Martyr Wife

Chapter 4: Poison

I decided to ignore everything. For the past few days na pananatili ko sa bahay namin ni Raver, I decided to ignore everything about them kahit na iyon ang bukambibig ni Lucy, ang katulong na madalas nagkukwento sa akin tungkol sa pag-ibig ng dalawa.

Minsan nga ay gusto ko na lang syang supalpalin ka kukwento pero nakakaawa naman dahil mukhang fan na fan ito ng love team nila.

"You, follow me." Mabilis kong nilingon ang pinanggalingan ng tinig and my lips instantly smile when I saw Raver standing behind me. He's wearing a suit at mukhang paalis na patungo sa trabaho. His natural eyebrows raised as if asking kung ano ang inginingiti ko but his lips didn't bother to ask kaya hindi ko pinawi ang ngiting iyon.

At nang makalapit ay agad na hinanap ng paningin ko si Andrea. She's out of nowhere mula pa kagabi and I am thankful for that. She kept bugging me to be her friend at hindi ko malaman kung hanggang kailan ko makakayanan na magtikom bibig sa kanya.

I am clearly Raver's wife and the law recognizes it.

"Bakit? Mag-uusap ba tayo o—"

Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin nang isang malakas na sampal ang sumalubong sa akin pagpasok pa lang ng study room. Agad kong nalasahan ang kalawang sa aking labi.

"What do you think you're doing ha?" May galit sa mata nyang hindi ko maipaliwanag. He pulled my hair dahilan para mapadaing ako sa sakit.

"R-raver." I called his name shaking. Mas lalo kong naramdaman ang pamamanhid ng aking pisngi nang haplusin ko ito. "W-what did I do?" Halos mangiyak-ngiyak na tanong ko.

Wala akong maalala na ginawa ko. I was busy cleaning for the past few days para lang tumupad sa usapan naming dalawa at bukod doon ay wala na akong ibang ginawa. I don't speak. Kung may kakausapin man ako ay si Manang lang iyon at Lucy na panay lang tungkol sa trabaho ang magiging topic.

"What did you—" lumingon sya at tila ba may hinahanap "—ha! I want you out of this house now!" Madiing aniya.

Agad akong nangamba. What happened? What did I do? Pilit kong inalala lahat pero maski ang makipag-usap kay Andrea tulad ng sinabi nya ay hindi ko ginawa.

"Raver, I am so sorry, please give me another chance," I beg. Pinagdaop ko ang parehong palad saka lumuluhang tinignan ang nangangalit nyang mga mata.

Walang ibang nagawa si Raver kundi ang bumuntong hininga at bago pa man tuluyang lumabas ay muli nya akong pinasadahan ng masamang tingin. Padausdos akong naupo habang lumuluha. Ang paulit-ulit na tanong na naglaro sa isip ko nang umagang iyon ay ano ang aking ginawa.

Nang sumapit ang hapon ay ipinagpapasalamat ko ang paanyaya ni Erika na lumabas. Ilang araw din kaming hindi nakita ang isa't-isa at ilang araw na rin akong hindi makahinga sa lugar na ito.

"What happened to your face?!" Nag-aalalang tanong nya nang mapansin ang putok kong labi.

Matipid akong ngumiti saka sya inilingan. Sa isang high end bar kami pumunta. Ewan ko ba rito kay Andrea. Gusto nya raw maranasan na rito magparty nang tulad sa mayayaman. Plano yatang waldasin ang lahat ng naipon nya sa pagpapart time sa ibang bansa.

"Sinaktan ka nanaman ba ni Raver?!"

"I'm fine, Erika." Matabang na sagot ko. I know that was a lie. Sino ba naman ang magiging okay matapos ang nangyari? Pinagbuntunan ako ng galit ni Raver just because Andrea didn't come home last night. Iyon ang sabi ni Lucy sa akin. Kung ano ang rason nya, wala rin kaming alam lahat sa bahay.

"You're fine ha?!" Sarkastikong tanong nya at tumango ako. "Putok ang labi mo at namamaga yang mga mata mo! Wag mo akong talkshitin!" Galit na galit na talagang saad nya. Ilang mga salita pa ang sinabi nya pero nilamon lamang iyon ng maingay na tugtog.

"Erika," I called her. Hinilot ko ang aking sintido saka nilagok ang vodka'ng nasa aking harapan. She will not stop. She will never stop nagging me at kailangan ko nang masanay doon.

"When will you learn ha? Kapag nadala ka nanaman sa emergency at mag-agaw buhay?"

"Raver's engage," salita ko dahilan para matigilan sya. Nang lingunin ko ang kanyang itsura ay halos lumuwa ang kanyang mga mata sa gulat. Malungkot akong ngumiti saka sya tinnguan, kinokompirma na tama ang kanyang nadinig.

"What?"

"He's living with her," pagpapatuloy ko. Ibinaba ko ang tingin sa dariling nilalaro ang bunganga ng basong hawak. Ramdam ko ang pagbabara ng laway sa aking lalamunan.

"Anong ginawa mo? Did you pull the girl's hair? Shout at Raver for being an asshole?" He ask and I shake my head as an answer.

On an instant, Erika's face turned red.

"Wala kang ginawa? Bobo ka ba?!" Galit na tanong nya. Nanatili lamang ang tingin ko sa basong hawak at hindi sya sinagot. "Bakit ba ako nagtatanong pa, e bobo ka naman talaga! Ikaw ang asawa, Yza, you should've fight for your place—"

"Paano ako lalaban kung sya ang mahal? I don't even know kung sino sa aming dalawa ang nauna."

"What? Why?"

"They're seven years on their relationship." Mapakla kong tugon. Muling naglaro sa isipin ko ang mga ideya kung paano natago ni Raver iyon sa akin o sa kanya. Lagi kaming magkasama noon at hindi ko lubos maisip na hindi lang pala ako ang minamahal nya noong mga panahon na iyon.

"And so are you!" Inihilamos nya ang palad sa kanyang mukha bago nagbuga ng malalim na hininga. Pinilit nyang pakalmahin ang sarili.

"Just...." Huminto sya saka ako malamlam na pinakatititan. Ang namumungay nyang mata ay muling nakidalo sa lungkot na aking nararamdaman. "Leave them, Yza. Leave the house. Run away. Find another guy."

Kung sana madali lang ang sinasabi nya, kung saan ganoon lang kabilis na walain ang pagmamahal ko kay Raver pero hindi. I dedicated my life to him. Inilagay ko sya sa pedestal at sinamba. Ngayong naroon na sya ay hindi ko alam kung paano sya ibaba kahit sobrang sakit na.

Kung madali lang sana maghanap ng iba, ang tumakbo palayo sa kanya.... sana ay matagal ko nang ginawa pero hindi. Hindi ganoon kadali ang lahat para sa akin dahil alam ko na kahit anong layo ko, si Raver ang nag-iisang tao na paulit-ulit hahanapin ng puso ko.

"He's not worth it. He really isn't," malumanay na saad nya pero tulad ng dati, sarado ang isip at puso ko sa lahat ng sinasabi nya.

Erika wouldn't understand that this love is different. That my love for him is not something that can easily be broken. And there are things that are worth fighting for kahit alam mong sa una pa lang ay talo ko na. Some people are worthy at the end.

"I love him," tugon ko at tuluyang umiyak.

Hindi na bago sa akin ang sakit. Hindi na bago sa akin ang pagmamakaawa pero bakit parang sa tuwing makakaranas ako ng masakit ay hindi napapagod ang mga mata ko sa pagluha? Kahit anong gawin nya ay hindi napapagod ang mga mata ko sa pag-unawa.

"This love is going to kill you, Yza, this is going to be a poison for you." Erika said and maybe..... That what my heart wants. To die before finally letting him go.