Avcı, sabah Fatih'le birlikte gittileri ıssız sokakta ilerliyordu. 100 metrede bir kendisine bile zor yeten titrek bir sokak lambasının aydınlattığı kuytu köşelerde tinerciler, evsizler, şarapçılar ve daha niceleri yer alıyordu. Avcı, ne zaman halinden memnun hissetmese sokağa iner, bu insanları görebileceği kuytu semtlere giderdi. Herkes, onun bunu, o insanlara acıyarak kendi haline şükretmek için yaptığını düşünse de Avcı bunu yalnızca amaçlarına tutunmak için yapıyordu. Avcı'ya göre, bu hayatta bir insanın kendisini kaybetmesinin tek bir sebebi olabilirdi. Amaçsızlık.. Ayrıca Avcı, her şehrin en kalabalık sokaklarında bile birilerini bulmanın en iyi yolunun, sokakta yaşayan bu insanlardan geçtiğini de çok iyi biliyordu. Her biriyle her zaman arasını iyi tutmaya özen gösterirdi. Kendisin
