Kaşlarının arasındaki o derin çizgi gözümün tam önünde durdu. Bana doğru bir adım daha geldi. Omzum neredeyse kapıya değdi. Aramızdaki hava bir an ağırlaştı, nefesim ciğerime tam dolmadı.
“Sibel… akrabam,” dedi. Sanki bu kelimeyi ağzından çıkarırken bile içinde bir kıymık kırıldı. Sesinde tuhaf bir sabırsızlık vardı.
Gözlerimi kısarak baktım. Geri çekilmedim. Bir adım bile atmadım. “Gece yarısı ne işin vardı orada?” dedim. Sözlerim ağzımdan düşmedi, saplandı.
Turgay başını iki yana salladı, derin bir nefes verdi. Dişleri arasından sessizce bir ‘Hey Allahım…’ kaçırdı. Burnundan çıkan nefes öfke doluydu.
“Evet Turgay, cevap ver,” dedim. Sadece adını söyledim, rütbesini bilerek söylemedim. İçimden çıkan ses yılların içimde tuttuğu yankı gibiydi.
Bakışlarıma sert baktı. Gözleri bir an ben
