Tiningala ko si Hereneyo at sumiksik ako sakanya ng makilala ko ang boses ng aking ama sa labas ng sasakyan. Ang luha ko ay walang humpay na namang tumulo. Naramdaman ko ang higpit ng kanyang yakap sa akin at dahan-dahang pagkilos.
Dahan-dahan itong tumalon pababa sa sasakyan saka ako inalalayang bumaba. Ginaya ko lamang ang kanyang pagyuko habang kami ay tumatakbo pasuot sa mga puno at talahib sa gilid ng daan. Nakakahangang nakaisip agad ito ng paraan upang kami ay makatakas.
Nang hindi na namin marinig ang mga boses ay saka kami tumakbo sa kagubatan. Sa pangalawang pagkakataon sa araw na iyon ay nakatakas kaming muli kina Itay.
Sa ilalim ng malaking puno, doon kami nagpahinga. Pahingang puno ng pangako. Napaidlip pa ako roon dahil sa magkahalong gutom at pagod na naramdaman.
Talaara
