Gizli Evliliğn Sonu

"Kurtar... Kurtar beni..." Çisem, karşısındaki adamın koluna tutunmaya çalıştı ancak parmaklarındaki güç bile tükeniyordu. Dizlerinin bağı çözüldü, bedeni kontrolünden çıkarak öne doğru savruldu. Yere çarpacağını düşünürken güçlü kollar onu belinden yakaladı. Adamın üzerindeki temiz, ferah koku burnuna ulaştığında zihnini kavuran bulanıklık bir anlığına hafifler gibi oldu. "İlaç vermişler sana." Gökhan'ın sesi sakindi ancak yüzündeki ifade sertleşmişti. "Bunu kim yaptı?" Çisem cevap vermek istedi fakat dili damağına yapışmış gibiydi. Kelimeleri toparlayamadı. Bundan sonra yalnızca parçalar hâlinde ne olduğunu anlayabildi; Gökhan onu kucağına aldı, koridoru geçerek bir odaya götürdü ve yatağın üzerine dikkatlice bıraktı. "Çok sıcak..." Elbisesinin yakasını çekiştirirken serinleyen tenine rağmen içindeki dayanılmaz sıcaklık dinmiyordu. Gökhan hemen elini tuttu. "Çisem, yapma. Doktor çağırıyorum." Fakat Çisem artık onu doğru dürüst duyamıyordu. Bedeni ateşler içinde yanıyor, düşünceleri birbirine karışıyordu. Ellerini Gökhan'ın gömleğine götürüp düğmelerine uzandığında adam bileklerinden tuttu. "Çisem, bana bak. Benim kim olduğumu görüyor musun?" Bulanık görüşünün ortasında yüzü yavaş yavaş belirginleşti. Çisem birkaç saniye ona baktıktan sonra güçlükle konuşabildi. "Gökhan..." Dudaklarından titrek bir fısıltı döküldü. "Yardım et bana..." Gökhan'ın yüzündeki ifade değişti. Aradan üç yıl geçmişti. Çisem'in Demir'i seçtiği gün, bu kadına karşı içinde kalan ne varsa söküp attığına inanmıştı. Oysa şimdi onu bu hâlde karşısında görünce sandığı kadar kayıtsız olmadığını anlaması uzun sürmedi. "Ne söylediğinin farkında mısın?" Çisem artık soruyu anlayabilecek durumda değildi. Bildiği tek şey, bedenini kavuran o dayanılmaz histen kurtulmak istediğiydi. Gökhan'a tutunarak dudaklarına kapandığında adam birkaç saniye hareketsiz kaldı. Sonrasında ikisinin de geri dönemeyeceği o sınır ortadan kalktı. Sabah güneşi perdelerin arasından odaya sızarken Çisem gözlerini güçlükle açtı. Başındaki ağrı öylesine şiddetliydi ki birkaç saniye nerede olduğunu anlayamadı. Ardından bedenindeki sızı kendini hissettirdi. Üzerinde yalnızca ince bir çarşaf vardı; yerdeyse dün gece giydiği kıyafetler dağınık hâlde duruyordu. Oda ona ait değildi. Hafızası yavaş yavaş yerine geldi. Doğum günü kutlaması, Demir'in ihaneti, Lalezar'ın ona uzattığı kadeh ve ardından bedenini ele geçiren o dayanılmaz sıcaklık... Sonra Gökhan. Çisem bir anda doğrulmaya kalkınca bedenindeki rahatsızlık yüzünden olduğu yerde kaldı. Tam o sırada banyodan gelen su sesini fark etti. Gökhan hâlâ buradaydı. Telaşla etrafına bakıp kıyafetlerini aramaya başladı. Tek istediği, Gökhan banyodan çıkmadan giyinip buradan gitmekti. "Uyandın mı?" Ses banyo kapısından geldi. Çisem başını kaldırdığında Gökhan'ın beline yalnızca bir havlu sardığını gördü. Islak saçlarından süzülen su damlaları omuzlarından göğsüne doğru ilerliyordu. Bakışlarını hemen başka tarafa çevirdi. "Dün gece..." Nereden başlayacağını bilemedi. "Biz..." Gökhan yatağa doğru ilerlerken bakışları çarşafın üzerindeki küçük kırmızı lekeye takıldı. "Dün gece sana ilaç vermişlerdi. Oradan kaçarken bana rastladın. Doktor çağıracaktım ama sen pek izin vermedin." Çisem'in yüzüne bir anda sıcaklık yayıldı. Geceye dair görüntüler zihninde hâlâ bulanıktı ancak Gökhan'a nasıl tutunduğunu, onu bırakmadığını hatırlayacak kadarını biliyordu. Hatırladığı her ayrıntı utancını biraz daha artırıyordu. "Özür dilerim. Ben..." Yerdeki kıyafetlerine uzandı. "Hiçbir şey olmamış gibi davranabiliriz." Gökhan'ın eli aniden bileğine kapandı. "Bu kadar mı?" Çisem ona baktı. "Sevgilinle en yakın arkadaşın sana birlikte ihanet etmiş. Üstelik sana ilaç vermişler. Dün gece karşıma çıkmasaydın başına ne geleceği bile belli değildi." Gökhan'ın bakışları sertleşti. "Sen gerçekten hiçbir şey olmamış gibi davranıp gidecek misin?" "Başka ne yapabilirim?" Çisem bileğini kurtardı. Gece boyunca yaşadıklarının ağırlığı utancının üzerine çökerken sesi de giderek boğuklaştı. "Polise mi gideyim? Elimde ne var? Herkese kendi doğum günü kutlamamda ilaçlandığımı, sonra da Gökhan Bey'le aynı odada sabahladığımı mı anlatayım?" Gökhan kısa bir gülüşün ardından telefonunu aldı ve ekranda birkaç kez dokunarak bir ses kaydını açtı. Odayı Demir ile Lalezar'ın sesleri doldurdu. Çisem'in yüzündeki ifade birkaç saniye içinde dondu. Kayıtta ikisi, ona ilaç vermekten açıkça söz ediyordu. Dahası, sonrasında görüntülerini çekip bunları Çisem'i tehdit etmek için kullanmayı planlamışlardı. Gökhan kaydı kapattı. "Adamlarımı dün gece salona gönderdim. Bulabildikleri delilleri topladılar." Telefonu komodinin üzerine bıraktı. "Onlara ne yapacağın beni ilgilendirmez. Ama dün gece benimle birlikte oldun. Bunun sorumluluğunu almamız gerekiyor." Çisem ona inanamayarak baktı. "Sen bu işten zarar görmedin ki! Üstelik ben..." Bir an duraksadı, ardından daha alçak sesle ekledi. "Benim ilkimdi. Buna rağmen senden hesap sormuyorum." Gökhan birkaç saniye konuşmadı. Ardından eğilip ona yaklaştı. Aralarında neredeyse hiç mesafe kalmamıştı. "O zaman ben sorumluluk almak istersem?" Çisem'in gözleri büyüdü. "Sen... Şaka yapıyorsun, değil mi?" Gökhan doğruldu ve komodinin üzerinde duran belgeyi alıp ona uzattı. "Ben evlilik konusunda şaka yapmam." Çisem belgeyi eline aldığında bunun bir evlilik sözleşmesi olduğunu gördü. Sayfaların sonunda Gökhan'ın imzası bile vardı. Şaşkınlıkla başını kaldırdı. "Bunu ne zaman hazırladın?" "Bu sabah." Gökhan dolaba yönelip askıdaki yeni elbiseyi çıkardı. Sade, açık mor renkte, dizlerinin biraz altına kadar uzanan şık bir elbiseydi. "Adamlarımdan getirmelerini istedim. Bedenine uyar." Çisem elbiseye baktıktan sonra yeniden elindeki sözleşmeye döndü. Bütün bunların Gökhan'ın birkaç dakika içinde verdiği düşüncesizce bir karar olmadığı açıktı. "Neden?" Gökhan aynanın karşısında kravatını düzeltirken cevap verdi. "Üç sebebi var. Birincisi, ailemin evlilik baskısından kurtulmak için bir eşe ihtiyacım var. İkincisi, sen o ikisinden intikam almak istiyorsun." Kravatını düzelttikten sonra dönüp Çisem'e baktı. "Üçüncüsü de karşıma çıkan fırsatları kaçırmayı sevmem." Çisem'in zihninde geceden kalan görüntüler yeniden canlandı. Demir'in hiçbir şey olmamış gibi yüzüne gülümsemesi, Lalezar'ın kendi elleriyle uzattığı kadeh ve kısa süre sonra bedenini ele geçiren o korkunç sıcaklık... "Onlar bunu neden yaptı?" Soru dudaklarından farkında olmadan döküldü. Gökhan telefonunu alıp kısa bir arama yaptı. "Dosyayı getirin." Beş dakika geçmeden kapı çalındı. Gökhan'ın asistanı içeri girip elindeki dosyayı ona teslim ettikten sonra sessizce çıktı. Gökhan dosyayı Çisem'in önüne bıraktı. "Kendin bak." Çisem dosyayı açtığında ilk karşısına çıkan belgeler Demir'in şirketine ait mali raporlardı. Şirket neredeyse iflasın eşiğine gelmişti. Bir sonraki belgede ise babasının geliştirdiği ve patent başvurusu devam eden teknolojinin teminat olarak gösterilmesinin planlandığını gördü. Son sayfalardan birinde güvenlik kamerasından alınmış bir görüntü vardı. Lalezar, Çisem'in kadehine beyaz bir toz döküyordu. "Seni kontrol altına alıp patent hakkını ele geçirmek istiyorlardı." Gökhan'ın sesi sertti. "Sen de neredeyse istedikleri gibi ellerine düşüyordun." Çisem uzun süre belgelerden başını kaldıramadı. Üç yıldır sevdiği adamla en çok güvendiği arkadaşının arkasından böyle bir hesap yaptığını kabullenmek kolay değildi. Parmakları arasındaki kâğıt buruşmaya başladığında ancak ne kadar sert tuttuğunu fark etti. Sonunda dosyayı kapattı. "Tamam." Başını kaldırıp Gökhan'a baktı. "Kabul ediyorum. Ama benim de bir şartım var. Evlendiğimizi kimse bilmeyecek." Gökhan'ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. "İşte benim tanıdığım Çisem." Yanına gelerek yüzünü kendisine çevirdi. "Benimle evlen. Onları senin için mahvedeyim." "Gerek yok." Çisem'in cevabı gecikmedi. "İntikamımı kendim alacağım." Gökhan hafifçe güldü. "Anlaştık." Evlilik sözleşmesini Çisem'in elinden alıp sayfaları düzeltti. "Ama madem sözleşmeli bir evlilik yapıyoruz, bazı kurallarımız olacak. Birincisi, bu evlilik iki yıl sürecek. İki yılın sonunda hâlâ bana âşık olmadıysan yollarımızı ayırırız. İkincisi, dedemin yanında gerçekten birbirimizi severek evlenmişiz gibi davranacaksın." Bir an durdu. Bakışları Çisem'in üzerinde gezindikten sonra son maddeyi ekledi. "Üçüncüsü... Hanımefendi, eşlik görevlerini yerine getirmek zorunda."