแลคุณพ่อให้มากกว่านี้” เธอเสียงสั่นแล้วดึงมือบิดามาแนบแก้ม “ไอซ์อยากให้คุณพ่ออยู่กับไอซ์นาน ๆ ตอนนี้คุณแม่ไม่อยู่แล้ว ถ้าคุณพ่อเป็นอะไรไปอีกคน ไอซ์จะอยู่ยังไงล่ะคะ” “โธ่ เด็กน้อยของพ่อ” วัชระเอ่ยเสียงเอ็นดูแล้วลูบศีรษะลูกสาวอย่างแสนรักแสนสงสาร ครอบครัวของเขาอบอุ่นและเชื่ออย่างสุดใจว่าใครได้ฟังเรื่องราวเป็นต้องอิจฉาแน่ ๆ เพราะมีภรรยาที่แสนดี ช่างเอาใจ และยังมีลูกสาวแสนสวย น่ารัก นิสัยเรียบร้อยไว้อวดใคร ๆ อีกด้วย อัญพัชร์เรียบจบคณะพาณิชย์และการบัญชีจากมหาวิทยาลัยของรัฐโดยมีเกียรติอันดับหนึ่งติดมือมาด้วย และตอนนี้เธอกำลังเรียนระดับปริญญาโทในสาขาบริหารธุรกิจ เพื่อต่อยอดนำความรู้มาใช้ในธุรกิจผลิตขนมปังและคุกกี้ซึ่งเป็นกิจการของครอบครัว แต่แล้วครอบครัวอันแสนสุขก็มลายไป เมื่อภรรยาสุดที่รักมาด่วนจากไปด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลันเมื่อปีก่อน วัชระถึงกับเสียศูนย์ไม่เป็นอันทำงาน ส่วนลูกสาวก็เอาแต่นั่งซึม จนเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า สองพ่อลูกต้องคอยปลอบใจกันและกัน ในที่สุดสภาพจิตใจก็ค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ยังไม่ถึงปี ความทุกข์ก็เข้ามาเยือนครอบครัวอีกครา เมื่อวัชระล้มป่วยจากอาการเท้าบวม ตัวเหลือง และตรวจพบว่าเขาเป็นมะเร็งกระดูกในระยะที่สามแล้ว โอกาสรอดยังพอมีจากการทำคีโม แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะผลการรักษาไม่ค่อยเป็นที่พอใจของแพทย์นัก ตอนนี้จึงทำได้แค่ประคองอาการไปก่อน “พ่อเข้าใจความหวังดีของหนู แต่ถ้าหนูอยากช่วยพ่อจริง ๆ หนูต้องเรียนให้จบโทเสียก่อน หนูจะได้มีความรู้ เอามาพัฒนาบริษัทของเราได้ ส่วนเรื่องที่บริษัทไม่ต้องห่วง พ่อจะจัดการเอง” “แต่…” “เอาตามที่พ่อบอกนะ ถือว่าพ่อขอร้อง” วัชระพูดแทรกแล้วยิ้มให้ลูก อัญพัชร์ไม่อยากให้บิดาเครียดจึงพยักหน้ารับ “คุณพ่อนอนพักก่อนนะคะ อาการจะได้ดีขึ้น เดี๋ยววันนี้ไอซ์จะอยู่เฝ้าคุณพ่อเองค่ะ” “หนูไม่มีเรียนหรือ” เขายังเป็นห่วง “ไม่มีค่ะ” หญิงสาวปด ความจริงเธอมีเรียนแต่ขอออกมาก่อน หลังทราบว่าบิดาล้มในห้องน้ำ .............................................................................. ช่วงเย็น ในร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาล อัญพัชร์เดินเข้าไปแล้วกวาดตามอง ก่อนตรงไปยังโต๊ะติดกระจกที่มีหญิงสาวสองคนนั่งอยู่ “เกตุ ปู” อัญพัชร์ทักเพื่อน สองสาวยิ้มให้ “คุณลุงเป็นยังไงบ้าง” ปณิตาหรือปูเอ่ยถาม เธอมีใบหน้าหวาน ท่าทางเรียบร้อย ผมยาวสีดำเป็นเงาถูกปล่อยสยาย ดวงตาของเธอกลมโต รับกับจมูกที่โด่งพองาม เธออยู่ในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวแล้วสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินเข้มที่ช่วยขับผิวให้ขาวกว่าเดิมและเพิ่มความหวานน่ารักด้วยกระโปรงสั้นสีชมพูอ่อน “ดีขึ้นมากแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” อัญพัชร์บอก “คุณลุงต้องไม่เป็นอะไรหรอก” ทิพย์เกสรหรือเกตุปลอบเพื่อน หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนคู่กับกางเกงขายาวสีดำ ผมเป็นลอนถูกมัดรวบไว้เป็นหางม้า ท่าทางของเธอทะมัดทะแมง การแต่งกายดูโตและเป็นทางการกว่าเพื่อนอีกสองคน เพราะเธอทำงานแล้ว “ขอบใจนะ” อัญพัชร์ยิ้มให้เพื่อน ก่อนหันไปถามปณิตา “หลังจากที่ฉันออกมาแล้ว อาจารย์บอกอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า” “มีนิดหน่อย ฉันจดมาให้แล้ว” ปณิตาบอกพร้อมยื่นสมุดให้ ทั้งสองเรียนปริญญาโทที่เดียวกัน คณะเดียวกัน “ขอบใจมากเลยนะ ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบ ฉันเริ่มไม่อยากเรียนแล้วสิ” “อย่าเพิ่งท้อสิไอซ์ เราเพิ่งเรียนมาได้แค่เทอมเดียวเองนะ และเธอน่ะเรียนเก่งอยู่แล้ว รับรองว่าต้องจบในสองปีแน่ ๆ” “ฉันอยากดูแลคุณพ่อ อยากดูแลกิจการของเรา” “แต่ถ้าเธอไม่มีความรู้ แล้วเธอจะดูแลบริษัทยังไงล่ะ ความรู้แค่ป.ตรี มันไม่พอสำหรับการเป็นผู้บริหารหรอก และชีวิตการทำงานน่ะ มันกดดันมากเลยนะ ขนาดฉันเป็นแค่พนักงาน บางทียังรู้สึกอึดอัดเลย แล้วเธอน่ะ ต่อไปต้องคุมคนตั้งเยอะแยะ ความกดดันต้องเยอะกว่าฉันอยู่แล้ว ถ้าไม่เตรียมตัวให้ดี เดี๋ยวจะแย่เอานะ” ทิพย์เกสรบอก ทำเอาปณิตาห่อไหล่ “เธอทำฉันกลัว การทำงานมันกดดันขนาดนั้นเลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงหวั่น สีหน้าไม่มั่นใจ เธอกับอัญพัชร์ มีหลายอย่างคล้ายกัน คือที่บ้านมีธุรกิจที่รอไว้พร้อมแล้ว เหลือเพียงให้พวกเธอไปสานต่อ และเธอก็เป็นเด็กเรียนมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยสัมผัสชีวิตการทำงานว่าเป็นอย่างไร แม้จะเคยผ่านการฝึกงานมา แต่นั่นก็เป็นเพียงผิวเผิน พวกพี่ ๆ ไม่เอางานหนัก ๆ มาให้เด็กฝึกงาน ทำให้เธอทำงานด้วยความสุข แต่เธอก็พอจะรับรู้ถึงแรงกดดันจากพี่ ๆ ที่ทำงานมาพอสมควร ทิพย์เกสรยิ้มแห้งและเหมือนจะรู้ตัว “ฉันพูดถึงในกรณีที่เลวร้ายแบบสุด ๆ น่ะ แต่ถ้าเธอทำงานในบริษัทของตัวเอง คงไม่กดดันอะไรหรอก” “แล้วเธอมีความสุขหรือเปล่า” อัญพัชร์ถามเพื่อน ทิพย์เกสรถอนใจเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า “ไม่เลย ทำเกี่ยวกับการตลาดก็แบบนี้ ต้องคิดต้องวิเคราะห์ แล้วยังจะมีพวกขัดแข้งขัดขากันอีก ไม่เหมือนตอนเรียนเลย” “มาทำที่บริษัทของฉันไหม” อัญพัชร์เสนอ ทิพย์เกสรส่ายหน้า “งั้นมาทำที่บริษัทของฉัน เก่ง ๆ มีความตั้งใจอย่างเธอ รับรองว่าทุกคนต้องชอบแน่ ๆ” ปณิตาเสนออีก ครอบครัวของเธอเป็นตัวแทนจำหน่ายอุปกรณ์กีฬาและเครื่องออกกำลังกายทุกชนิด มีตึกเป็นของตัวเองและยังมีแผนกกีฬาตามห้างใหญ่ ๆ อีกด้วย ขณะที่ทิพย์เกสรส่ายหน้าอีกครั้ง “ทำไมล่ะ” เพื่อนทั้งสองถามพร้อมกันด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ “ขอบใจเธอสองคนมากเลยนะ แต่ฉันไม่อยากทำงานแบบใช้เส้น ฉันไม่ชอบวิธีนี้ และตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด อีกอย่าง ฉันกะว่าจะทำงานอีกสักพักแล้วจะออกมาทำธุรกิจส่วนตัวน่ะ” “ร้านกาแฟน่ะเหรอ” ปณิตาถามอย่างสนใจ “ใช่ ถ้าฉันเข้าไปทำงานที่บริษัทของพวกเธอ คงทำได้แค่ไม่กี่ปี เดี๋ยวพวกเธอจะเสียหายเปล่า ๆ” “ดีจังเลยนะ ทำธุรกิจของตัวเองแบบนี้” ปณิตาเปรยแล้วถอนใจ “เธอพูดเหมือนอิจฉาอย่างนั้นแหละ” ทิพย์เกสรพูดยิ้ม ๆ “ใช่สิ ฉันอิจฉาเธอนะ ฉันอยากมีอะไรที่สร้างขึ้นด้วยตัวเองแบบนี้แหละ ถ้าเธอจะทำเมื่อไหร่ ฉันหุ้นด้วยได้ไหม” “ได้สิ” เพื่อนตอบด้วยความยินดีก่อนถาม “แต่ทางบ้านเธอจะยอมเหรอ” “ยอมสิ เรื่องนี้ฉันเคยเกริ่นกับคุณแม่แล้ว พี่ปุณก็เห็นด้วย ส่วนเรื่องงานที่บริษัท พี่ปุณเขาจัดการได้อยู่แล้ว” “ดีจังเลยนะ มีพี่น้องมาช่วยดูแลธุรกิจที่บ้าน” อัญพัชร์พูดเสียงเศร้า เธอเป็นลูกคนเดียว ต่อไปกิจการทั้งหมดของครอบครัว เธอต้องเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด ไม่มีใครมาช่วยแบ่งเบาเลย ขณะที่ปณิตายิ้มปลอบแล้วกุมมือเพื่อนไว้ “เธอเก่งอยู่แล้วไอซ์ ฉันเชื่อว่าเธอจัดการทุกอย่างได้” “ขอบใจจ้ะ มะรืนนี้ไม่มีงาน ฉันคงต้องแวะไปบริษัทหน่อยแล้ว คุณพ่อเพิ่งทำคีโม คงต้องพักฟื้นอีกหลายวัน” “พวกเราเอาใจช่วยเธอกับคุณลุงนะ ขอให้ท่านหายเร็ว ๆ” ทิพย์เกสรอวยพร ...............................................................................