ESTÉE POINT OF VIEW
Ramdam ko na. Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng aircon o dahil sa pawis sa batok ko pero buong katawan ko’y nanginginig habang binabagtas ng sakit ang kalamnan ko, mula puson pataas. Paulit-ulit. Parang alon na hindi natatapos. Sa bawat sigaw ko, pilit kong kinakapa ang kamay ni Yaya Maring. Hawak niya ako. Hindi niya ako iniiwan.
“Malapit na, Estée,” bulong niya, pilit pinapakalma ako habang pinupunasan ang noo ko. “Konting tiis na lang, anak. Konting-konti na lang.”
Pinilit kong ngumiti pero ang kirot ay masyadong matalim. Hindi ito tulad ng mga nakikita ko sa pelikula. Hindi ito madali. Para akong hinahati. Para akong kinakaladkad sa pagitan ng pag-asa at kamatayan. Gusto kong matulog, gusto kong mawala ang lahat ng ito pero alam kong hindi pwede. Kailangan ko
