Backlash
972 Words
ESTÉE POINT OF VIEW
Akala ko pagkatapos ng proposal, magiging parang fairy tale na lahat.
I was wrong.
Hindi pa man natutuyo ang kilig sa labi ko mula sa halik ni Alec nung gabing ‘yon, kinabukasan ay gising na agad ako sa masakit na katotohanan—hindi lahat masaya sa pag-iibigan namin. Lalo na ang mga taong may apelyidong Monteverde.
“Estée, check mo ‘tong article oh,” bulong sa akin ni Rica, co-teacher ko, sabay abot ng phone.
Nasa faculty lounge kami noon, at kahit tanghalian, gutom agad akong napalitan ng kaba. Doon sa screen ng phone niya, naka-flash ang headline:
“Billionaire Heir Alec Monteverde Engaged to Public School Teacher: A Scandal or True Love?”
Kasunod nu’n, may isang blurred photo namin ni Alec—halatang kuha mula sa malayo nung gabi ng proposal sa ilalim ng bituin. Napakagat ako ng labi habang binabasa ang comment section.
“Ang babaeng ‘yan lang habol ay pera, halata naman.”
“Monteverde family deserves better than a school teacher.”
“Tsk. Trapo move ni Alec. Mukhang publicity lang ‘to.”
Napapikit ako.
“Sino nagkalat niyan?” tanong ko kay Rica, pilit tinatago ang nangingilid na luha.
“Ewan, pero mukhang galing sa circle ng Monteverde. May source daw close to the family.”
Napatayo ako agad, hindi para mag-arte, kundi dahil parang hindi ako makahinga.
Hindi ako handa sa ganito.
Hindi ako artista. Hindi ako sanay sa intriga. At lalo akong hindi sanay na tawagin akong mang-aagaw o gold digger sa harap ng buong internet.
Ang mas masakit? Ang ibang guro, nag-uusap-usap na. Hindi lahat supportive. Yung mga dating ngumingiti sa’kin, biglang nagiging mailap. May narinig pa akong isang co-teacher na nagsabi, “Ang galing ni Estée, ah. Teacher lang pero nakabingwit ng CEO.”
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o masasaktan.
Pero pinakanakakabigla? Nang tumawag ang principal.
“Miss Laxamana,” simula ni Ma’am Rosario habang nakakunot ang noo. “You know we respect your personal life. But this… news, it’s becoming a distraction in the school environment.”
Nanlambot ang tuhod ko.
“Ma’am, hindi ko po intensyong—”
“I know, I know. But please keep a low profile. We don’t want parents thinking we’re endorsing celebrity-like behavior from our faculty.”
Celebrity-like?
Isa lang naman akong babaeng umibig. Wala naman akong ginawang masama.
Pag-uwi ko sa bahay, hindi ko na napigilan. Umiyak na lang ako habang nakatapat sa electric fan, parang may pelikula sa harap ng buhay ko.
Nag-ring ang phone ko. Si Alec.
“Hey,” sabi niya, bahagyang paos ang boses. “Are you okay? I just saw the articles.”
“Do I look okay to you?” umiiyak akong sagot.
“Shhh. Love, I’m sorry. Hindi kita agad nabantayan. I should’ve prepared for this. Ang dami ko kasing inayos today, press release, meetings…”
“Alec, hindi ko kaya ‘to.”
“Kaya mo ‘to. Estee, we knew this would happen. But we’re in this together, right?”
“Hindi lang ako ang nasasaktan. Pati trabaho ko, pati reputation ko. Para bang... parang wala akong karapatang mahalin ka dahil lang sa propesyon ko.”
Bigla siyang natahimik sa kabilang linya. Then he whispered:
“I’ll take care of this. Magtiwala ka lang sa’kin.”
Noong gabing ‘yon, hindi ako mapakali. Lumabas ako ng bahay at naglakad-lakad lang sa may kalsada, hawak ‘yung engagement ring sa bulsa. I turned it over and over in my hand, tanong ng tanong sa sarili:
“Tama pa ba ‘to? Kaya ko pa ba?”
Kinabukasan, gulat na gulat ako nang biglang humarurot ang isang matte black car sa harap ng bahay namin.
Bumaba si Alec.
Pero hindi lang siya. Sa kabilang pintuan, lumabas si Mrs. Clarisse Monteverde—ang ina niyang minsan nang tumingin sa akin na parang isa akong alikabok sa sapatos niya.
Napaatras ako.
“Ano ‘to?” mahina pero matigas ang boses ko.
“Gusto ko lang makausap ka,” sabi ni Mrs. Monteverde, naka-sunglasses kahit hindi maaraw. “Privately.”
Alec held my hand, nag-aalangan. “You don’t have to talk to her if you don’t want to.”
Pero ngumiti ako ng pilit. “Hindi. Harapin ko ‘to.”
Pumasok kami sa bahay. Tahimik. Seryoso.
“I’ll go straight to the point,” panimula ni Mrs. Monteverde. “I don’t approve of this engagement.”
“Alam ko po.”
“You are not fit to be a Monteverde. You don’t have the pedigree, the background, or the standing.”
Tinulungan akong sumiklab ng dugo. Pero nanatili akong kalmado. “Pero mahal ko po ang anak n’yo.”
“Love fades. Wealth lasts.”
Tumayo na ako. “With all due respect, ma’am, kung tunay kayong ina—dapat ang mahalaga sa inyo ay ang kaligayahan ng anak niyo. Hindi ang reputasyon n’yo.”
Biglang pumasok si Alec, halatang galit. “Enough, Mom.”
“Alec—”
“I said enough! You had no right to come here and humiliate Estée again!”
Tahimik kaming tatlo. Hanggang sa siya na mismo ang sumara ng usapan.
“I love her. I’m going to marry her—with or without your blessing. And I hope one day, when you're ready to accept that, nandito pa rin kami."
Umalis ang ina niya na hindi man lang nagpaalam. Pero sa puso ko, alam kong hindi pa tapos ang giyera.
Pagkalabas nila, tumingin ako kay Alec. “Sigurado ka pa rin ba?”
Mas mahigpit ang hawak niya sa kamay ko.
“Sigurado akong ikaw ang gusto kong makasama. No matter how hard it gets.”
At doon, sa gitna ng lahat ng gulo, isang bagay ang mas malinaw pa sa kahit anong headline:
Hindi ako susuko. Hindi kami susuko.
- Writer
