Demir’in bakışları öyle derindi ki, içimde sakladığım bütün korkuları görmesinden endişelendim. Ama aynı zamanda o derinlik bana güven veriyordu. Sessizce başımı salladım. Dudaklarımdan kısık bir sesle döküldü:
“Evet… güçlü olacağım. Hem senin için hem de onun için.”
Demir hafifçe gülümsedi, gözlerimin kenarındaki yaşları başparmağıyla sildi. Sonra yanağımı okşadı, dokunuşu bütün yorgunluğumu alır gibiydi. “İşte benim tanıdığım Lara,” dedi. “Asla pes etmeyen, dimdik duran kadın.”
O an sarılmak istedim ona. İçimdeki bütün korkulara, bütün fırtınalara rağmen kollarıma sığınmak istedim. Kendimi durdurmadım. Yavaşça eğilip göğsüne yaslandım. Kalbinin ritmini duymak, dünyadaki en huzur verici şeydi.
Demir kollarını sımsıkı sardı etrafımda. Çenesini saçlarıma dayadı. Bir süre hiç konuşmadık.
