Running Away and Got Married
1186 Words
ESTÉE POINT OF VIEW
Pagkatapos ng bangungot na sunod-sunod na intriga, panglalait, at pananakit ng damdamin, akala ko’y matutuyo na ang pagmamahal ko. Pero may isang bagay na mas malakas kaysa sa sakit ang paninindigan ni Alec.
At isang umagang abot-langit pa rin ang antok ko, may kumatok sa gate ng bahay namin.
Pagbukas ko, halos malaglag ang cellphone ko.
Si Alec. Nakasuot ng simple pero preskong button-down polo, nakangiti, may hawak na dalawang bag at… isang bulaklak na nilaglag yata sa gilid ng daan.
“Pack your bags, Miss Laxamana,” he said, breathless. “Tatakbo tayo.”
“Ha?!”
“Secret. Pero may mission tayo. Basta sumama ka na lang.”
“Baliw ka ba? Paano ‘yung—”
“Wala munang tanong. Trust me. I have a plan.”
At kahit ilang segundo lang akong nag-isip, alam kong matagal na akong may sagot.
“O sige. Bigyan mo lang ako ng fifteen minutes.”
Tumakbo ako paakyat na parang grade one student na excited mag-field trip. Siniksik ko sa backpack ang isang simpleng dress, flats, extra damit, charger, at syempre, lipstick—baka ‘di na ako makauwi. Iniwan ko lang ng note si Mama: “Don’t worry, safe ako. Kailangan ko lang sumaglit sandali.”
Pagbalik ko sa labas, si Alec ay nakasandal sa kotse niyang hindi mukhang bilyonaryo-mode. Mukhang pang-‘layas’ talaga. Mukhang… panakip-butas sa malaking mundo.
"Ready?" he asked.
"Let’s go," sabi ko, habang iniikot ko ang mata ko. “San nga ba tayo pupunta?”
“Secret nga, ‘di ba? Pero hint may pari.”
“Wait, WHAT?!”
Tumawa siya. “Oops. Secret wedding reveal! Sorry, hindi ako magaling sa surprises.”
Hindi ako naka-imik.
Nanigas ang dila ko, parang may kanin sa lalamunan na hindi ko malunok.
“Estee?” tanong niya, habang pa-kamot ng batok. “Joke lang ‘yun kung ‘di ka ready. Wala akong planong pilitin ka—”
“Hindi… hindi ‘yon,” bulong ko. “Just… wow. Ikakasal tayo?”
Ngumiti siya. “If you’ll have me.”
At sa gitna ng highway habang humaharurot kami pa-norte, ako lang yata ang bride na nakangiti habang yakap ang tote bag kong may laman na notebook, isang kutsara, at konting pera sa alkansya.
Wala kaming entourage.
Walang wedding planner.
Walang puting gown na may laylayan.
Pero meron kaming hangin sa mukha, bintana ng kotse na nakababa, at mata naming parehong puno ng sigla.
Pagdating namin sa maliit na bayan ng Taal, Batangas, huminto kami sa isang chapel na parang kwento sa lumang pelikula—puting pader, may bell tower na may kalawang, at mga bulaklak na palibot ng gate.
“Here?” tanong ko, habol ang hininga.
“Here,” sabi ni Alec.
Sumalubong sa amin ang matandang pari na tinawag niyang Father Benny. “Kayo ‘yung sinabihan ni Alec, ‘no? Aba’y love na love ka pala nito, hija. Halika’t papasukin ko na kayo.”
“P-pano niyo po nalaman?” tanong ko, kinakabahan.
“Matagal ko nang kakilala ‘tong binatang ‘to. Likas na matigas ang ulo pero pag nagmahal, parang kabayo. Hindi mo mapipigil.”
Natawa si Alec. “Thanks, Father. I think?”
Sa loob ng chapel, tahimik. Wala kaming saksi kundi si Father Benny at ang pilyang kasambahay na si Aling Tuding na sinama ni Father para lang may testigo.
“Ano, handa na ba kayo?” tanong ni Father habang inaayos ang pages ng Bibliya niya.
Tahimik akong tumango.
“Hindi ko dala wedding vows,” bulong ko kay Alec.
“Okay lang ‘yan,” sabi niya. “Sabihin mo na lang ‘yung totoo.”
Napahinga ako ng malalim.
Then I looked at him—this man, this crazy, loyal man who found me in the middle of my small life and turned everything upside down.
“Sa dami ng taong hindi naniwala sa akin, sa dami ng araw na akala ko, hindi ako karapat-dapat sa kahit anong espesyal… dumating ka,” bulong ko habang umiiyak. “At ngayong nandito tayo, Alec, hindi ko na kailangang magtago sa likod ng kahon ng tsinelas sa faculty room o sa jeep na masikip. Ikaw ang pahinga ko. Ikaw ang tahanan ko.”
Alec was speechless for a second. Then he laughed gently, wiping his own tears.
“Teka, grabe ka. Naiyak ako agad. Ako pa naman dapat ‘yung macho rito.”
He cleared his throat. “Estee, mula pa noong nakita kita sa park, nung simpleng babaeng naglalaro sa mga bata, alam ko na. That day, I told myself: ‘That’s her. That’s the woman I’m going to fall in love with.’”
“Ngayon, hawak ko ang kamay mo. Walang pamilyang papagitna. Walang kamera. Walang kwentang opinyon ng mga hindi nakakaintindi. Ikaw lang. Ako lang. At ang panata kong mamahalin ka, kahit paulit-ulit pa tayong pagsarhan ng mundo.”
“Forever sounds good,” bulong ko.
“Better than any press release,” he smiled.
Father Benny cleared his throat. “Ahem. Ikakasal pa ba kayo o mag-eenjoy lang kayo sa exchange of emotions niyo?”
Natawa kami pareho.
And then it happened.
I became Estée Monteverde.
Sa gitna ng isang chapel na wala ni kahit isang bisita, isang entourage, o mamahaling gown, napatunayan ko na hindi kailangan ng engrandeng seremonya para maging wagas ang kasal.
Ang kailangan lang, dalawang pusong buo ang paninindigan.
Pagkatapos ng kasal, kumain kami sa isang maliit na karinderia malapit sa simbahan.
“Porkchop?” tanong niya habang iniaabot ang ulam.
“Pag-asawa mo na ako. Ako dapat na naghahain.”
“Naks,” sabi niya. “Pero sige, ikaw na rin magbayad.”
Napatawa ako. “Loko!”
Doon sa ilalim ng ilaw ng fluorescent lamp, habang nakaupo kami sa plastic na upuan, kinain namin ang unang hapunan bilang mag-asawa. At alam mo ba?
Ito na yata ang pinakamasarap na porkchop sa buong buhay ko.
Sa gabing ‘yon, nag-check in kami sa maliit na inn.
Dalawang kama lang ang meron.
Pero bago pa man ako mag-isip ng kung anu-ano, umupo si Alec sa gilid ng kama at tinitigan ako ng seryoso.
“Estee,” simula niya.
“Hm?”
“Hindi ako nagpakasal sa’yo para lang takasan ang pamilya ko. Ginawa ko ‘to kasi sigurado ako sa’yo.”
Ngumiti ako. “Alam ko. At hindi rin ako sumama sa’yo dahil lang sa kilig. Sumama ako kasi alam kong kaya mo akong ipaglaban.”
Lumapit siya sa akin, dahan-dahang hinawakan ang pisngi ko.
“You are my home now.”
At sa unang gabi ng pagiging mag-asawa namin, wala munang halikan na masyadong daring o iyakan sa kama. Tumabi lang siya sa akin, hinawakan ang kamay ko sa ilalim ng kumot, at binulungan ako ng, “I love you.”
Ngayon ko lang naramdaman kung gaano kasarap matulog sa tahimik na kwarto, malayo sa ingay ng mundo, at malapit sa taong hindi ako pinili dahil sa ganda ko, o dahil sa background ko.
Pinili niya ako.
At pinili ko rin siyang mahalin—kahit ilang beses pa kaming tumakbo, basta’t magkasama.
- Writer
