Chapter 7 ขัดดอก (ล้มเหลว)

1694 Words

Chapter 7 ขัดดอก (ล้มเหลว) ธีรติณณ์พามิรินทร์กลับมาที่บ้านกลางดึกที่เงียบสงัด ตอนนี้ที่บ้านมีแค่บอดี้การ์ดหนุ่มเท่านั้นที่เฝ้าอยู่รอบ ๆ บ้าน “ทำไมถึงได้ไปมีเรื่องกับพิชญ์อรอย่างนั้น” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นถามมิรินทร์ขึ้นมาเมื่อเขาและเธอเดินเข้ามาในบ้านและกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน “ก็ผู้หญิงคนนั้นมาพูดจาดูถูกฉันก่อน เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นหวงคุณก็เท่านั้น” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาตามความจริง “พายดูถูกว่ายังไงทำไมถึงได้โกรธขนาดนั้น” “แต่มันก็จริงอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นดูถูกนั่นแหละ แต่ที่ทำให้ไม่ยอมก็คือผู้หญิงคนนั้นแกล้งสะดุดล้มเพื่อให้น้ำหกใส่ฉัน” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาหน้าทีวีจอยักษ์ภายในห้องนั่งเล่น “หรือที่คุณโกรธเป็นเพราะคุณเองก็หวงผมเหมือนกัน” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาอย่างเข้าข้างตัวเอง “เรื่องนั้นไม่มีทางแน่นอนค่ะ เพราะเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่คุณกับผู้หญิงคนนั้นมากกว่าที่มีความสัมพันธ์กันถึงได้หวงก้างจนแว้งกัดคนอื่นอย่างนั้น” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาแล้วทำหน้าไม่สบอารมณ์ “อย่ามารู้ดีกว่าผมได้มั้ย ในเมื่อเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเพราะฉะนั้นเราควรมีใช่มั้ย” ธีรติณณ์พูดจบก็เดินไปจับมือของเธอให้ลุกขึ้นยืนแล้วเขาก็อุ้มเธอขึ้นมา มิรินทร์ดิ้นไม่หยุดเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างนั้น “ปล่อยนะคะ อย่าทำอย่างนี้นะคะ การขืนใจเท่ากับข่มขืนนะคะ มีความผิดนะคะ” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมายาวเหยียดแล้วก็พยายามดิ้นให้หลุดจากการอุ้มของธีรติณณ์ “ไม่ได้ขืนใจแต่เป็นการทำงานให้ครบตามเวลากำหนด วันนี้คุณเพิ่งทำงานไปได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงยังไม่คุ้มต่อจำนวนหนี้ในวันนี้” ธีรติณณ์พูดแล้วก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ “ก็หักหนี้แค่เฉพาะที่ทำงานก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องทำอย่างนี้เลย” มิรินทร์พยายามหาเหตุผลที่จะทำให้ธีรติณณ์ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระและเอาตัวรอดจากการเสียตัวในครั้งนี้เพราะวันนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเสียตัว “การทำงานของเธอวันนี้เป็นเงินต้นแต่ร่างกายของเธอวันนี้คือดอกเบี้ย” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็อุ้มเธอขึ้นไปบนบ้านที่ชั้นสองของบ้านแต่เขาเลือกที่จะขึ้นลิฟต์เพราะจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดิน “อยู่นิ่ง ๆ อย่าดิ้น หรืออยากให้เอาตรงนี้เลย เอาในลิฟต์เลยดีมั้ย” ธีรติณณ์เริ่มแปลงร่างเป็นมาเฟียหนุ่มใจร้ายขึ้นมาซึ่งแตกต่างจากที่เธอเห็นและแตกต่างจากที่พี่มัณฑนาพูดว่าเขาเป็นคนใจดี “คนใจร้าย” มิรินทร์ตอบกลับเขาสั้น ๆ แล้วก็มองหน้าของเขาด้วยสายตาที่ค้อนขวับ “ใจร้ายยังไง ให้ยืมเงินไปไม่รู้เท่าไร แล้วมาใช้หนี้โดยไม่เอาเงินคืน ถ้าเธอคิดว่าฉันใจร้ายแล้วใครใจดีอย่างนั้นหรอ” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับที่ลิฟต์เปิดพอดี เขาอุ้มพาเธอไปที่ห้องนอนของเขาและซึ่งมันก็เป็นห้องนอนของเธอด้วยเช่นกัน ธีรติณณ์วางเธอลงเมื่อเข้ามาในห้องก่อนที่จะล็อกประตูห้องทันที และประตูก็มีรหัสซึ่งมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ ทำให้มิรินทร์ไม่มีทางหนีไปได้แน่นอน “ไปอาบน้ำ” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองไปที่ใบหน้าของเธอแต่มิรินทร์ก็เอาแต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับ “จะไปอาบเองหรือจะให้อาบให้” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วยื่นมือของเขาไปจับที่แขนของมิรินทร์ตั้งใจจะพาเธอไปอาบน้ำ “หรือว่าจะเอาโดยไม่ต้องอาบน้ำดีนะ ถ้าอย่างนั้นก็ถอดชุดออกให้หมดเดี๋ยวนี้” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาอย่างนั้นทำให้มิรินทร์ยอมไปอาบน้ำแต่โดยดี ธีรติณณ์ได้แต่ยืนยิ้มเมื่อเขาทำให้เธอยอมไปอาบน้ำได้สำเร็จ เวลา 30 นาที ผ่านไป ธีรติณณ์ที่นอนรอมิรินทร์พร้อมกับนั่งดูกล้องวงจรปิดที่มิรินทร์กับพิชญ์อรทะเลาะกัน ซึ่งเมื่อได้เห็นเขาก็พอจะเดาออกว่าเป็นอย่างไร และทำให้เขารู้ว่าใครคือคนที่โกหกกันแน่ ธีรติณณ์ที่รอมิรินทร์อาบน้ำ เขาก็รู้สึกว่ามันนานแต่เขาก็คิดว่าเป็นนิสัยของผู้หญิงเขาจึงนั่งทำงานรอเพื่อฆ่าเวลา เวลา 50 นาทีผ่านไป ธีรติณณ์ที่นั่งทำงานจนเสร็จมิรินทร์ก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จสักที ทำให้เขาเริ่มรอไม่ไหวแล้ว เพราะมันนานเกินไป “อาบอะไรนักหนาเนี่ย ตัวไม่ลอกหมดแล้วหรือไง” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วแล้วก็เดินไปเคาะที่หน้าประตู ก๊อก!!!! ก๊อก!!!! ก๊อก!!!! “นี่คุณจะอาบน้ำไปถึงตอนไหนเนี่ย ผมรอจนเหนื่อยแล้วนะ” ธีรติรณณ์เคาะประตูพร้อมกับตะโกนออกไปด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง มิรินทร์ที่อาบน้ำเสร็จตั้งนานแล้วแต่เธอไม่อยากออกจากห้องน้ำไปเพราะเธอรู้ว่าออกไปเธอจะต้องเสียตัวให้กับเขาอย่างแน่นอน “ฉันยังอาบไม่เสร็จเลยค่ะ” มิรินทร์ตะโกนออกไปเพื่อให้เขาเลิกตอแยเธอ และในเวลาเดียวกันมิรินทร์ก็พยายามคิดหาทางเอาตัวรอดจากการเสียตัวในครั้งนี้ “นับหนึ่งถึงสาม ถ้ายังไม่ออกมา จะพังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้ เธออย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียได้มั้ย” ธีรติณณ์ตะคอกขึ้นมาเสียงดัง ทำให้มิรินทร์นึกถึงคำพูดของมัณฑนาเรื่องที่อย่าทำให้ธีรติณณ์โมโหไม่อย่างนั้นจะเกิดหายนะ “หนึ่ง...สอง...” ธีรติณณ์กำลังเริ่มนับเพื่อให้มิรินทร์รีบออกมาจากห้องน้ำ “สะ...เสร็จแล้วก็ได้” มิรินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวตัวเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้ “ไหนบอกยังไม่เสร็จแต่ฉันนับยังไม่ถึงสามเลยนะ” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่เนินนมของมิรินทร์ที่ล้นขึ้นมาจากผ้าเช็ดตัวที่พันรอบตัวเธอ “แต่ตอนนี้เสร็จแล้วค่ะ” มิรินทร์โต้ตอบแล้วจะเดินไปหาชุดนอนมาสวมใส่และทำเป็นจำไม่ได้ว่าเขาจะทำการขัดดอกเธอในคืนนี้ “คุณเสร็จแต่ผมยังไม่เสร็จ” ธีรติณณ์พูดพร้อมกับแลบลิ้นเลียที่ปากของเขาแสดงออกถึงความหื่นกระหาย “ยังไม่เสร็จก็รีบไปอาบน้ำให้เสร็จสิคะ” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาอย่างเอาตัวรอดแม้ว่าเธอจะรู้ว่าหมายถึงอะไร “เสร็จแน่เสร็จแน่นอน” ธีรติณณ์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็กระชากผ้าเช็ดตัวของมิรินทร์ให้หลุดออกจากร่างกายแต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของธีรติณณ์ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด “ทำไมไม่เปลือยอย่างที่คิดว่ะเนี่ย เก่งนักนะตัวแค่เนี้ย” ธีรติณณ์คิดขึ้นมาคนเดียวในใจ “ทำไมทำหน้าผิดหวังอย่างนั้นล่ะคะ” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับแอบหันหลังไปหัวเราะ เนื่องจากธีรติณณ์ไม่ได้เห็นเธอเปลือยเมื่อกระชากผ้าเช็ดตัวออกเพราะเธอใส่เกาะอกและกางเกงขาสั้นไว้ข้างใน “มานี่เลยยัยตัวนี่เธอตั้งใจทำให้ฉันผิดหวังนักใช่มั้ยได้” ธีรติณณ์จับอแขนของมิรินทร์ไปที่เตียงนอนแต่เธอก็ขัดขืนไม่อยากไปกับเขาที่เตียงนอน “อย่านะ ปล่อยฉันนะ วันนี้ฉันไม่พร้อม” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับฝืนตัวสุดกำลังของเธอ ธีรติณณ์ไม่ยอมฟังที่เธอพูดจนในที่สุดเขาก็ผลักเธอลงบนที่นอน ร่างกายของมิรินทร์เด้งขึ้นมาเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับที่นอนตามแรงผลักของธีรติณณ์ “อย่านะ!!! อย่าทำนะ” มิรินทร์เอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่เขาจะใช้มือเพียงหนึ่งข้างของเขาจับที่ข้อมือของเธอไว้แน่นแล้วก้มลงไปบดจูบที่ริมฝีปากของมิรินทร์อย่างแรงจนเธอเองรู้สึกเจ็บเล็กน้อย “อือ อืม” มิรินทร์เริ่มหมดกำลังที่จะต่อสู้ธีรติณณ์เธอปล่อยให้เขาจูบเธอไปอย่างนั้นตามแต่ใจของเขาต้องการ ธีรติณณ์ที่คิดว่าเธอยอมจะเป็นของเขาแล้ว เขาค่อย ๆ เลื่อนมือต่ำลงไปเรื่อยไปที่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอ ทันทีที่มือหนาสัมผัสที่เนินสาวที่มีชั้นในบาง ๆ กั้นไว้แต่ความรู้สึกของเขามันไม่ได้บางเลยสักนิด “ฉันเป็นวันนั้นของเดือน” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาทำให้ธีรติณณ์ผละจากตัวของเธอแล้วขึ้นมานั่งข้าง ๆ อย่างอารมณ์เสีย “แล้วทำไมไม่บอก” “ก็คุณไม่ให้โอกาสฉันได้บอกคุณเลยนี่นา” มิรินทร์เริ่มโล่งใจขึ้นมา “อย่าให้ผมรู้นะว่าคุณหลอก ผมจะสั่งคนให้ไปจัดการกับครอบครัวของคุณทันที” ธีรติณณ์ขู่มิรินทร์เพราะเขาเริ่มอยากได้เธอมาเป็นของเขาเต็มทีแล้ว “ไม่หลอกค่ะ ฉันเป็นประจำเดือนจริง ถ้าไม่เชื่อเปิดดูก็ได้นะคะ” มิรินทร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของเขาอย่างจริงใจและไม่เกรงกลัวแม้ความจริงแล้วเธอจะไม่ได้เป็นก็ตาม ธีรติณณ์จึงลุกไปอาบน้ำเพราะยังไงเขาก็ไม่ได้ขัดดอกมิรินทร์แล้ว เขาก็เตรียมตัวอาบน้ำนอน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more