Meant To Be

Chapter 24

Kakarating pa lang marahil ni Topher sa Canada.Magkaharap na magkausap si Kathleen at Topher through video call.

"hi loves kamusta ka diyan ?" tanong ni Kathleen

"kakarating ko lang kaninang umaga,bukas start na ako."sabi niya."ikaw kumain ka na ng dinner?"tanong niya dito.

"wala akong gana kumain ...naalala kita..hindi kita kasabay eh."malungkot niyang sabi.

"loves...nagusap na tayo di ba..wag kang ganyan,di ako masaya pag ganyan ka."sabi ni Topher.

"sorry loves di ko mapigilan ang hindi ka isipin eh..magingat ka dyan ha.mahal na mahal kita."

"Mahal na mahal din kita loves at mas magingat ka diyan at wag pabayaan ang sarili ha...kaya ko ang sarili ko dito..wag mo ako toong isipin."sabi ni Topher.

Araw araw ay naguusap sila sa video call.Hindi nila pinapawalan ng kahit kaunting oras ang pagtatawagan nila kahit gaano pa sila kabusy.

Nakalimang buwan na silang ganoon,at kahit naguusap sila araw araw ay namimiss pa din ni Kathleen ang totoong presensya ni Topher.

Lungkot na lungkot si Kathleen ,araw ng linggo ngayon ,boring na boring siya sa unit niya.Hindi siya tinawagan ni Topher kahapon at first time iyon na nangyari ,kaya ngayon parang nabreak siya ng boyfriend.

Nagtry siya magvideo call ulit kay Topher ngayon.Mabuti at sumagot.

"loves...i miss you.bakit hindi ka tumawag kahapon?Tinawagan kita hindi naman ikaw sumagot."bungad agad ni Kathleen.

"loves pasensya na ,sobrang busy ko kahapon and this week.Sakit nga ng ulo ko ngayon ,siguro sa puyat din."sabi nito na inihilot pa ang mga kamay sa sintido.

"kawawa ka naman diyan loves,,yan ang mahirap sa malayo,di kita maalagaan ,,inom ka na gamot ..loves.."

"nakainom na ako loves..gusto ko lang matulog na loves.."sabi nito at humikab.

"ah ganon ba..sige magpahinga ka na..tulog ka na..bukas na lang ulit tayo magusap.."sabi nito

"sige loves...i love you.."paalam ni Topher.

"i love you too loves.."

Simula niyon ay padalang ng padalang ang paguusap nila.Minsan kada tatlong araw ,apat na araw.

May umabot pa ng isang linggong hindi nakapagparamdam si Topher sa kaniya.Alalang alala na ito sa kaniya.Wala naman siya makontak doon para makumusta naman si Topher.

Kahit siya ay nawawalan ng gana sa pagkain kakaisip dito,pati sa trabaho ay balisa siya.

Hindi siya makapag isip ng matino.

Palagi niyang sinusubukan na kontakin ito .Tuwing bakante siya sa trabaho ay nagttry siya na baka sakali ay makasagot ito.

Isang gabi umuwi siyang balisang balisa ,pagod na pagod siya sa trabaho ,masakit pa ang ulo niya,malimit din kasi siyang puyat tapos kanina hindi pa siya nakakain.

Pagkadating niya sa unit,nagluto siya ng noodles at kumain.Uminom din siya ng gamot.Naalala na naman niya si Topher,dati nung magkasama sila ,inaalagaan siya nito.Ngayon ,wala ...walang Topher na mahahawakan,wala nga ding makausap man lang.

Sinubukan niyang tawagan ito ulit.Nakailang try siya.Nagtry pa siya ng ilang beses ,at nakahinga ng maluwag si Kathleen ng makita niya sa monitor ng laptop niya ang mukha ni Topher.

Wala pa ding pinagbago sa hitsura nito,gwapo pa din at napakalinis tingnan.

"My God ,Topher what happened to you?"tanong niya agad sa boses na may panghihinakit.

"l-loves ,im sorry..busy ako masyado.."paghingi nito ng pasensya.

"sorry...yun lang sasabihin mo..papatayin mo ako sa kakaisip sayo..miss na miss na kita ..sana naisip mo naman ako dito."naiiyak niya ng sabi.

"loves,wag kang umiyak ..ano ka ba?"

"wag umiyak??alam mo ba ang pakiramdam ko..wag naman sana isang linggo Topher ..nakakabagot maghintay...kung ano ano naiisip ko..na baka may nangyari na sayong masama diyan o baka may iba ka na diyan."pagderetso ni Kathleen

Kumunot naman ang noo ni Topher.

"Kathleen,sa tagal natin ngayon naisip mo iyan ..sa tagal na natin ,wala ka pa ding tiwala sakin..."may hinanakit niyang sabi.

"ay sana wag mo naman ako bigyan ng dahilan na magisip ng ganyan.."

"kathleen,malayo na nga tayo sa isat isa ganito pa tayo magaaway.Ngayon na nga lang tayo nagkausap ,ganito pa tayo."

"oo dapat hindi tayo ganito..pero bakit nga ba ganito tayo..Topher..I badly miss you.."napahagulhol na lang niyang sabi.

Nakatingin lang naman sa kanya si Topher sa kabilang linya.Walang magawa ,hindi naman niya maalo.kasi magkalayo nga sila.

"loves . stop it ..wag mo pahirapan ang sarili mo..wag kang magisip ng kung ano ano.Ok tayo ..ano ka ba?hindi lang tayo magkausap ng isang linggo ganyan ka na ..paano kung dalawang linggo o buwan pa."

"at paabutin mo pa ulit talaga ng ganong katagal Topher."naiiyak pa rin niyang tanong.

"loves...hindi...nagkataon lang talaga na busy ngayon..."

"tsssss...you know what... I accepted it already,na magkahiwalay tayo..basta wag ganito ..na wala akong alam sayo sa buong linggo..distance does'nt matter because I love you so much ,what matters most is our honesty and trust to each other for our relationship to work out."

"so where is your trust??"

"and how about your honesty???"balik na tanong ni Kathleen.

"tssss..."Napasinghal na lang sI Topher.

"please loves....this time...pagkakatiwalaan kita ..hindi ko hahayaan na masira tayo ng isang linggong iyon..mahal na mahal kita loves." sabi ni Kathleen

Nakahinga naman ng maluwag si Topher.

"im sorry loves..don't worry babawi ko..."sabi naman ni Topher.

Hindi maipaliwanag ni Kathleen ang kaniyang nararamdaman.Pakiramdam niya may maling nangyayari kay Topher.Ayaw na niya lang magtanong pa ng magtanong dahil ang sagot lang naman nito ay palaging busy siya.

Sa isip isip niya ,busy din naman siya pero may time Naman siya na makatawag.

First boyfriend niya si Topher at kung sakali ay first heartbreak din .Hindi pala ,si Alvin ang first heartbreak niya ,kahit di naging sila ,minahal niya Naman na din si Alvin ,yun nga lamang nasaktan siya nito ng sobra.

Ramdam na ramdam ni Kathleen ang kalungkutan dahil sa kawalan ng oras ni Topher sa kaniya.Hindi niya maiwasan ang magisip ng masama sa lalaki .Dati rati naman Kasi nakakapaglaan pa ito ng oras kahit pa gaano ito kabusy.

Sana lang ay hindi tama ang hinala niya na may babae na ito doon.Syempre di ba hindi naman iyon malabo dahil magkalayo nga kami.Bilang lalaki may pangangailangan siya na hindi niya makukuha sa akin dahil nga magkalayo kami.

Naglandasan ang mga luha sa pisnge ni Kathleen dahil sa isiping iyon.Hindi pa naman nangyayari ay sobrang sakit na niyon para sa kaniya paano nga kung totoong mangyari iyon..Tinitiyak nito na hindi niya iyon kakayanin.