“ไปไหนมา”
คนที่ย่องเบาเข้ามาทางด้านหลังของตัวร้านสะดุ้งโหยงสุดตัว เนื่องจากยังไม่ทันที่จะเอื้อมมือไปเปิดไฟในห้องนอนเลยด้วยซ้ำก็โดนน้ำเสียงเย็น ๆ ของรุ่นพี่ซึ่งไม่ทราบเช่นกันว่าเข้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กล่าวทักขึ้น ไม่นานในเวลาต่อมาไฟทั่วทั้งห้องก็สว่างขึ้นจนเอมิลต้องหยีตา เริ่มขนลุกขนพองไปเสียหมด คราวที่แล้วสามารถเอาตัวรอดไปได้ ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบเดิมอีกหรือไม่
“เอ่อ... พอดีว่าหนูอยู่ทำงานกลุ่มกับเพื่อนดึกไปหน่อยค่ะ ไม่คิดว่าวันนี้พี่จะเข้ามานอนที่นี่ด้วย” ใช่ ตั้งแต่วันนั้นดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราจะดีขึ้น จากที่ต้องอยู่ในร้านชั้นบนคนเดียวเหงา ๆ ก็เริ่มได้เพื่อนทานข้าวเย็นเป็นลูกชายเจ้าของอู่ บ้างวันดึกมากเสือก็เลือกที่จะค้างที่นี่ด้วยซ้ำ ยังงงอยู่เลยว่าเตียงที่มีขนาดไม่ได้ใหญ่อะไรมากสามารถรองรับร่างเขากับเธอไว้ได้อย่างไร
ทว่ามันก็แค่นอนเฉย ๆ ที่ต่างคนต่างนอน เนื่องจา
