บทที่ 34 คู่สะใภ้
ดวงตาเหม่อลอยของเบลล่ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เธอไม่รู้ว่ารถแท็กซี่จะไปหยุดที่ตรงไหน รู้เพียงแค่ว่าเธออยากไปให้ไกลจากที่นี่ ไปให้ไกลจากคนใจร้าย น้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าไหลอาบสองแก้มไม่ขาดสายอย่างไม่อาย เสียงสะอื้นเบา ๆ พานให้คนขับรู้สึกเศร้าไปด้วย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็ตาม
เบลล่ารู้สึกตัวอีกทีว่ารถที่เธอนั่งมาหยุดวิ่งลง ก็ในตอนที่มันกำลังติดไฟแดงที่สี่แยกหนึ่ง แยกที่ทางซ้ายคือทางไปบ้านที่เธออยู่อาศัยมาทั้งชีวิต แยกที่ทางขวาคือทางไปตึกสมาคมของคนที่เกือบจะได้เป็นสามีของเธอ มือเรียวเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มอีกครั้ง ใบหน้าหม่นเอียงมองซ้ายทีขวาที และนั่นทำให้ใครบางคนที่อยู่บนรถอีกคันมองเข้ามาเห็นเธอ
ลูกสาวของประธานสภาสูง คนเมืองนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเธอ
“นั่นมัน..เบลล่า ชอย น้องสะใภ้ของคุณนี่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้เธอควรอยู่ที่โบสถ์กับน้องชายของคุณไม่ใช่เหรอ
