“Neden kıskanıyorsun?” diye sordu yavaşça. Kısa bir süre karısının cevap vermesini bekledi. Genç kadın cevap vermeyince ekledi. “Sadece kocan olduğum için mi? Bence insan, sevdiği kişiyi kıskanır Çiçek…?”
Genç kadın yutkundu. Tuzağa kendi eliyle düşmüştü. Uzun kirpikleri titreşti. Gözlerini hüzün aldı. Adamın mükemmel ama gülmeyi unutmuş yüzüne baktı. Esmer teninin pürüzsüzlüğünü seyretti. Bu adamı o kadar çok seviyordu ki, artık kendisine acı veriyordu. Tüm o uzun haftalar boyunca, onu unutabilirim sanmıştı ama şu anda bile varlığı kalbini çılgınca attırıyordu.
“Seni sevmekten korkuyorum Alpay…” diye neredeyse acıyla fısıldadı. “Seni sevsem ve sende sonunda beni bırakıp gitsen hayatın bana çektireceği başka acı kalmayacaktı. Sende sürekli bana acı çektiriyorsun...”
Alpay dik dik Çiçek’
