Sinag Ng Pag-ibig

Kabanata IX: Pahingi

Sina Simeon

            HAPON, hindi na ako tumungo pa sa ibang lugar at mabilis akong umuwi dahil sasamahan ko si nanay na humingi ng tulong kay Kapitan. Nahihiya ata siya pero pinilit ko lang dahil kailangan namin ng kamay na makakapitan ngayon. Kasama namin sa aming misyon si tito Juanito, isa sa mga nakasaksi ng pangyayari.

 Palubog na ang araw. Hindi naman kalayuan ang aming pupuntahan mula sa aming tahanan. Malalakad lang ito. Kahit malayo, wala kaming magagawa kung hindi maglakad- wala kaming perang pamasahe.

            Nang makarating kami roon, bumungad sa amin ang balingkinitang sekretarya ni Kapitan. Naka-suot siya ng maikling shorts at pink na sleeveless. Para namang hindi siya nagtatrabaho. Tantya ko, para siyang isang haliparot sa kanto na naghahanap ng kaniyang prey. Biro lang.

            “Oh, magandang gabi! Ano ang sadya niyo sa tanggpan ng ating magiting na kapitan?” masayang bungad nito sa amin. Nakatayo siya ngayon sa pinto ng barangay hall na naka-pamewang.

            “Maricar, nand’yan ba si kapitan Ignacio?” tanong ni mama rito. Napansin ko na bagong pintura ang barangay hall. Bagong bihis ang mga dingding nito. Berde, iyan ang kulay ng mga kaanib ni kapitan sa pulitika. Hindi ko alam kung kailan ito nabago. Siguro ay sinabay sa fiesta. Ngayon lang kasi ulit ako nakarating dito.

            “Ah… magsipasok muna kayo sa loob,” anyaya nito sa amin. Pansin ko ang mga ilap na tingin ni ms. Maricar kay tito. Nais niya pa atang gawing pain ang tito ko.

            Pumasok kami sa loob. Naupo kami sa malambot na sofa. Malamig ang loob ng barangay  hall dahil may aircon sa loob. Kahit wala kaming ganito sa bahay, hindi na bago sa akin ito dahil mayroong air-conditioned room sa unibersidad, maging sa cafeteria and bahay tahanan ng mga librong babasahin.

            “Baka ginawin po kayo riyan, hehe,” biro ko sa dalawang kasama ko nang sumaya naman ang kanilang mga mukha. Kahit alam kong tanggap na nila ang nangyari. Naiwan pa rin ang bakas nito na humadlang sa kanilang dalisay na pag-ngiti.

            “Oo nga Sina. Ang lamig ng aircon sa balat,” sagot ni tito Juanito.

            “Hinahanap niyo kamo si Kapitan tama ba?” tanong muli ni ms. Maricar.

            “Siya nga po…”

            “Eh ano bang sadya niyo? Wala kasi siya rito ngayon, nasa pagpupulong. Iwanan niyo nalang ang mensahe niyo sa akin at ako na ang bahalang magparating nito sa kaniya,” hayag ni ate Maricar.

            No timing naman ang pagpunta namin. Nagmadali pa naman akong maka-uwi galing sa school. Wala na naman pala si Kapitan. Sabagay, busy nga pala siya.

            “Sayang naman ho…” bigkas ni nanay. Tumingin ako sa kaniya at hinawakan ito sa kamay.

            “Balik nalang po tayo sa ibang araw, nay.”

            “Oo nga, ditse. Tama si Sina,” hayag naman ni tito. Nakatingin lang sa amin si Ms. Maricar pati na rin ang dalawang tanod na nakaupo sa gilid. Tahimik lang silang dalawa at mga walang kibo.

            “Maaari niyong sabihin sa akin ang nangyari, sasabihin ko naman kay Kapitan ang lahat ng inyong sasabihin,” wika muli ng sekretarya.

            “Manghihingi sana kami ng kaunting tulong…”

“Manghihingi kayo ng tulong, because?” Pagpapahinto nito sa pagsasalita ni Nanay.

            “Nasira po kasi ang palayan namin Ms. Maricar…”

            “Oh, nasira ang palayan niyo, because?”

            Krung-krung ba siya? Si kapitan, kukuha nalang ng sekretarya parang may tililing pa ata ang isang ito.  

            “Hindi namin alam Maricar kung sino ang may gawa,” paliwanag ni tito.

            “Paanong sira ba ang nangyari? Na peste? Nabagyo o nagtampo?” tanong nito at bumaling sa mga kasama niyang tanod, “bumagyo ba kagabi? Parang hindi naman no?”

            “Hindi Maricar, ang init nga kagabi. Pawisan nga ako.” Hayag ng manong na nakasuot ng pantalon na punit-unit, desenyo iyon. Malaki ang katawan nito at mahaba ang buhok.

            “Sa tingin namin, tao ang nasa likod nito,” wika ni mama.

            “Tao? Sino namang siraulong tao ang gagawa noon?” tanong nito.

            “Hindi rin po namin alam ms. Maricar,” hayag ko. Ano ba iyan. Hindi naman kami CCTV para malaman kung sino ang gumawa.

            “Kaya nga kami naririto Maricar, kung puwede sana paimbistigahan ni Kapitan sa mga tanod niya ang pangyayari. Mukhang hindi na ligtas sa barangay natin. Kapuwa magkababaryo, nag-aargabyado,” hayag ng tiyuhin ko.

            “Ah… parang gusto mong ipahiwatig na pangit ang pamamahal ni Kapitan ganoon ba? Nasuwail ang mga tao sa barangay?” Biglang nairita si Ms. Maricar sa binanggit ni tito. Mataas lang talaga ang boses ni tito minsan. Baka minasama niya.

            “A-ah, ms. Maricar. Hindi po ganoon ang ibig sabihin ni tito. Normal lang po ang tono ng pananalita niya…”

            “Hindi e… kayo na nga lang ang nanghihingi ng tulong parang kayo pa ang nagmamalaki riyan!” Tumaas ang tono ng pananalita niya at tumalikod sa amin.

            “Ms. Maricar, nagkamali ata kayo ng hinuha sa binanggit ko.” Lumapit si tito rito. Hinawakan niya ang tumalikod na sekretarya. Maharan ang pagkakahawak ng malaki at maugat na kamay ni tito sa manikis na braso ng sekretarya.

            “Bitiwan mo ako Juanito! Matagal na tayong tapos!” wika ni ms. Maricar kay tito. Nagulantang ako sa winika nito. Ano ang sinasabi niya? May nakaraang relasyon ba silang dalawa? Oo, makisig ang tito ko. Alam ko na noong kabataan niya, maraming mga babae ang nahumaling sa kaniya. Isa kaya ang sekretarya rito?

            “Alam ko naman iyon, Maricar. Hindi mo pa rin ba nakakalimutan iyon?” malumay na wika ni tito.

            “Nay, anong nangyayari sa kanila?” tanong ko sa ina ko, nanonood lang din siya. Hindi siya sumagot sa akin.

            “Paano ko makakalimutan ang pag-iwan mo sa akin!? Ang mga pangako mong napako at hindi tinupad!?”

            Hindi na gulat ang dalawang tanod. Alam siguro nila ang nakaraan ng dalawang ito. Anong alam niyong lahat na hindi ko alam?

            “Sige… salamat…” Tumalikod na si tito rito nang nakayuko at humarap sa amin.

            “Gusto kong makita kung ano ang nangyari sa palayan! Dalhin niyo ako roon upang mai-report ko kay Kapitan ang buong pangyayari!” saad ni Ms. Maricar. Sakto naman, pagkasabi niya nito ay bumukas ang pintuan ng barangay hall at pumasok sa loob si Xian.

            “Maricar, gimme the keys of the farm,” ang utos nito.

            NAKARAANG GABI, mayroong inumang nagaganap. Salo-salo matapos ang ginanap na fiesta. Tila walang kasawaan ang mga lalaking ito sa pagpupurga ng mga alak sa kanilang sikmura. Alak ang nagbibigay sa kanila ng sigla, tila ito na ang sentro ng kanilang buhay. May kasama sila ngayon na isang binabae. Malapit nang ang alas-dose ng umaga ngunit sila ay tila hindi pa rin tinatamaan ng espiritu nang kalasingan.

            “Tagay pa!” wika ng isang lalaki na malaki ang pangangatawan, at balbasarado ngunit mayka-kisigang taglay. Nakakapit ang binabae sa mga braso nito at kanina pa hinihimas ang maselang katawan ng lalaki. Gustong-gusto naman ng lalaki ang ginawa nito kaya walang pagtutol na makukuha sa kaniya.

            “Hmmm… tagay pa!” sagot ng binabae. May tama na siya ng alak ngayon ngunit hindi pa naman mataas ang level upang hindi niya malaman ang nagaganap. Lima sila, kagaya nang nabanggit ay puro sila mga kalalakihan. Ngayon niya lang nakasama ang mga lalaking ito. Mahal niya rin ang pag-inom kaya hindi siya nakatanggi nang alukin ng mga lalaki. Sumama na siya, isa pa, matitipuno ang mga kalalakihan. Hindi nga lang super, pero keri na.

            “Mamaya, patay ka sa akin!” saad ng lalaki sa binabae. Pinalo nito ang pisngi ng pang-upo ng binabae na nakadungaw sa gilid ng upuan.

            “Aws… ang naughty mo talaga. Ikaw ang humanda sa akin mamaya.” Kinurot ng binabae ang braso ng lalaki at inamoy pa ito. “Ang fresh, oh!”

            Maya-maya, may biglang tumawag sa cellphone ng isang lalaking naka-suot na itim na damit. Maaliwalas ang mukha nito ngunit mahaba ang kaniyang kulot na buhok.

            “Oh, sige boss! Papunta na kami,” sagot nito sa telepono. Narinig iyon ng binabae ngunit pinagkibit balikat niya nalang ito dahil hindi niya naman alam kung sino ang kausap ng lalaki. Ang mahalaga sa kaniya ngayon gabi, mayroon siyang booking. Mukhang mawawarak ang puwerta niya ngayon. Libre pa, mukhang walang bayad.

            “Paano ba iyan. Mauna na kami, kayo na bahala magtaob ng mga alak!” wika ng lalaking sumagot sa telepono. Alam ng tatlong kasama niya ang gagawin kaya tumayo na rin ang mga ito at umalis na.

            “Ay, isa lang pala ang awra ko ngayon,” nalulungkot na wika ng binabae.

            “Saan gora ng mga kasama mong mukhang bayawak!?” tanong nito sa lalaking yapos-yapos niya ang braso.

            “May pag-uutos sa kanila si boss. Hindi na ako sumama. Luluwas na kasi ako sa Manila bukas. Nag-enjoy nalang ako ngayon,” hayag ng lalaki.

            “Kaya naman pala ang hot-hot mo! Manila boy ka pala!” wika ng binabae. Hinawakan niya ang harapan ng lalaki. Sa puntong ito, mabilis silang nakaramdam ng init sa katawan.

            “Huwag tayo rito.” Humiwalay sa mainit na halikan ang lalaki at nag-aya ng ibang puwestong pagdadausan  nila ng init ng katawan.

            Nagpunta sila sa tubuhan, malapit sa taniman ng palay. Agad na hibuhad ng binabae ang maong na salawal ng lalaki. Hindi pa man nito natatanggal ang brief ay nanlaki na ang mga mata niya sa laki ng kargada ng lalaki.

            “Mahal na Cassiopea, gabayan mo ho ang aking puwerta!” bigkas nito sa isipin niya.

            “Subo mo, tigas na tigas na ako! Kanina mo pa himi-himas himas iyan!” mainit na utos ng lalaki. Hindi na nakapagpigil ang binabae at tinggal na nito ang brief ng lalaki at binaba lamang hanggang tuhod.

            Walang makakakita sa ginagawa nila ngayon. Madilim ang paligid, at tahimik. Ang mga tunog na maririnig lamang ay gawa ng mga insekto, paglabas masok ng laman sa bibig na matubig, hugit sa lahat, ang mga halinghing na pinakawalan ng lalaki.

            “T-tang-ina! Ang sarap mong luminis ng tubo! A-ah…. Sanay na sanay ka na sa gawaing iyan!” Ungol ng lalaki. Niluslos niya ang mataba niyang p*********i sa mainit at masikip na bibig ng binabaeg nagpapaligaya sa kaniya ngayon. Hawak-hawak niya ang ulo ng binabae, iniisip niya na ito ay tunay na lagusan ng isang babae.

            Lumipas ang ilang minuto… tumigil ang lalaki. Gusto niya pa ng ibang gawain. Hindi siya mukuntento kung hindi siya makakapasok sa mainit at masikip na lagusan.

            “Tuwad!” Matigas na utos nito sa binabae.

            “Wai-wait… I am hesitant. Kaya ko ba iyan?” Alin-langan ng binabae. Hindi niya nasabi sa lalaki na ito ang unang beses niyang matitira sa puwerta. Matagal na siyang naglilinis ng mga tubo ng kalalakihan pero  hindi pa siya nakikipag-digmaan sa kaniyang lagusan.

            “Tang-ina ka. Ngayon ka pa ba aarte!? Gustong-gusto mo nga ito. Tuwad na, sasapakin kita riyan!”  Inis na utos muli ng lalaki. Ayaw niyang nabibitin siya, tunay nga naman na masakit ito sa puson.

            “Ah-ahh ayoko!” tanggi ng Binabae. Akmang aalis na siya ngunit hinila siya ng lalaki at bigla siya nitong hinalikan. Impit ang halik ng lalaki, malakas ang bisig nito kung kaya’t hindi makawala ang binabae sa bisig ng lalaki.

            “Tutuwad ka ba? O babaliin ko iyang mga buto mo!?” Pananakot nito.

            “Ito na nga ‘di ba? Gusto ko naman…” pagsuko ni Kalay. Naisip niya, wala naman sigurong mawawala sa kaniya kung susubukan niya. Pumasok din ang kuryosidad sa kaniyang isip.

            Handa na siya.

            ‘Mabuti nalang at nakapag-jinis akis ng pekpekertut ko!’ ani ng binabae sa isip niya. Tumuwad na siya. Mabilis ang mga susunod na pangyayari. Naramdaman nalang niya ang pagpasok ng malaking laman sa kaniyang sisidlan ng erna.

            Tumagal ng ilang minuto ang pangyayari… ang hapdi ay unti-unting napalitan ng sarap at kakaibang sensasyon.

            “Tang-inaaaaaa! Isa kang putang gala! Ayan naaa. Gago ka!” hiyaw ng lalaki at bumulwak ang mga katas nito sa loob ng binababae. Mayari ito, ay inabutan ng lalaki ang binabae ng limang daang piso at umalis na upang bumalik sa kaniyang apartment. Kailangan na niyang mamahinga dahil maaga ang luwas niya bukas.

            Naramdaman ng binabae ang pagkapunit sa lagusan niya. Dumugo iyon, pero hindi siya nalungkot dahil nagka-pera pa siya. Na-sweetan siya sa ginawa ng lalaki. Nahihirapan man, pinilit niyang maglakad upang maka-uwi sa kanila. Sa kamasaang palad, napatid siya sa isang siit na nakahalang sa daan, at napasubsob niya. Nagtamo siya ng galos sa noo. Nang makatayo siya, narinig niya ang ugong ng sasakyan sa piligid. Tinanaw niya ito.

            ‘Lasing siguro ang driver ng sasakyan. Sa gitna pa talaga ng bukid na naisipang mag explore kineme. Bahala kayo riyan. I am tired. Uuwi na ako!’ wika nito sa sarili at hindi na pinansin ang sasakyan kung ano ang ginagawa nito.