Yeliz’in “Sibel oturuyor” deyişi boğazıma düğüm gibi oturdu. O an elimdeki kupayı sıkıca tutmaya çalıştım ama avuçlarım bir anda boşaldı. Seramik kupa yere düşüp yuvarlandı. İçindeki kahve yere yayıldı.
Yeliz birden yerinden kalktı, yanıma doğru eğildi. “İyi misin Başak?” dedi. Sesinde hafif bir telaş vardı.
Bakışlarımı yere indirdim, kahvenin zemine yayılışını izledim. Ellerim titriyordu ama saklamak istedim. “İyiyim… Elimden kaydı,” dedim. Sesim titremesin diye dudaklarımı birbirine bastırdım.
Yavaşça eğilip kupayı yerden aldım. Kahve önlüğüme kadar sıçramıştı. Bunu umursayacak hâlim kalmadı. Kupayı masanın yanına bıraktım, derin bir nefes alıp yerine oturdum.
Yeliz de yavaşça koltuğa geri oturdu. Bana hâlâ endişeyle bakıyordu. “Sen niye sordun ki o daireyi?” dedi.
Kendimi toparlama
