Midnight Promises X Proposal
1287 Words
ESTEE POINT OF VIEW
Hindi ko alam kung paano ako napunta rito — nakaupo sa harap ng bonfire, suot ang simpleng dress na binili lang namin sa ukay noong isang buwan, habang nakatingin sa langit na puno ng bituin.
Tahimik ang paligid. Tahimik si Alec. At tahimik din ang puso ko — pero hindi dahil sa wala itong nararamdaman. Kabaligtaran.
Mula pa kaninang sinundo niya ako sa school, may iba na sa kilos niya. Parang may tinatago. Parang may gustong sabihin pero pinipigilan. Hindi siya ‘yung usual na madaldal na Alec na kinukulit ako habang nagmamaneho.
Napansin ko rin ‘yung piniling lugar — sa rooftop ng isang private resort, secluded, walang ibang tao. May lanterns, may fairy lights, at picnic setup sa gilid. Parang eksena sa movie.
“Hindi ka ba pagod?” tanong niya, sabay abot ng malamig na juice.
“Medyo. Pero worth it naman ‘to. Ang ganda rito, Alec.” Tumingala ako sa mga bituin.
“Parang hindi totoo.”
“Pero totoo,” sabi niya, tumabi sa akin. “Lahat ng ‘to, totoo. Kasi ikaw ang kasama ko.”
Napalingon ako. Nakangiti siya, pero iba ang ngiti niya ngayon. May lalim. May laman. Parang may hinog na desisyon sa likod nun.
“May gusto sana akong sabihin,” umpisa niya.
“Hmm?”
“Pero ‘di ko alam kung paano. Kasi... takot din akong baka hindi mo matanggap.”
Napakunot noo ako. “Alec, kung ito tungkol sa nanay mo ulit, please, okay lang. Naiintindihan ko. Hindi ko sila sinisisi.”
Umiling siya. “Hindi, Estee. It’s not about them. It’s about us.”
Nabigla ako nang bigla siyang tumayo, huminga ng malalim, tapos tumingin sa akin na para bang... para bang tinititigan niya ako sa huling pagkakataon.
“Ano ba—”
“Estee.”
Pigil hininga ko. Kasi sa tono pa lang ng boses niya, alam kong may mangyayaring hindi ko inaasahan.
Dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko. Sa ilalim ng liwanag ng mga bituin, kinuha niya ang maliit na kahon mula sa bulsa ng jacket niya. At bago pa man niya buksan iyon, parang huminto na ang mundo ko.
“Sa unang araw pa lang na nakita kita sa park na ‘yon, habang pinaglalaruan mo ‘yung mga bata, alam kong iba ka.”
Napasinghap ako. “Park?”
Tumango siya. “Oo. Hindi mo ako nakita, pero nakita kita. Sa simpleng ngiti mo, sa tawa mong parang musika — I felt peace. Something I never felt in my whole damn life.”
Unti-unting bumigat ang dibdib ko.
“I thought it was just admiration. Pero nung iniligtas kita sa school, doon ko na-realize, ikaw pala ‘yon. Ikaw ‘yung babae sa park. At mula noon... gusto na kitang hanapin, pero ikaw mismo ang dumating sa buhay ko, Estee.”
Binuksan niya ang kahon. Sobrang simple lang ng singsing — silver band na may maliit na bato. Hindi siya mukhang mamahalin, pero ramdam mo ang sincerity.
“Kaya ngayon, gusto kong sabihin sa’yo, hindi ko hahayaan mawala ka ulit.”
Nagpigil ako ng hininga.
“Will you marry me?”
Bumukas ang gripo ng luha ko. Walang abiso. Bigla. Sobrang bilis. Parang hindi pa rin totoo.
“W–what?” namamaos kong tanong.
“Hindi ito dahil sa awa, o dahil sa nangyari sa dinner. Hindi dahil gusto kong ipamukha sa kanila na kaya kong magdesisyon para sa sarili ko. Gusto lang kitang makasama. Simple as that.”
“Pero Alec, magkaibang mundo tayo…”
Tumayo siya, kinuha ang kamay ko, pinisil ito nang mahigpit.
“Then let me build a new world for us. One where you belong.”
Napahagulgol ako. Hindi ko kayang magsalita. Hindi ko kayang mag-isip. Basta ang alam ko lang, tumatango ako. Umiiyak pero masaya. Walang mas poetic na salita — basta masaya ako.
“Yes,” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko. “Yes, Alec.”
Saka niya ako niyakap ng mahigpit. Parang ayaw na niya akong pakawalan.
Sa ilalim ng bituin, sa harap ng simpleng bonfire, sa piling ng lalaking kahit kailan hindi ko inakalang magiging akin — natupad ang isang pangarap na hindi ko man lang pinangarap.
Wala nang mas totoo pa sa gabing ito.
Wala nang mas tapat pa sa pangakong binitawan niya.
At wala nang mas mahalaga pa sa salitang binigkas namin sa isa’t isa — isang simpleng
"Oo."
Nang bumitaw siya sa pagkakayakap, marahan niyang hinaplos ang pisngi ko. Tinanggal niya ang luha sa gilid ng mata ko gamit ang hinlalaki niya habang nakangiti pa rin.
"Estee, hindi ko lang basta gustong pakasalan ka. Gusto kong buuin natin 'yung buhay na magkasama. Gusto kong kasama ka tuwing umaga—kahit makalat pa ‘yung buhok mo o may toothpaste ka sa pisngi. Gusto kong kasama ka sa lahat ng ordinaryo at sa lahat ng espesyal."
Napangiti ako sa gitna ng luha. “Eh ‘di paano ‘pag nagalit ako? O ‘pag pinaglilihian kita ng pancit canton tapos wala kang nabili?”
“Bibili ako kahit saan. Kahit umulan pa. Kahit alas dos ng madaling-araw,” sagot niya agad, may kasamang tawa.
“Eh kung mawalan tayo ng pera?” biro ko, pero may bahid ng totoo. Kasi alam kong kahit gaano siya kayaman ngayon, hindi ako sigurado kung kaya kong sabayan ang mundo niya.
“Then we’ll live simply. I can sell my company and build a sari-sari store with you.”
“Ang drama mo.”
“Totoo ‘yan! Tignan mo, magaling akong magbenta ng SkyFlakes at softdrinks.”
Napatawa na ako ng malakas. At doon ko naramdaman — hindi lang kilig. Hindi lang pagmamahal. Naroon ang seguridad. ‘Yung feeling na kahit anong mangyari, may karamay ka. May kapitan ka sa bagyo.
Luminga ako sa paligid, saka tumingin sa langit. “Ang dami kong pangarap noon, Alec. Pero halos lahat puro takot ang kapalit. Takot mawalan, takot masaktan. Lahat ‘yon parang gusto ko na lang kalimutan.”
“Then simulan natin ulit. Sabay. Isa-isa nating buuin ‘yung mga pangarap na hindi mo kailanman inakalang posible.”
Napakapit ako sa kamay niya. “Mahal mo ba talaga ako? Kahit teacher lang ako?”
Tumingin siya diretso sa mata ko, ‘yung tipong walang bahid ng biro, walang bahid ng duda.
“Mahal kita dahil ikaw si Estee. Hindi dahil sa propesyon mo, hindi dahil sa estado mo. Mahal kita kasi ikaw lang ang babaeng kahit wala kang ginagawa, parang andaming nangyayari sa puso ko.”
Bigla akong napatigil.
Hindi ako sanay sa ganitong klase ng pagmamahal. ‘Yung walang hinihinging kapalit. ‘Yung hindi nagsusukat ng halaga gamit ang pera o titulo. Pero narito siya, nakaluhod pa rin, hawak ang kamay ko, buong mundo niya parang ako lang.
"Pwede ba kitang halikan?" tanong niyang bigla, mahina ang boses, parang takot masabihan ng hindi.
“Baliw ka ba?” pero natatawa ako. “Kung hindi mo pa ‘ko hinalikan ngayon, ako na ang gagawa.”
At saka ko siya hinila paakyat, sabay yakap, sabay halik. Marahan. Mahaba. Hindi kagaya ng mga halik sa teleserye na punong-puno ng drama. Ito, puno ng pangako. Puno ng tiwala.
Sa likod ng isipan ko, alam kong hindi ito magiging madali. Alam kong marami pang darating na laban. Mga tao. Mga sitwasyon. Mga alaala na posibleng magbago sa takbo ng buhay namin. Pero ngayong gabi, dito sa ilalim ng kalangitan, sa init ng bonfire at lamig ng simoy ng hangin, may isang bagay akong sigurado:
Ito na ‘yon.
Ito na ang simula ng lahat.
Ang simula ng pagiging akin ni Alec Aragon.
At ang simula ng isang pagmamahalang kahit ilang ulan o unos, hindi basta-basta masisira.
- Writer
