บทที่ 33 ลูกสาวสุดที่รัก (2)
ปัจจุบัน
แบรี่เดินตรงเข้าหาวาสนาที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของสวนข้างโบสถ์ ใบหน้าซีดเซียวคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนเก่า ชายสูงวัยเดินเข้าหาพร้อมทั้งช่วยประคองร่างผอมบางให้นั่งลง
และนั่นก็เป็นอีกเหตุการณ์ที่อยู่ในสายตาของอเล็กซ์ เขาเขยิบเข้าใกล้เพื่อที่จะได้ฟังสิ่งที่คนทั้งคู่จะพูดคุยกันได้ชัดขึ้น
“ผมรู้ว่าคุณกำลังป่วย”
“ขอบคุณนะคะแบรี่ แต่ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณทิ้งฉันไว้ตรงนี้เถอะ ใครมาเห็นเข้ามันจะไม่เหมาะสม”
ใบหน้าซีดเซียวเงยขึ้น หล่อนกวาดสายตาไปรอบ ๆ ใบหน้าคมสันของคนตรงหน้า มันนานจนเริ่มเลอะเลือนที่หล่อนไม่ได้เห็นใบหน้าของชายคนนี้ในระยะประชิดขนาดนี้ สองมือเหี่ยวเล็กประสานจับไว้แน่น เพื่อไม่ให้เผลอยกขึ้นสัมผัสตัวของเขา วาสนาในตอนนี้เธอแสดงอาการอ่อนแอออกมาอย่างเห็นได้ชัด และแบรี่ยังเป็นคนคนเดียวที่เธอไม่เคยแสร้งทำว่ายังสบายดี หล่อนอ่อนแอ พ่ายแพ้ ต่อหน้าเขาได้
