Ang tunog ng patak ng ulan sa bubong ng sasakyan ay tila ba nagiging marahang ritmo ng isang paparating na trahedya. Nanatili akong nakatayo sa basang kalsada, ang aking mga paa ay tila ba tuluyan nang nabaon sa malamig na putik ng Tagaytay. Ang tubig na umaagos mula sa aking buhok ay lumalabo sa aking paningin, ngunit ang boses na narinig ko mula sa madilim na bahagi ng likurang upuan ng sasakyan ay sapat na upang patigilin ang daloy ng dugo sa aking mga ugat.
"Althea..." muling pagtawag ng tinig na iyon. Ang boses ay paos, mahina, ngunit may kasamang pamilyar na indayog na hinding-hindi ko malilimutan kahit sa kabilang buhay.
Dahan-dahan kong itinaas ang aking mga kamay upang harangan ang nakasisilaw na liwanag mula sa ilaw ng sasakyan. Nang tuluyan nang masanay ang aking mga mata sa d
