Melek, çayından son bir yudum aldıktan sonra saate baktı. Ardından Özcan’a dönüp yumuşak bir sesle,
“Biz artık yavaş yavaş kalkalım, değil mi?” dedi.
Özcan gülümseyerek başını salladı. “Evet, yarın da işimiz var. Hem seni fazla yormayalım.”
Melek ayağa kalkarken Lara’nın elini tuttu, gözlerinde şefkatle parlayan bir ışık vardı.
“Dinlen bol bol. Zaten çok güçlü birisin ama yine de kendine dikkat et. Seninle birlikte o minik de bana emanet gibi geliyor.”
Lara sıkıca arkadaşının elini tuttu, gözleri hafifçe dolmuştu. “Senin yanında olmak bana da güç veriyor Melek. Sağ ol.”
Özcan ve Demir kapıya kadar eşlik ettiler. Melek vedalaşırken Lara’ya sarıldı, kulağına eğilip, “Her şey yolunda olacak,” diye fısıldadı.
Kapı kapandığında evin içine derin bir sessizlik çöktü. Demir bir süre kapının
