Sabahın erken saatinde uyanmıştım. Karnıma dokunduğumda, içimde bir mucizenin büyüdüğünü bilmenin verdiği o tarifsiz his yine kalbimi kapladı. Artık üç buçuk aylıktı… minicik, ama varlığıyla koca bir dünyayı dolduran bebeğim. Her geçen gün bedenimdeki değişimleri hissediyor, aynaya baktığımda biraz daha anneliğe yaklaştığımı görüyordum.
Demir mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu. Onu izlerken dudaklarımda farkında olmadan bir gülümseme belirdi. Ellerini kollarını koca bir operasyon yönetiyormuş gibi kullanıyor, ekmeği bile öyle bir ciddiyetle kesiyordu ki… içim ısınıyordu. Gözlerim karnıma kaydı. “Bak küçük mucizem,” dedim içimden, “baban ne kadar özenli, ne kadar sabırlı… senin için dünyayı yerinden oynatır.”
Bugün büyük gündü. Doktorumuz, artık bebeğin cinsiyetini öğrenebileceğimizi söylem
