BABAE, Ina... Anak... Asawa

Episode - 21

Alas singko ng umaga gising na Reinette at agad lumabas ng kanyang kwarto, diretsong naglakad patungo sa kanilang maliit na kusina katabi ng kanilang nag-iisang banyo. Kaagad din niyang natanaw ang ina sa may mesa at tila nahahanda ng mailuluto.

"Ma ang aga naman iyong nagising, ako lang po magluluto ng almusal natin. Huwag na po mula kayo masyadong gumalaw, makakasama sa inyo ang mapagod." Aniko, inalalayan siya paupo sa bangko.

"Wala naman akung gagawin, ito na nakasanayan ko. Hindi naman mabigat na trabaho ang magluto, kayang-kaya ko na ito." Pangangatwiran pa niya.

"Bawal pa sa inyo ang mapagod, saka na lang pang fully recovered na kayo. Ilang araw palang kayo nakalalabas mula sa hospital. Baka kung mapaano kayo, iba pa rin yung nag-iingat tayo." Litanya ko. Tinaliruran na siya at pumasok sa bango.

Sinundan niya ng tanaw ang inang lumabas ng kanilang bahay. Maglalakad na naman ito paikot-ikot sa kanilang maliit na hardin bilang exercise ng kanyang ina. Ayun sa doctor nito mas maganda daw kung maglakad ito ng ilang minuto tuwing umaga, lumanghap ng sariwang hangin at magpaaraw.

Hindi rin niya masisi ang ina kung bakit hindi ito dumarain sa mga nararamdaman. Ilang beses na pala nitong nararamdam ang mabigat na paghinga pero binabaliwala lang niya. Katwiran niya saglit saglit lang daw at nawawala rin daw agad. Kung di pa niya pinilit ang ina para ipa-check up sa Doctor dipa nila malalamang naguumpisa na pala ang sakit nito sa puso. Buti nalang at naagapan, ngunit ganuon pa man dalawang araw parin na-confined sa hospital ang kanyang ina para maobserbahan ang kondisyon nito. Ngayon malakas at masigla na ito di tulad ng mga nakaraan araw. Magana narin itong kumain pero marami ng bawal kainin at kailangan ng magbawas ng timbang.

"Mama bibili lang kami ng mga gamit ng mga bata. May mga project daw sila sa school. Okay lang bang maiwan kayung mag-isa dito?" Paalam niya dito. "Huwag na po kayung gagawa ng kahit ano dito sa bahay para hindi kayo mapagod." Bilin pa niya sa ina. Masigla na ito at bumalik na sa normal sa kondisyon nito. Pero kailangan pa rin namin mag-ingat dahil traydor daw ang sakit sa puso hindi mo alam kung kailan aataki.

"Punta na kayo at huwag n'yo akung alalahanin. Magaling na ako at wala ng nararamdaman kakaiba. Ikaw lang masyadong nag-aalala, ganito yata talaga pagtumatanda na ang tao marami ng nararamdaman." Tugon nito at naupo sa kanyang rocking chair.

"Sandali lang po kami hindi rin kami magtatagal, ibibili ko narin kayo ng mga prutas n'yo. Meron ba kayung gustong ipabili? Anong gusto nyong kainin?" Aniko, hinarap ang aking mga anak."You three hurry up, para makauwi din tayo agad." Usal ko pa at nauna ng naglakad palabas ng pinto.

Sa isang sikat na mall silang mag-iina humantong. Kaagad din nagbabaan ang mga anak paghinto ng kanilang sasakyan at may pagmamadaling pumasok na magkakasabay sa establisyemento.

"Get all you needs hindi tayo pweden magtagal dito walang kasama ang Lola ninyo." Bilin niya sa mga anak. Kanya-kanya naman ng direksyon ang mga ito para humanap ng mga kakailanganin nila sa school.

Abala rin siya sa pagtingin-tingin ng mabibili para sa ina at paminsan-minsan nililingon ang mga anak. May kanya-kanya ng bitbit ang mga ito.

Nanlalaki ang mga mata ni Reinette ng makilala ang isang matangkad na lalaking naglalakad pasalubong sa kanya, nakapamulsa ang isang kamay nito sa trouser na suot. "Treyton!" Anas niya. Walang kakurap-kurap na nakatitig sa kanya ang mapupungay nitong mga mata na tila inaantok habang papalapit sa kinatatayuan niya. Naghihina siyang napatayo ng tuwid dahil hindi na niya maihakbang ang mga paa sa lakas ng kabog ng kanyang dibdib. Nanlalamig din ang kanyang mga kamay na pangkaraniwan na niyang nararamdaman kung kinakabahan. Ang buong akala niya hindi na niya mararamdam ito sa harap ng taong nanakit sa kanya pero nagkamali siya. Pinatagtag nalang niya ang sarili at inihanda sa ano man mangyayari.

"Reinette can we talk for a while please. And don't avoid me please." Agad niyang wika ng makalapit siya sa akin. Para siyang maamong tupa ngayon nakikiusap sakin.

"Wala na tayung dapat pag-usapan pa. Tinapos mo ng lahat. Hanggang dun nalang yun. At kung pwede layuan mo ako, kami ng mga anak ko, maging sila naiiskandalo. Pakiusap, wag mong guluhin ang pamilya ko. Ituring mong hindi tayo nagkakilala." Mariing niyang sikmat sa dating asawa.

"I'm begging you. I am so sorry, but I can not take back the words I said. Please forgive me. My mistake and I've accepted my wrong doing, please forgive and forget. I know I'm such an idiot, but I'm so sorry I never want to hurt you. I am truly sorry, I'll say it for as many times it takes for you to forgive me." Pagmamakaawa pa nitong hindi tumitinag sa kinatatayuan sa harapan niya. Hinawakan nito ang kanyang kamay na agad naman niyang malakas na piniksi. At sa hindi inaasahan, naitakip niya ang isang kamay sa bibig.

"Reinette please, please for give me for everything I did. I've been a jerk. I am so sorry for all the stupid things I have said and done. I am so sorry Reinette. I broke my promises to you. I acted like such a complete idiot and took you for granted. I know I have hurt you. I am sorry from the core of my heart. I shouldn't have behave the way I did, and I want you to know that I love you and will do anything for you to forgive me, and allow me back into your life. Tell me what I have to do to make it up to you. I know it is hard to forgive me but please give me another chance." I confessed, and begging.

"Can you forgive me for everything I did wrong before. I immediately accused you without knowing what the truth was. And that's the biggest mistake I've made in my life. I'm only a human being and make a mistakes. And you know all my flaws. I am not completes anymore. Bilang lalaki at sa katayuan ko sa buhay malaking insulto sa akin yun. Punish me, if you want. Do whatever you want, I will accept it, but please don't leave me. Please come back to me. Let's start a new innings of our relationship. I want you to know that I really love you with all my heart, body and soul. I am begging you, please Reinette forgive me. I beg you to come back, to come home. I am terribly sorry, and I wish that one day you can forgive me and we start over again?" Garalgal ang boses niyang paulit-ulit na mahabang wika. Hindi ko akalain gagawin niya ito sa ganitong lugar, maraming tao. Maraming nakakakilala sa kanya. Ginagalang at tinitingala siya pero heto siya sa harapan ko at nakaluhod ang dalawang tuhod, magkadaop ang dalawang palad, humihingi ng tawad at awa sa mga nagawa niya noon sa akin. Gusto kung maawa at hilahin siya patayo pero hindi ko magawa. Hindi ko maigalaw ang aking mga kamay. Nanlalamig ang buo kung katawan. Kinikilabutan ako, kung sa awa o hiya dahil marami ng tao sa paligid namin ang nakikiusyuso, at nagbubulongan. May natutuwa, meron naman kinikilig, meron din nagagalit kahit hindi naman nila alam ang buong kwento.

"Mom." Usal ni Reila, kaya napalingon ako sa kanya. Nakatayo siya sa may likuran ni Treyton namumula ang kanyang mga mata nagbabadya ng pamumuo ng luha. Nakatunghay din sakin sila Reid at Reija. Hawak ang mga gamit na napili nila. Malalamlam ang kanilang mga mata marahil hinihintay nila kung ano ang pasya ko. Pero mahirap magdisisyon sa ganitong sitwasyon. Ang ano man bibitawan kung salita ngayon hindi ko na mababawi. Ayaw kong dumating ang araw na pagsisihan ko kung ano ang masasabi at magagawa ko ngayon.

"Let's go, we don't need to waste our time for this kind of drama. Your Lola is waiting for us. She need our attention more than this nonsense drama scene. His matter is not your business." Usal ko. Ilang hakbang paatras ang ginawa ko bago ako umabante ng lakad palihis sa kanya at nilampasan na siya. "Halina kayo." Dagdag ko pa at hinila na sa kamay ang mga anak ko.

Walang imik silang sumunod sa akin. Dama ko ang lungkot nilang tatlo. Ama nila ang nakitang nilang nakaluhod at nagmamakaawang humihingi ng tawad kaya hindi ko maiaalis sa kanila ang malungkot at magdamdam. Darating ang araw mauunawan din nila ako. Maiintindihan nila kung bakit ako nagkakaganito. Ginawaran nila ako ng mabigat na parusa nuon kahit walang akong ginawang masama. Kung hindi ako naging matapang at matatag na harapin ang walang basihang akusasyon, at panlalait nila sa akin nuon, wala rin sana sila ngayon. Hindi rin sana nila masisilayan ang liwanag ng magulong mundo. Kahit siguro hindi na ako magsalita at magpaliwanag sa kanila, kung makikita nila at mapapanuod ang full videos kung anung ginawa at sinabi nila sa akin baka kahit sila magalit sa mag-inang Treyton. Pero hindi pa ito ang tamang oras para malaman nila ang buong katotohanan.

"Kompleto na ba nakuha n'yo? Make sure that you have get all the things you need para hindi na tayo magpabalik-balik." Usal ko. Binaliwala kung anong nangyari at nasaksihan nila.

"These are good enough for us Mom." Tugon ni Reijan. Kaagad kong tinahak ang daan patungo sa cashier ng may pagmamadali dahil ayaw kong magtagal pa kami at baka sundan kami ni Treyton.

*

******

*

Wala siyang nagawa ng lampasan at iwan siya ng dating asawa. He feels frustration and depression. Bagsak ang magkabilang balikat at nakayuko pa rin siyang nakaluhod. Wala na siyang pakialam sa paligid. Natatakot na baka tuluyan ng mawala sa kanya ang mag-iina niya.

"Sir wala na po si ma'am tumayo na po kayo." Ani isang boses ng babae. "Pinagtitinginan na po kayo ng mga tao." Dagdag pa nito.

Hindi sana niya mararanasan ang ganito kundi sa kakitiran ng kanyang pagiisip. Kundi sana siya nagpadala na bugso ng galit ng damdamin. Kasalanan niya ang lahat at walang dapat sisihin kundi ang sarili. Pakiramdam niya para na siyang unti-unting pinapatay ng konsensya sa mga nangyayari ngayon sa pagitan nila ng dating asawa.

Ang dating matikas at matapang na kilalang magaling na negosyante, ngayon wala sa sariling naglakad palabas ng gusali. Ilang beses din siyang luminga, nagbabakasakaling makita pa ang mag-iina pero wala na ang mga ito. "Reinette hanggang kailan mo ako parurusahan ng ganito? Kailan mo ako mapapatawad?" Bulong niya sa kawalan pagkasakay sa kanyang hummer.

*

******

*

Pinagmamasdan lang ni Reinette ang kanyang inang masayang nakikipagbiruan sa mga apo. Masigla na ito kung kumilos, tila mo walang iniindang sakit o sadya lang talagang wala na itong nararamdaman sakit. Hindi naman kasi madaingin ang kanyang ina kung hindi niya tanunging hindi ito magsasalita.Dalangin niyang magtuloy-tuloy na ang paggaling nito. Kaya naisipang niyang yayain itong magsimba at magpasalamat sa lahat ng biyayang kanilang natatanggap at hilingin ang tuluyan paggaling ng kanya ina.

"Mama linggo naman ngayon, simba tayo, hindi na rin ako magluluto sa labas nalang tayo kumain. Matagal-tagal narin tayung hindi nakakapasyal. Magpa-parlor narin kayo kitang-kita na ang mga white hair mo." Sambut ko habang hinahagod ang kanyang buhok. Ilang araw narin ang nakalipas mula ng mangyari ang pagmamakaawa ni Treyton sa mall. Hindi narin niya naikwento sa ina ang tungkol dun dahil ayaw niyang mag-alala pa ito. At maging ang mga anak walang binabanggit sa Lola ng mga ito, pero hanggang ngayon dama pa niyang may kakaibang ikinikilos ang mga anak. "Kayo rin tatlo gumayak na para mapagupitan narin ang buhok n'yo, Reid at Reijan." Dagdag ko pa para makombinsi ko si Mama.

Kaagad din tumalima ang mga anak niya at naguunahan pumasok sa silid. Maayus sa katawan at mapustura ang kanyang ina simula pa daw noong bata ito. Kaya alam niyang sasangayun ito sa gusto niya.

Pumasok na rin ako sa kwarto para maghanda sa pagalis namin. Isang hangang tuhod na floral dress ang napili kung isuot at pinarisan ng three inches wedges sandal. Nag-apply din ako ng light make up at lipstick. Ilang ikot sa salamin pa ginawa ko bago ako tuluyan lumabas ng aking kwarto.

"Ma, tanghali na kumain muna tayo bago kayo magpa-salon." Aniko dahil tinapay at kape lang inalmusal namin kanina. Alam kung gutom na sila."Saan niyo gustong kumain?" Tanong ko sa aking mga anak hindi naman sila mapili sa pagkain, kahit gulay at isda kumakain sila.

Nanlalaki ang aking mga mata ng bigla nalang may taong sumulpot sa harapan ko. Matatalim ang kanyang mga matang nakatitig din sa akin. -'Ano na naman bang nagawa kung masama sa kanya at mukha na siyang papatay kung makatitig..?' Bulong ko sa isipan ko, at pinatatag ang akin pagkakatayo.

"Hayop ka talagang maldita ka, bakit ba ayaw mong tantanan ang aking anak. Hanggang ngayon ba naman ayaw mo parin siyang tigilan kahit tahasan ng ipinamumukha sa'yong ayaw na niya sa iyo. At maging ang mga anak mo sa ibang lalaki ginagamit mo pa para hingan ng pera ang anak ko." Sigaw niya habang dinuduro-duro ako sa mukha ng hintuturo niya. Matanda na siya pero mapaghanap pa rin siya ng gulo, daig pa niya ang walang pinag-aralan. Wala siyang kahihiyan. Kahit saan lugar nalang nagkakalat siya. Dapat sa kanya di na pinalalabas ng bahay, bakit kasi hinahayaan pang pagala-gala ang ganitong tao.

Nakakasira siya ng reputasyon. Maraming rao ang nakakakilala sa kanila, mayaman at iginagalang dahil maemplowensya sila. Pero wala naman kahihiyang ang matanda sa harap ko, hindi binibigyan kahihiyan ang sarili. Daig pa ang walang pinag-aral. Kung di lang masamang pumatol sa matanda baka nasampal ko na siya.

Pinatagtag ko nalang ang aking pagkakatayo at hinarap siya. "Sino ba kayo at ano bang problema 'nyo? Para kayong asong ulol na kahol ng kahol pang nakakita ng tao."

.

.

.

.

.

.........................................................

please follow my account...

and add my story in your library..

...loveyouguys..God Blessed Us..

thanks much......lrs..